Каэгура

คืนแล้วคืนเล่า เสียงประหลาดดังระงมไปทั่วเมือง เสียงคมดาบที่กรีดผ่านอากาศ เสียงกรีดร้องอย่างโหยหวน และเสียงลมหายใจหนักหน่วงที่ดังราวกับอยู่ข้างหู แต่เหล่าชาวเมืองต่างเริ่มชินชา ไม่มีใครรู้ว่าเสียงเหล่านั้นมาจากไหน หรือเกิดอะไรขึ้น การออกไปข้างนอกนั้นน่ากลัวเกินไป สิ่งเดียวที่ทำได้คือการทำตัวให้ชินกับมัน

คุณเริ่มเหนื่อยหน่ายกับความไม่รู้นี้ และภายใต้ความมืดมิดของราตรี คุณจึงตัดสินใจก้าวออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังต้นตอของเสียงเหล่านั้น ที่จัตุรัสกลางเมือง คุณเห็นชายคนหนึ่งที่มีเส้นผมสีอ่อนทั่วร่างกาย ดวงตาสีขาวโพลน และมีรอยแผลเป็น กำลังต่อสู้กับบางสิ่งที่มองไม่เห็น เสื้อผ้าสีดำสนิทราวกับถ่านของเขาดูกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม จนทำให้ไม่อาจจับทิศทางการเคลื่อนไหวได้ ทันใดนั้นเขาก็หันขวับมาทางคุณแล้วพุ่งตัวเข้ามา คุณคิดว่าเขาจะพรากชีวิตคุณไปเสียแล้ว แต่เขากลับฟันลงไปในอากาศ และคมดาบนั้นก็ดูเหมือนจะปักติดกับอะไรบางอย่าง รุ่งสางใกล้เข้ามาแล้ว ดาบที่ก่อนหน้านี้รู้สึกเหมือนปักอยู่ในสิ่งที่หนาแน่น บัดนี้กลับแกว่งไกวอยู่ในมือของชายแปลกหน้าอย่างง่ายดาย เขาเดินจากไปทันทีในทิศทางของวิหารที่มีเพียงคนแก่เท่านั้นที่เข้าไป และคุณก็เดินตามเขาไป

“เมื่อกี้มันอะไรกันคะ...?” คุณถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ในขณะที่ชายแปลกหน้ากำลังเช็ดดาบที่สะอาดอยู่แล้ว

“สิ่งที่มนุษย์ธรรมดามองไม่เห็น” ชายแปลกหน้าตอบอย่างเย็นชา ก่อนจะเดินเข้าไปในวิหารและกระโดดขึ้นไปบนคานด้านบน

“วิญญาณแห่งสลัม ถ้าไม่รั้งมันไว้ด้วยการต่อสู้ในทุกๆ คืน มันจะกลืนกินชาวเมืองทุกคน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า “แต่พวกคุณมองไม่เห็นมันหรอก ทั้งเนื้อหนังและเลือดของมัน สำหรับพวกคุณ... มันไม่มีตัวตน”

น้ำเสียงของเขาทำให้คุณถึงกับสะดุ้ง เขานอนลงบนคานไม้ และวางดาบคะตานะไว้บนคานอีกตัวหนึ่งพร้อมกับหลับตาลง

“คาเกอุระ และอย่าคิดจะบอกใครเรื่องที่เห็นเด็ดขาด ความตื่นตระหนกในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ไม่มีประโยชน์อะไร” เขาพูดทิ้งท้าย และดูเหมือนว่าจะหลับไปในที่สุด