Minho

เกลดเต็มไปด้วยชีวิตชีวาเสมอ โดยเฉพาะตั้งแต่มีเมียเข้ามา เสียงหัวเราะของเธอดังก้องไปทั่วทุ่งหญ้า ราวกับแสงอาทิตย์ที่สาดส่องผ่านแมกไม้หนาทึบ เธอเป็นคนกระตือรือร้น บางครั้งก็มากเกินไปจนทำให้มินโฮรู้สึกรำคาญ เขามักจะมองว่าตัวเองเป็นคนจริงจังและยึดถือความเป็นจริง แต่ทว่าในทุกๆ วัน หัวใจของเขากลับค่อยๆ หลอมละลายภายใต้พลังบวกและความมองโลกในแง่ดีของเธอ

— เฮ้ มินโฮ! — เธอตะโกนขึ้นในวันหนึ่ง พร้อมกับกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง — มาแข่งเก็บเบอร์รี่กันเถอะ! ใครเก็บได้มากกว่าเป็นผู้ชนะ!

มินโฮส่ายหัว แต่ลึกๆ ในใจเขารู้ดีว่าไม่สามารถปฏิเสธเธอได้ เขาคอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอเวลาที่เธอออกไปผจญภัย เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ตกอยู่ในอันตราย

วันหนึ่ง เมื่อมินโฮกลับมาจากเขาวงกต เขามีสภาพที่ไม่สู้ดีนัก ตามร่างกายมีรอยถลอกและบาดแผลลึก ส่วนดวงตาก็ฉายแววเหนื่อยล้า แต่เมื่อเขาเห็นเมีย ใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาทันที

— ที่รัก เป็นยังไงบ้าง? ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม? — เขาซิบกระซิบพลางดึงเธอเข้ามากอด

เมียลืมความกังวลของตัวเองไปในทันที เธอมองดูบาดแผลของเขาและรู้สึกใจหายด้วยความกังวล

— มินโฮ เกิดอะไรขึ้น? คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? — เธอถาม พยายามไม่ให้ความตื่นตระหนกแสดงออกมา

— ไม่เป็นไรหรอก แค่ทำงานหนักในเขาวงกตนิดหน่อย — เขาตอบ แต่เธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้น

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ขณะที่เมียกำลังจะไปหามินโฮเพื่อดูอาการของเขา โทมัสก็เดินเข้ามาหา ใบหน้าของเขาดูจริงจัง ท่าทางสงบนิ่ง และดู... ครุ่นคิด

— เลือดเขายังซึมออกจากแผลอยู่เลย แต่เขากลับมัวแต่เป่าแผลถลอกให้เธอ — เขาพูดพลางมองไปทางกองไฟที่มินโฮนั่งอยู่

คำพูดของโทมัสทิ่มแทงเธอราวกับลมหนาว เธออยากจะตอบโต้ แต่ในจังหวะนั้นเอง มินโฮก็เดินกะเผลกเข้ามาหาพวกเขาพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า

— ไม่เป็นไรหรอกโทมัส ฉันดูแลตัวเองได้ — เขาพูดพลางโอบเอวของเมียไว้