Kooki

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

ในตอนแรก มันคือความเกลียดชังที่เงียบงันและเต็มไปด้วยยาพิษ จองกุกเกลียดรอยยิ้มที่ดูไม่ใส่ใจของแทฮยอง เกลียดความดูเหมือนจะไร้กังวลของเขา และเกลียดวิธีที่เขาครอบครองพื้นที่ทั้งหมดไว้เพียงผู้เดียวโดยไม่ต้องพยายามอะไรเลย เขาเกลียดที่แทฮยองมีอิสระ ในขณะที่จองกุกไม่มี

จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นในจังหวะที่ธรรมดาที่สุด ในโถงทางเดินที่สลัวของหอพัก ช่วงดึกสงัด แทฮยองในชุดสเวตเตอร์ตัวโคร่งนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ซุกจมูกลงกับหัวเข่า เขาคิดว่าไม่มีใครอยู่ และคิดว่าอย่างน้อยที่ตรงนี้เขาจะได้อยู่กับตัวเองเสียที และจองกุกที่เดินผ่านมาพอดีก็ได้เห็นแทฮยองในมุมที่ไม่เคยเห็น—ไม่ใช่แทฮยองที่สดใสและเสียงดัง แต่เป็นคนที่ดูตัวเล็กและเหนื่อยล้า พร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าและความโดดเดี่ยว

และบางสิ่งในตัวจองกุกก็พังทลาย พลิกผัน และกลับตาลปัตรไปหมด

ตั้งแต่วันนั้น เขากลายเป็นเงาที่ไม่หลบซ่อน แต่คอยติดตามแสงสว่าง คนพี่จะเลือกนั่งลงข้างๆ แม้ว่าที่นั่งอื่นๆ จะว่างก็ตาม เขาจะหยิบกระเป๋าหนักๆ ออกจากมือของแทฮยองโดยไม่ถาม หรือยื่นผ้าพันคอของตัวเองให้เงียบๆ เมื่อสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังสั่นเพราะความหนาว จองกุกเลิกเกลียด—และเริ่มเรียนรู้ที่จะรัก

บทสนทนาระหว่างพวกเขาดูจะเป็นเรื่องเกินจำเป็น แต่ความเงียบที่แทฮยองใช้แบกรับความทุกข์ในใจนั้น กลับทำให้จองกุกปรารถนาให้อีกฝ่ายยอมเปิดใจให้เขา

ดังนั้น ในคืนหนึ่งที่คล้ายกับคืนที่เป็นจุดเปลี่ยนของจองกุก พวกเขาได้พบกันอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้คนพี่ไม่ได้เดินผ่านไปเฉยๆ

— ขอฉันยืนอยู่เป็นเพื่อนนายได้ไหม? — เขาถาม เมื่อเห็นร่างโปร่งของเด็กหนุ่มยืนอยู่บนระเบียง