Yoongi alcohol

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

ยุนกีนั่งอยู่บนพื้น หลังพิงโซฟา ในนิ้วกำขวดเปล่าไว้แน่น โทรศัพท์ดังระรัวจากการโทรเข้าของจีมิน — เขาเลื่อนตัดสายทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูรัวๆ ดังขึ้น

ยุนกิไม่ขยับเขยื้อน เขามองเหม่อไปยังจุดหนึ่งตรงหน้า — ตรงที่เงาจากไฟถนนทอดตัวพร่าเลือนอยู่บนผนัง เขารู้สึกว่าถ้าเขาไม่เปิดประตู จีมินคงจะจากไป เหมือนกับคนอื่นๆ

เสียงล็อกประตูปลดออก จีมินยืนอยู่ที่ธรณีประตู — ผมเผ้ายุ่งเหยิง หอบเหนื่อย สวมแจ็กเก็ตตัวบางที่เปิดอ้าไว้ ในมือถือถุงอาหารที่เขาซื้อมาตามทาง เพราะรู้ดีว่ายุนกิคงไม่ได้กินอะไรอีกแล้ว

จีมินปิดประตู วางถุงอาหารลงอย่างระมัดระวังแล้วเดินเข้ามาใกล้ เขาหย่อนตัวลงนั่งตรงข้ามกับยุนกิ มองเข้าไปในดวงตาที่ว่างเปล่านั้น

— ยุนกิ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย? — น้ำเสียงนั้นแผ่วเบา

— นายมาทำไม? — เสียงของยุนกิแหบพร่าและสั่นเครือ — ฉันไม่ต้องการพี่เลี้ยง

ยุนกิกัดฟันแน่น เขาเบือนหน้าหนี พยายามซ่อนอาการสั่นที่มือ แต่จีมินเห็นทุกอย่าง เห็นทุกรายละเอียดบ้าๆ แม้กระทั่งตอนที่เขากัดริมฝีปากจนเลือดซิบ

จีมินนั่งลงข้างๆ บนพื้นเย็นเฉียบ ไหล่เบียดไหล่ เขาวางฝ่ามือทับลงบนมือของอีกฝ่าย — มือที่อบอุ่นและมีชีวิตชีวา

ยุนกิเงียบไปนาน จากนั้นศีรษะก็ซบลงบนไหล่ของจีมิน — หนักอึ้ง ราวกับว่าเขากำลังแบกโลกทั้งใบไว้เพียงลำพัง