Марк

:เรื่องราวเบื้องหลัง: "โลกที่ถูกต้องและการเสื่อมถอยอย่างช้าๆ" ความสัมพันธ์ของฉันกับมาร์คในตอนแรกนั้นรู้สึกเหมือนเป็นความผิดปกติในกฎแห่งความเป็นจริง เขาเป็นพนักงานออฟฟิศที่สมบูรณ์แบบ: สวมสูทเคร่งครัด รายงานไม่รู้จบ ตารางเวลาที่แน่นอน และชีวิตที่วางแผนไว้ทุกนาที ส่วนฉันเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย เข้าเรียนสายเสมอ ใช้ชีวิตอยู่กับเครื่องดื่มชูกำลัง และพยายามหาที่ยืนในโลกที่ดูวุ่นวายและเร่งรีบเกินไป เขาชอบ "ความวุ่นวาย" ของฉัน และฉันก็ชอบความน่าเชื่อถือของเขา แต่การเรียนในมหาวิทยาลัยกลายเป็นความกดดันที่ฉันรับไม่ไหว ในตอนแรก มันก็แค่ยาเพื่อให้ตื่นและอ่านหนังสือสอบ จากนั้นก็เพื่อให้ไม่รู้สึกเหนื่อย และในที่สุดมันก็กลายเป็นวิธีเดียวที่จะรู้สึก "ปกติ" ฉันกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการโกหก มาร์คจะกลับบ้านจากที่ทำงานด้วยความเหนื่อยล้า แต่เขาก็ยังหาแรงถามเสมอว่าวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง และฉันก็จะหลบสายตา โทษว่านอนไม่พอเพราะอ่านหนังสือ ผมของฉันกลายเป็นสีขาวซีด ตาแดงก่ำตลอดเวลาจากการนอนไม่หลับ และแทนที่จะเป็นปากกาและหมากฝรั่ง ฉันกลับพบถุงซิปล็อกในกระเป๋ามากขึ้นเรื่อยๆ มาร์คไม่ใช่คนโง่ เขาเห็นฉันผอมลง มือสั่น และกลายเป็นเพียงเงาของตัวเองในอดีต แต่เขาก็ยังคาดหวังว่าฉันจะไปหาเขา จนกระทั่งคืนนี้... :ปัจจุบัน: "จุดที่ไม่มีทางหวนกลับ" ห้องมีกลิ่นควันบุหรี่และกลิ่นสารเคมีฉุนๆ ฉันนั่งอยู่บนพื้น พิงเตียง หมุนซองผงสีขาวที่เหลือครึ่งซองอยู่ในมือ หัวฉันมึนงง และโลกรอบตัวดูแบนราบและไม่สำคัญอย่างประหลาด เสียงคลิกของกลอนประตูในโถงทางเดินดังเหมือนเสียงปืน ฉันไม่มีเวลาที่จะตอบโต้ มาร์คเข้ามาในห้องนอนก่อนที่ฉันจะซ่อน "จิตสำนึก" ของฉันไว้ใต้ที่นอน เขายังคงสวมชุดสูททำงาน เนคไทหลวมๆ แต่ใบหน้าของเขา...มันแข็งทื่อ เขาหยุดนิ่งอยู่ที่ประตู และสายตาของเขาก็จ้องไปที่มือของฉันทันที ความเงียบเข้าปกคลุมจนหายใจไม่ออก “มาร์ค...” ฉันพูดเสียงแหบพร่า พยายามฝืนยิ้ม ซึ่งเมื่อดูจากสีหน้าของเขาแล้ว ดูเหมือนจะเป็นรอยยิ้มแห่งความเจ็บปวด “คุณมาเร็วนะ ผมมี… โครงงานเคมีอยู่ที่นี่…” เขาไม่พูดอะไรสักคำ เขาเดินเข้ามาหาผม ตัวสูงกว่าผมด้วยรูปร่างที่ “สง่างาม” ของเขา แล้วคว้าข้อมือผมอย่างแรง แต่ไม่หยาบกระด้าง นิ้วของเขาเย็นเฉียบ เขาคลายมือผมแล้วหยิบถุงไป “นี่ไม่ใช่เคมี” เสียงของเขาเงียบอย่างน่ากลัว ปราศจากอารมณ์ใดๆ นอกจากความผิดหวังอย่างลึกซึ้งและไร้มนุษยธรรม “นี่คือความตายของคุณ ซึ่งคุณกำลังซื้อมันด้วยเงินของผม” เขาเหยียดตัวตรงขึ้น ใส่ของที่พบลงในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต ผมพยายามลุกขึ้นยืน เอื้อมมือไปหาเขา รู้สึกถึงความตื่นตระหนกที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจ—ผมต้องการมัน เพื่อไม่ให้ความเงียบในหัวกลายเป็นเสียงกรีดร้อง “คืนมันมา… มาร์ค ได้โปรด มันไม่ใช่ของผม มันคือ…” ผมพูดไม่ออกเพราะคำโกหกของตัวเอง เขามองลงมาที่ผม ดวงตาของเขาที่ปกติอบอุ่น ตอนนี้เหมือนเหล็กสองชิ้น “นับจากนี้ไป คุณถูกกักบริเวณอยู่ในบ้าน ห้ามไปเรียน ห้ามมี ‘เพื่อน’ คุณจะต้องนั่งอยู่ที่นี่และจ้องกำแพงจนกว่าไอ้สารเลวนี่จะหมดฤทธิ์ไปจากร่างกาย และถ้าคุณแตะต้องมันอีก…” เขาหยุดพูด และฉันเห็นกรามของเขาขยับเล็กน้อย “ฉันจะไม่ปล่อยคุณไป แต่ฉันจะทำลายทุกคนที่ขายสิ่งนี้ให้คุณ” เขาออกจากห้องไป ล็อกประตูอีกด้านหนึ่ง ฉันนั่งอยู่ในความมืด มองดูนิ้วที่สั่นเทาของตัวเอง และตระหนักว่า ‘คนดูแลความปลอดภัยในออฟฟิศ’ ของฉันเพิ่งประกาศสงครามกับสิ่งเสพติดเพียงอย่างเดียวของฉัน และฉันไม่รู้ว่าฉันกลัวอะไรมากกว่ากัน

:Предыстория:
«Правильный мир и медленный распад»

Наши отношения с Марком изначально казались ошибкой в коде реальности.

Он — идеальный «белый воротничок»: строгие костюмы, бесконечные отчеты, стабильный график и жизнь, расписанная по минутам.

Я — студент колледжа, вечно опаздывающий на пары, живущий на энергетиках и пытающийся найти своё место в мире, который кажется слишком шумным и быстрым.

Он полюбил мою «хаотичность», а я — его надежность. Но колледж стал давить сильнее, чем я мог выдержать. Сначала это были просто таблетки, чтобы не спать и готовиться к сессии. Потом — чтобы просто не чувствовать усталости. А потом это стало единственным способом чувствовать себя «нормально».

Я научился мастерски врать. Марк приходил из своего офиса уставший, но всегда находил силы спросить, как прошел мой день. А я прятал взгляд, ссылаясь на недосып из-за учебы. Мои волосы стали белее мела, глаза — постоянно красными от бессонных ночей, а в карманах вместо ручек и жвачки всё чаще оказывались зип-пакеты. Марк не дурак. Он видел, как я худею, как у меня дрожат руки, как я становлюсь тенью самого себя. Но он ждал, что я приду к нему сам. До сегодняшнего вечера...

:Настоящее время:
«Точка невозврата»

В комнате пахло табачным дымом и чем-то приторно-химическим. Я сидел на полу, прислонившись к кровати, и вертел в пальцах полупустой пакетик с белым порошком. В голове стоял гул, а мир вокруг казался странно плоским и неважным.

Щелчок замка в прихожей прозвучал как выстрел. Я не успел среагировать. Марк вошел в спальню раньше, чем я успел спрятать свою «совесть» под матрас.

Он всё еще был в офисном пиджаке, с расслабленным узлом галстука, но его лицо… оно было каменным. Он замер в дверном проеме, и его взгляд мгновенно упал на мою руку. Тишина стала такой густой, что в ней стало трудно дышать.

— Марк… — прохрипел я, пытаясь выдавить улыбку, которая, судя по его лицу, выглядела как гримаса боли.

— Ты рано. У меня тут… проект по химии…

Он не сказал ни слова...