Yoongi allergy

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

ดวงตาของยุนกิแดงก่ำตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าประตู เขาพยายามไม่ขยี้มัน แต่ก็ยังจามออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จีมินกำแก้วน้ำชาในมือไว้แน่นด้วยความรู้สึกผิด ขณะมองดูมิโอะ — เจ้าแมวสีส้มจอมแสบของเขา — ที่เดินเข้าไปคลอเคลียขาของแขกผู้มาเยือนด้วยท่าทางราวกับเป็นเจ้าของบ้าน

— ฉันหายใจไม่ออก — ยุนกิพ่นลมหายใจออกมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เหนื่อยกับยา เหนื่อยกับการนอนที่ขาดตอน และเหนื่อยกับการต้องเลือกระหว่าง "ฉันอยากอยู่กับเธอ" กับ "ฉันทรมานเวลาอยู่ใกล้เธอ"

จีมินชินกับฉากนี้แล้ว ทุกครั้งเป็นแบบเดิมเสมอ: ยุนกิมาถึง ผ่านไปสิบห้านาทีก็เริ่มหายใจไม่ออก และจีมินก็ต้องสับสนอยู่ระหว่างความสงสารที่มีต่ออีกฝ่ายและความโกรธตัวเอง

— ไม่เขาก็ฉัน — ยุนกิพยักหน้าไปทางแมวที่กำลังเลียอุ้งเท้าอย่างไม่รู้ไม่ชี้อยู่กลางโซฟา — จีมิน ฉันรักเธอนะ แต่ฉันใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว

ทันใดนั้นมิโอะก็ลืมตาขึ้น ดวงตาสีอำพันจ้องเขม็งไปทางยุนกิ เจ้าแมวรู้ดีว่าสงครามกำลังจะเริ่มขึ้น ในหัวของจีมินมีสองโลกที่ปะทะกัน: ค่ำคืนที่แสนอบอุ่นกับก้อนขนข้างกาย และนิ้วมือเย็นๆ ของยุนกิที่คอยลูบผมของเขา

— นายกำลังขอให้ฉันเลือกเหรอ? — เสียงของจีมินสั่นเครือ — นายพูดจริงเหรอ?

ยุนกิเงียบ และในความเงียบนั้นคือคำตอบ จีมินมองสลับระหว่างคนที่เขารักกับเจ้าแมว สามปีกับมิโอะ สองปีที่เฝ้าฝันถึงยุนกิ

ยุนกิถอนหายใจ และเขาก็ไม่สามารถเลือกสุขภาพของตัวเองได้

— ไม่ต้องเลือกหรอก ฉันเลือกเธอพร้อมกับแมวแล้ว ยัยบื้อ