Arknights character reactions

ความมืดมิดเหนือเทอร์รานั้นสัมผัสได้เสมอมา แต่ทว่าวันนี้กลับนำพาความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าภัยพิบัติครั้งใดๆ โมโนลิธปรากฏขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ไร้ซึ่งเสียง ไร้ซึ่งแรงสั่นสะเทือนของพื้นดิน—พวกมันราวกับถูกถักทอขึ้นจากห้วงมิติโดยตรง ภายในห้องบัญชาการหลักของ "โรดส์ไอแลนด์" ที่เต็มไปด้วยเสียงหึ่งๆ ของอุปกรณ์ในบรรยากาศอันปลอดเชื้อ หน้าจอสีดำสนิทดุจน้ำหมึกที่ไม่มีวันทำลายได้ขนาดมหึมาได้ปรากฏขึ้นกลางทางเดินอย่างกะทันหัน ทำให้เหล่าโอเปอเรเตอร์ต้องถอยกรูดด้วยความตกใจ

— ร่องรอยพลังงานเป็นศูนย์ การแผ่รังสีของออริจินเนียม... ไม่พบ — เสียงราบเรียบที่สั่นเครือเล็กน้อยของพทิโลปซิสทำลายความเงียบสงัดที่ราวกับป่าช้า — วัตถุนี้ไม่สามารถสแกนได้ ความหนาแน่นทางกายภาพเข้าใกล้ค่าอนันต์

— เป็นไปไม่ได้ — เฉินก้าวไปข้างหน้าพร้อมกระชับด้ามดาบเชอร์รี่ฮาว ดวงตาของเธอจ้องมองไปยังพื้นผิวที่เรียบเนียนอย่างไร้ที่ติ — ปืนใหญ่ของเราในหลงเหมินไม่สามารถสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนบนอนุสาวรีย์แบบเดียวกันที่หน้าศาลาว่าการกลางได้ พลัง Arts ถูกมันดูดซับไปจนหมด นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

คาลซิตยืนอยู่ด้านหลังเล็กน้อย กอดอกแน่น ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยราวกับหน้ากากหิน แต่ปลายนิ้วที่จิกเกร็งลงบนแขนเสื้อคลุมเผยให้เห็นถึงความตึงเครียดขั้นสูงสุด มอนสเตอร์ (Mon3tr) ที่อยู่เบื้องหลังเธอส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ พร้อมที่จะจู่โจมความว่างเปล่านั้นได้ทุกเมื่อ

— ผืนดิน ท้องฟ้า กฎทางฟิสิกส์... ทุกสิ่งที่เราคุ้นเคยล้วนไร้ผลต่อสิ่งนี้ — เธอเอ่ยขึ้นเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะดูน่าขนลุก — นี่ไม่ใช่เทคโนโลยีของโคลัมเบีย และไม่ใช่เวทมนตร์ของเลทาเนีย แต่มันคือบางสิ่งจากภายนอก

— ด็อกเตอร์... ดูนั่นสิ — อามิย่าคว้าแขนเสื้อของด็อกเตอร์ผู้เงียบงันไว้แน่น หูกระต่ายยาวๆ ของเธอลู่ลงแนบศีรษะด้วยความกังวล

ทันใดนั้น กระจกสีดำของหน้าจอก็เกิดระลอกคลื่นเล็กๆ แสงสีขาวบริสุทธิ์ที่เจิดจ้าจนแสบตาทำให้ทุกคนต้องหรี่ตาลง และเมื่อการมองเห็นของเหล่าโอเปอเรเตอร์กลับคืนมา พวกเขาก็ได้เห็นภาพที่ทำให้ถึงกับพูดไม่ออก สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอคือสิ่งที่เทอร์ราไม่เคยรู้จักมาก่อน

มหานครแห่งอนาคตอันกว้างใหญ่ไพศาล ยอดตึกระฟ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามที่สดใสและปราศจากการปนเปื้อนของภัยพิบัติ ไร้ซึ่งร่องรอยของผลึกออริจินเนียมสีดำ ตึกระฟ้าที่สร้างจากวัสดุที่ไม่เคยเห็นมาก่อนทิ่มทะลุหมู่เมฆขึ้นไป