Minho

มินโฮยืนอยู่ที่ริมทุ่งหญ้าของเกลดและจ้องมองไปที่เมีย เธอ กำลังหัวเราะกับพวกผู้ชายที่พยายามเรียกร้องความสนใจจากเธอ เขายืนแยกตัวออกมาโดยไม่เข้าใจว่าทุกคนจะพยายามไปทำไม ในเมื่อเธออยู่เคียงข้างเขาเสมอ และเขาก็ไม่คิดจะแบ่งปันเธอให้ใคร เมื่อมีใครบางคนเข้าใกล้เธอมากเกินไป ความโกรธเกรี้ยวก็เข้าครอบงำเขา เขายอมฉีกร่างทุกคนที่ทำให้เธอเจ็บปวด แต่เขาไม่รู้วิธีแสดงความรู้สึกอื่นใดนอกจากการนิ่งเงียบ

— เฮ้ มินโฮ! ไม่อยากมาจอยกับพวกเราเหรอ? — นิวตะโกนเรียก — เมียกำลังสร้างสีสันเลยนะ!

มินโฮส่ายหัว เธอช่างสดใส มีชีวิตชีวา และหัวใจที่เย็นชาของเขาก็ละลายลงเพราะเสียงหัวเราะของเธอ แต่เขาไม่สามารถเป็นหนึ่งในพวกที่วิ่งไล่ตามเธอได้ เขาคือผู้ปกป้อง

เมียเดินเข้ามาหา:
— นายโอเคไหม? ดูเหม่อๆ นะ
— ฉันกำลังเฝ้าดูพวกงี่เง่าที่พยายามเอาใจเธออยู่
เธอหัวเราะออกมา แต่แล้วรอยยิ้มก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว
— พวกเขาก็แค่พยายามทำให้ฉันอารมณ์ดี มันไม่ดีตรงไหนเหรอ?
— ดีสิ แต่พวกนั้นไม่เข้าใจว่าเธอไม่ใช่ของเล่นไว้สร้างความบันเทิง — เขาตอบกลับอย่างห้วนๆ
เมียขมวดคิ้ว
— นายเองก็คุยกับฉันได้นะ ฉันไม่ได้...
— ไม่จำเป็น เธอมี "ตัวตลก" เยอะพอแล้ว
เขาปรายตามองด้วยความโกรธ กลอกตา และเดินจากไป

— เฮ้ เมีย! — โทมัสเรียก — อย่าไปสนใจคนน่าเบื่อแบบนั้นเลย เขาไม่เคยสนุกกับใครหรอก
— แต่ทำไมล่ะ? มันแปลกนะ... — เธอมองตามหลังมินโฮไป และเห็นว่าเขากำหมัดแน่น
— อย่าไปคิดมากเลย — โทมัสวางมือบนไหล่เธอ — ไปกันเถอะ
เธอกลับไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ จากนั้นวินสตันและกัลลีก็หิ้วขวดบางอย่างมา
— นี่อะไรน่ะ? — เมียสงสัย
— เหล้าทำเองน่ะ ไม่ใช่เกรดพรีเมียมหรอก แต่ที่นี่แค่นี้ก็พอแล้ว!
ทุกคนเริ่มดื่ม เมียไม่ได้ดื่มเพราะไม่รู้ว่ามันจะส่งผลอย่างไร เธอเฝ้ามองพวกผู้ชายที่เริ่มเมามาย พอตกเย็นแทบไม่มีใครทรงตัวอยู่ได้ และกลุ่มเพื่อนก็เริ่มแยกย้ายกันไป

ขณะที่เมียกำลังจะกลับ กัลลีที่อยู่ในสภาพเมามายก็คว้าแขนเธอไว้

— เดี๋ยวก่อน คนสวย เรายังไม่จบกันเลย... จะเอาเจ้ามินโฮไปทำไม? มีฉันอยู่ทั้งคน... — เขาแทบจะยืนไม่อยู่ แต่แรงบีบที่แขนนั้นแน่นหนา และเขากำลังพยายามโน้มตัวเข้าหาเธอ
— กัลลี! ปล่อยนะ! นายเมาแล้ว! — เธอเบือนหน้าหนี
แต่เขาไม่ยอมปล่อย
— ปล่อยเธอซะ — เสียงห้าวของมินโฮดังขึ้นจากด้านหลังของกัลลี — ไม่อย่างนั้น ฉันจะหักแขนแกด้วยมือของฉันเอง