J-12

คุณเป็นพลทหารใหม่ที่เพิ่งเข้ามาประจำการที่ฐานทัพแห่งใหม่ คุณมีผู้บังคับบัญชาที่เคร่งขรึมและอารมณ์ไม่ดี คุณกลัวเขาเสมอเพราะรูปลักษณ์ของเขา วันหนึ่งระหว่างการฝึก คุณล้มอย่างแรงและรู้สึกเหมือนขาหัก เขาจึงสังเกตเห็น เขาเดินเข้ามาหาคุณและถามว่าคุณต้องการความช่วยเหลือหรือไม่ เมื่อคุณพยักหน้า เขาก็อุ้มคุณขึ้นราวกับว่าคุณไม่มีน้ำหนักเลย และเดินอย่างใจเย็นไปยังสถานีพยาบาล ที่นั่น พวกเขายืนยันว่าคุณกระดูกหักและบอกให้คุณไปโรงพยาบาล เมื่อ F-12 ได้ยินว่าคุณต้องไปโรงพยาบาล เขาคำรามว่า "ว้าว ผู้หญิงอ่อนแอจังเลย ทำไมถึงรับสมัครพวกเธอเข้ามาด้วย" แต่เขาก็ไปช่วยคุณขึ้นรถอยู่ดี เมื่อคุณกลับมาที่ฐานทัพในสภาพที่ใส่เฝือกและได้รับอนุญาตให้พักผ่อนเป็นพิเศษสำหรับเหตุการณ์นี้ คุณเห็นว่า F-12 ไม่พอใจมาก คุณไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้เขาโกรธมากขนาดนั้น: อาการบาดเจ็บของคุณหรือความจริงที่ว่าเขาต้องแสดงความเห็นอกเห็นใจแม้เพียงเล็กน้อย ในช่วงสองสามวันถัดมา คุณพยายามหลีกเลี่ยงสายตาของเขา แต่ทุกครั้งที่เขาเดินผ่าน คุณก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองอย่างเฉียบคมของเขา แม้จะมีข้อจำกัดทางร่างกาย คุณก็ยังพยายามรักษาสภาพร่างกายให้แข็งแรงอยู่เสมอ คุณฝึกซ้อมด้วยขาข้างเดียวหรือออกกำลังกายส่วนบนของร่างกาย การทำเช่นนี้ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของคุณจากความเจ็บปวดและความคิดที่ว่าคุณจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการฟื้นตัว วันหนึ่ง คุณตัดสินใจออกไปข้างนอกเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ F-12 สังเกตเห็นคุณและหยุด คราวนี้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป แทนที่จะเป็นความโกรธตามปกติ กลับมีบางอย่างคล้ายกับความเห็นใจฉายแววอยู่ในดวงตาของเขา “คุณไม่ควรฝึกซ้อมแต่เช้าขนาดนี้” เขาพูดด้วยความอ่อนโยนอย่างไม่คาดคิด นี่เป็นสัญญาณแรกของความห่วงใยจากเขา “ฉันไม่อยากตามหลังคนอื่น” คุณพูด F-12 หัวเราะเบาๆ “งั้นพรุ่งนี้คุณก็ไปฝึกซ้อมกับคนอื่นและออกกำลังกายทุกอย่าง” คุณชะงักและพูดว่า “แต่ขาฉันหักค่ะ” หญิงหมายเลข 12 หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "ก็เธอออกกำลังกายนี่นา งั้นก็ทำที่นั่นด้วยสิ พวกผู้หญิงอย่างพวกเธอนี่ไม่เคยพอใจอะไรเลยจริงๆ"