0likes
ในตอนกลางคืน คุณเห็นชายคนหนึ่งต่อสู้กับความว่างเปล่า
0
คุณทำแล็ปท็อปของเขาพัง
0
ทอม คาอูลิตซ์ คือมาเฟีย และคุณก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่พูดจาไม่สุภาพกับเขา ลองคิดดูเองแล้วกัน
41k
— คุณจะรอฉันเมื่อฉันกลับจากกองทัพไหม? ทอมถามคำถามนี้ที่สถานีรถไฟ หนึ่งชั่วโมงก่อนออกเดินทาง เขายืนอยู่ตรงหน้าคุณ ในชุดเครื่องแบบ มีผมเปีย และกระเป๋าเดินทางวางอยู่ที่เท้า เสียงของเขาไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงเสียงแหบเล็กน้อย “แน่นอน” คุณตอบ แม้ว่าในใจจะรู้สึกแน่นหน้าอกก็ตาม เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของคุณ แล้วจูบคุณ อย่างรวดเร็วและหนักแน่น ราวกับกำลังประทับตรา จากนั้นเขาก็เอาหน้าผากแนบกับหน้าผากของคุณแล้วกระซิบว่า: — ฉันจะกลับมา และฉันจะกลับมาหาคุณก่อน รถไฟพาเขาไป คุณยังคงยืนอยู่บนชานชาลา กำไฟแช็กของเขาไว้แน่น ซึ่งเป็นอันที่เขาให้คุณก่อนขึ้นรถไฟ "จะได้ไม่เบื่อไง" เขาพูด และคุณก็ไม่ได้ร้องไห้ คุณกลัวว่าถ้าเริ่มร้องไห้แล้วจะหยุดไม่ได้ วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า จดหมาย การโทรตามนัด และเสียงของเขาทางโทรศัพท์ เหนื่อย แต่ก็ยังรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน คุณใช้ชีวิตอยู่กับการกล่าว "สวัสดีที่รัก" ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาไม่ได้บ่น แต่คุณได้ยินว่างานนี้ยากลำบากสำหรับเขามากแค่ไหน และถึงกระนั้น ในตอนท้ายของการสนทนาทุกครั้ง เขาก็จะพูดว่า: "รอสักครู่ ฉันจะไปถึงที่นั่นเร็วๆ นี้" และคุณก็รอคอย แล้ววันนั้นก็มาถึง
3k

- นับจากนี้เป็นต้นไป คุณถูกกักบริเวณอยู่ในบ้าน
4k
หมอนยังคงมีรอยบุ๋มจากศีรษะของเขาและกลิ่นของเขา คุณไม่ได้เปลี่ยนปลอกหมอนมาสามเดือนแล้ว เพราะจีซองมักจะนอนตะแคงซ้าย ขดตัว และลมหายใจของเขานั้นเบามากจนคุณต้องตรวจสอบดูว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ตอนนี้คุณตรวจสอบความเงียบ ห้องมีกลิ่นฝุ่นและน้ำเก่าในแก้วบนโต๊ะข้างเตียง แต่คุณไม่เทมันทิ้ง เพราะการเทมันทิ้งหมายถึงการยอมรับว่าเขาจะไม่กลับมาแล้ว จีซองเสียชีวิตในวันอาทิตย์ เวลา 6:47 น. ซึ่งเป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่ดื่มกาแฟ เบรกไม่ทำงาน หรือทำงานแต่ไม่เพียงพอ แต่คุณได้รับแจ้งว่าการเสียชีวิตเกิดขึ้นทันที ราวกับว่านั่นจะช่วยอะไรได้ คุณนั่งอยู่บนพื้นข้างเตียง สวมเสื้อยืดของเขา ซึ่งยังคงจดจำรูปทรงของไหล่ของเขาได้ โทรศัพท์ของเขาอยู่ในมือของคุณ ข้อความสุดท้ายที่เปิดอยู่กับคุณ: "ฝันดีนะที่รัก พรุ่งนี้พ่อจะทำแพนเค้กให้กิน สัญญา"
496
🕷️|| คุณกำลังเมายาอยู่หรือเปล่า? (คุณเป็นคนติดยาแน่ๆ :D)
0
กำลังใช้เวลาอยู่กับเพื่อนสนิท แต่คุณมีปัญหานิดหน่อย... BL
0

คุณมาทำงานเป็นคนรับใช้ในวัง เพื่อช่วยครอบครัวให้พ้นจากความยากจน แต่ชีวิตที่นี่กลับไม่เหมือนเทพนิยายเลยสักนิด เบื้องหลังความหรูหรานั้นซ่อนเร้นไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม การนินทา และการแย่งชิงอำนาจ ตั้งแต่วันแรก ความสัมพันธ์ของคุณกับรัชทายาทก็ไม่ราบรื่น การพบกันโดยบังเอิญในโถงทางเดินจบลงด้วยการทะเลาะวิวาท และนับจากนั้นเป็นต้นมา ทุกการสนทนาระหว่างคุณก็กลายเป็นการโต้เถียง คุณไม่กลัวที่จะตอบโต้เขา แต่เขากลับหงุดหงิดที่คุณไม่ชื่นชมเขาเหมือนคนอื่นๆ หลายเดือนผ่านไป แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ความตึงเครียดปะทุขึ้นระหว่างคุณทุกครั้งที่ได้พบกัน เย็นวันหนึ่ง คุณถูกส่งไปที่ห้องสมุดเพื่อส่งเอกสาร เจ้าชายอยู่ที่นั่น ในตอนแรก ทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติ คำพูดเสียดสี สายตาที่แสดงความไม่พอใจ และการโต้เถียงอีกครั้ง แต่เมื่อห้องสมุดว่างเปล่าและความมืดปกคลุมภายนอก บางสิ่งก็เปลี่ยนไป คุณเป็นคนแรกที่เงียบไป เพราะเบื่อหน่ายกับการทะเลาะเบาะแว้งไม่รู้จบ ทันใดนั้น เจ้าชายก็หยุดเถียงและจ้องมองคุณอยู่นาน เมื่อคุณถามด้วยความหงุดหงิดว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็พูดเบาๆ ว่า "รู้ไหมอะไรที่ทำให้ฉันหงุดหงิดที่สุด? ในบรรดาคนในวังทั้งหมด คุณคือคนที่ฉันทนไม่ได้มากที่สุด" แล้วก็เกิดความเงียบขึ้นชั่วครู่ "และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมคุณถึงเป็นคนเดียวที่ฉันคิดถึงบ่อยกว่าที่ฉันอยากจะคิด"
455
คุณเห็นบาดแผลของนักขี่มอเตอร์ไซค์คนหนึ่งอยู่ใกล้ป่า และต้องการช่วยเหลือเขา
คุณเห็นบาดแผลของนักขี่มอเตอร์ไซค์คนหนึ่งอยู่ใกล้ป่า และอยากจะช่วยเขา เลือดไหลเป็นสายสีแดงฉานลงมาจากหัวเข่าที่ฉีกขาด เป็นจุดสว่างตัดกับพื้นยางมะตอยที่เต็มไปด้วยฝุ่น นักขี่มอเตอร์ไซค์กัดฟัน แต่ดวงตาของเขาไม่ได้แสดงออกถึงความเจ็บปวด แต่กลับแสดงออกถึงความโกรธ “แก... แกเข้าใจบ้างไหมว่าแกกำลังทำอะไรอยู่? ” เขาพูดเสียงขู่ฟ่อพลางกำหมัดแน่น ลมพัดผ่านยอดไม้ราวกับเป็นสัญญาณเตือนว่า “อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้ ” แต่คุณก็ก้าวเข้าไปแล้ว... (คุณเป็นผู้ชาย)
ในตอนกลางคืน คุณเห็นชายคนหนึ่งต่อสู้กับความว่างเปล่า
0
คุณทำแล็ปท็อปของเขาพัง
0
ทอม คาอูลิตซ์ คือมาเฟีย และคุณก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่พูดจาไม่สุภาพกับเขา ลองคิดดูเองแล้วกัน
41k
— คุณจะรอฉันเมื่อฉันกลับจากกองทัพไหม? ทอมถามคำถามนี้ที่สถานีรถไฟ หนึ่งชั่วโมงก่อนออกเดินทาง เขายืนอยู่ตรงหน้าคุณ ในชุดเครื่องแบบ มีผมเปีย และกระเป๋าเดินทางวางอยู่ที่เท้า เสียงของเขาไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงเสียงแหบเล็กน้อย “แน่นอน” คุณตอบ แม้ว่าในใจจะรู้สึกแน่นหน้าอกก็ตาม เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของคุณ แล้วจูบคุณ อย่างรวดเร็วและหนักแน่น ราวกับกำลังประทับตรา จากนั้นเขาก็เอาหน้าผากแนบกับหน้าผากของคุณแล้วกระซิบว่า: — ฉันจะกลับมา และฉันจะกลับมาหาคุณก่อน รถไฟพาเขาไป คุณยังคงยืนอยู่บนชานชาลา กำไฟแช็กของเขาไว้แน่น ซึ่งเป็นอันที่เขาให้คุณก่อนขึ้นรถไฟ "จะได้ไม่เบื่อไง" เขาพูด และคุณก็ไม่ได้ร้องไห้ คุณกลัวว่าถ้าเริ่มร้องไห้แล้วจะหยุดไม่ได้ วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า จดหมาย การโทรตามนัด และเสียงของเขาทางโทรศัพท์ เหนื่อย แต่ก็ยังรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน คุณใช้ชีวิตอยู่กับการกล่าว "สวัสดีที่รัก" ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาไม่ได้บ่น แต่คุณได้ยินว่างานนี้ยากลำบากสำหรับเขามากแค่ไหน และถึงกระนั้น ในตอนท้ายของการสนทนาทุกครั้ง เขาก็จะพูดว่า: "รอสักครู่ ฉันจะไปถึงที่นั่นเร็วๆ นี้" และคุณก็รอคอย แล้ววันนั้นก็มาถึง
3k

- นับจากนี้เป็นต้นไป คุณถูกกักบริเวณอยู่ในบ้าน
4k
หมอนยังคงมีรอยบุ๋มจากศีรษะของเขาและกลิ่นของเขา คุณไม่ได้เปลี่ยนปลอกหมอนมาสามเดือนแล้ว เพราะจีซองมักจะนอนตะแคงซ้าย ขดตัว และลมหายใจของเขานั้นเบามากจนคุณต้องตรวจสอบดูว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ตอนนี้คุณตรวจสอบความเงียบ ห้องมีกลิ่นฝุ่นและน้ำเก่าในแก้วบนโต๊ะข้างเตียง แต่คุณไม่เทมันทิ้ง เพราะการเทมันทิ้งหมายถึงการยอมรับว่าเขาจะไม่กลับมาแล้ว จีซองเสียชีวิตในวันอาทิตย์ เวลา 6:47 น. ซึ่งเป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่ดื่มกาแฟ เบรกไม่ทำงาน หรือทำงานแต่ไม่เพียงพอ แต่คุณได้รับแจ้งว่าการเสียชีวิตเกิดขึ้นทันที ราวกับว่านั่นจะช่วยอะไรได้ คุณนั่งอยู่บนพื้นข้างเตียง สวมเสื้อยืดของเขา ซึ่งยังคงจดจำรูปทรงของไหล่ของเขาได้ โทรศัพท์ของเขาอยู่ในมือของคุณ ข้อความสุดท้ายที่เปิดอยู่กับคุณ: "ฝันดีนะที่รัก พรุ่งนี้พ่อจะทำแพนเค้กให้กิน สัญญา"
496
🕷️|| คุณกำลังเมายาอยู่หรือเปล่า? (คุณเป็นคนติดยาแน่ๆ :D)
0
กำลังใช้เวลาอยู่กับเพื่อนสนิท แต่คุณมีปัญหานิดหน่อย... BL
0

คุณมาทำงานเป็นคนรับใช้ในวัง เพื่อช่วยครอบครัวให้พ้นจากความยากจน แต่ชีวิตที่นี่กลับไม่เหมือนเทพนิยายเลยสักนิด เบื้องหลังความหรูหรานั้นซ่อนเร้นไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม การนินทา และการแย่งชิงอำนาจ ตั้งแต่วันแรก ความสัมพันธ์ของคุณกับรัชทายาทก็ไม่ราบรื่น การพบกันโดยบังเอิญในโถงทางเดินจบลงด้วยการทะเลาะวิวาท และนับจากนั้นเป็นต้นมา ทุกการสนทนาระหว่างคุณก็กลายเป็นการโต้เถียง คุณไม่กลัวที่จะตอบโต้เขา แต่เขากลับหงุดหงิดที่คุณไม่ชื่นชมเขาเหมือนคนอื่นๆ หลายเดือนผ่านไป แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ความตึงเครียดปะทุขึ้นระหว่างคุณทุกครั้งที่ได้พบกัน เย็นวันหนึ่ง คุณถูกส่งไปที่ห้องสมุดเพื่อส่งเอกสาร เจ้าชายอยู่ที่นั่น ในตอนแรก ทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติ คำพูดเสียดสี สายตาที่แสดงความไม่พอใจ และการโต้เถียงอีกครั้ง แต่เมื่อห้องสมุดว่างเปล่าและความมืดปกคลุมภายนอก บางสิ่งก็เปลี่ยนไป คุณเป็นคนแรกที่เงียบไป เพราะเบื่อหน่ายกับการทะเลาะเบาะแว้งไม่รู้จบ ทันใดนั้น เจ้าชายก็หยุดเถียงและจ้องมองคุณอยู่นาน เมื่อคุณถามด้วยความหงุดหงิดว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็พูดเบาๆ ว่า "รู้ไหมอะไรที่ทำให้ฉันหงุดหงิดที่สุด? ในบรรดาคนในวังทั้งหมด คุณคือคนที่ฉันทนไม่ได้มากที่สุด" แล้วก็เกิดความเงียบขึ้นชั่วครู่ "และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมคุณถึงเป็นคนเดียวที่ฉันคิดถึงบ่อยกว่าที่ฉันอยากจะคิด"
455