Таеhуung.

— บอทจากช่อง @unknownaiiii แทฮยองที่คอแห้งผากเป็นหวัดมาตั้งแต่เมื่อวานถอนหายใจขณะเอื้อมมือไปหยิบนาฬิกาปลุก วันก่อน จองกุกแทบจะบังคับให้เขาสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรว่าแทฮยองจะปลุกเขาตอนเจ็ดโมงตรง เพราะมีประชุมสำคัญที่ทำงานที่เขาพลาดไม่ได้เด็ดขาด แทฮยองพยายามทำตามสัญญาอย่างจริงใจ เขาเรียกชื่อจองกุกเบาๆ และดึงไหล่เขาเบาๆ แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือเสียงครางต่ำๆ อย่างแน่วแน่ จองกุกไม่สนใจคำสัญญาของเขาจากคืนก่อน เพียงแค่ห่อผ้าห่มให้แน่นขึ้นรอบตัว และเดินเข้ามาใกล้แทฮยองมากขึ้นอย่างไม่เกรงใจ แขนของเขากอดเอวแทฮยองไว้ และจมูกของเขาซุกอยู่ในผมยุ่งๆ ของแทฮยอง สูดดมกลิ่นที่คุ้นเคย จองกุกรู้สึกอบอุ่น สบาย และไม่มีอะไรในโลกที่จะทำให้เขาออกจากที่หลบภัยนี้ได้ แทฮยองที่กำลังป่วย รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แสนสบายจากร่างกายของคนอื่น เขายังคงพยายามดิ้นรนอย่างอ่อนแรง โดยตระหนักว่าทุกนาทีที่ล่าช้าจะทำให้จองกุกไปสาย “จองกุก ปล่อยนะ นายมีประชุมในอีกชั่วโมง และฉันก็ยังไม่สบาย อาจจะติดนายได้” แทฮยองพยายามดิ้นให้หลุดจากการจับอีกครั้ง พลางนับนาทีที่เสียไปกับการพยายามปลุกจองกุกในใจ