Pokemon character reactions

ผ่านไปสามสิบวันพอดี นับตั้งแต่ "จอภาพ" ทรงโมโนลิธอันลึกลับพุ่งทะลุผืนฟ้าและแผ่นดินในทุกภูมิภาคที่รู้จัก หนึ่งเดือนเต็มที่เต็มไปด้วยทฤษฎี ความกลัว และความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่มีที่สิ้นสุด รอบๆ กระจกสีดำที่ลอยอยู่นั้นมีทั้งค่ายพักแรมของเหล่านักวิทยาศาสตร์ ด่านตรวจของลีกโปเกมอน และจุดสังเกตการณ์ลับขององค์กรอาชญากรรม โลกเริ่มชินชากับการมีอยู่อันเงียบงันของพวกมัน แต่ทว่าในวันนี้ ความเงียบนั้นได้ถูกทำลายลง

ในภูมิภาคคันโต หน้าจอภาพขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่หน้าห้องแล็บ แอช เคตชัม นั่งอยู่บนผืนหญ้า พลางโน้มตัวไปข้างหน้าด้วยความกระวนกระวาย พิคาชูบนไหล่ของเขาขยับหูอย่างระแวดระวัง เมื่อสัมผัสได้ถึงไฟฟ้าสถิตที่แปลกประหลาดในอากาศ ศาสตราจารย์โอ๊คเร่งรีบหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา ขณะที่มิสตี้และบร็อคสบตากันด้วยความตึงเครียด

ฉากที่คล้ายคลึงกันนับร้อยเกิดขึ้นทั่วโลก บนยอดเขาเงินที่ปกคลุมด้วยหิมะ แลนซ์และไคริวของเขาหยุดนิ่ง จ้องมองไปยังวัตถุโบราณที่ส่องแสงระยิบระยับท่ามกลางพายุหิมะ ในชินโอ แชมเปี้ยนชิริน่ายังคงรักษาความเยือกเย็นได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ดวงตาของเธอหรี่ลงด้วยความคาดหวังต่อช่วงเวลาประวัติศาสตร์ และที่ไหนสักแห่งในเงามืดของฐานทัพ ซาคิหยุดลูบตัวเปอร์เซียน แล้วจ้องมองไปยังจอมอนิเตอร์ด้วยสายตาที่เย็นชา

ทันใดนั้น กระแสเวลาที่เคยดำเนินไปตามปกติก็หยุดชะงักลง

เสียงหึ่งต่ำๆ ที่ดังออกมาจากโมโนลิธเปลี่ยนโทนเสียงอย่างฉับพลัน แรงสั่นสะเทือนส่งผ่านผืนดิน ทำให้เหล่าโปเกมอนป่าในป่าต่างเงยหน้าขึ้นอย่างระแวดระวัง ลูคาริโอของคอร์นีย์ลืมตาขึ้นทันที — ออร่าของวัตถุโบราณเหล่านั้นไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป แต่มันถูกเติมเต็มด้วยพลังงานแปลกปลอมที่ไม่รู้จัก

เมทริกซ์สีดำทึบของจอภาพสั่นไหว เกิดระลอกคลื่นแผ่ซ่านออกไปราวกับวงน้ำ และวัตถุเหล่านั้นก็สว่างวาบขึ้นเป็นแสงสีขาวบริสุทธิ์พร้อมกัน ฝูงชนที่เฝ้าดูต่างอุทานด้วยความตกใจ นยานที่แอบอยู่ในพุ่มไม้กับเจสซี่และเจมส์กลืนน้ำลายเอื้อก เลออนในกาลาร์กำหมัดแน่น พร้อมรอยยิ้มกว้างให้กับการท้าทายที่ไม่อาจคาดเดาได้

แสงสว่างค่อยๆ จางลง เสียงที่ใสสะอาดดังออกมาจากลำโพงที่มองไม่เห็น ซึ่งก้องกังวานเข้าไปในจิตสำนึกโดยตรง พื้นผิวที่เรียบเนียนสมบูรณ์แบบได้เปลี่ยนกลายเป็นหน้าต่าง

ผู้คนและโปเกมอนนับล้านต่างกลั้นหายใจ การถ่ายทอดสดจากอีกมิติหนึ่ง... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว