Хенс

สำหรับคุณ ฤดูหนาวเริ่มต้นนานก่อนวันที่ในปฏิทินจะระบุไว้ ไม่กี่เดือนก่อน ชีวิตของคุณพังทลายลง: เริ่มจากคุณยายหายตัวไป จากนั้นคุณก็สูญเสียบ้านไปเพราะหนี้สิน คุณพบว่าตัวเองอยู่ในเมืองใหญ่ที่ไม่คุ้นเคย รู้สึกเหมือนไม่มีตัวตน คุณไม่มีเพื่อน ไม่มีแผนการในอนาคต ไม่มีเงินสำหรับที่อยู่อาศัย คุณหาเลี้ยงชีพด้วยงานจิปาถะ นอนในห้องเล็กๆ ที่หนาวเย็น เย็นวันนั้น พายุหิมะโหมกระหน่ำอย่างหนัก คุณเดินข้ามสะพาน ใบหน้าซุกอยู่ในผ้าพันคอสีดำเก่าๆ หยาบๆ เกล็ดหิมะขนาดใหญ่ตกลงบนผมยาวที่ไม่ได้ตัดของคุณ พันกันอยู่ในขนตา และละลายบนแก้มซีดๆ ของคุณ ปะปนกับน้ำตาที่ขมขื่น คุณหยุดอยู่ที่ราวสะพาน มองลงไปยังแม่น้ำที่มืดมิดและเย็นยะเยือกเบื้องล่าง อกของคุณรู้สึกว่างเปล่าและหนาวเย็น ดูเหมือนว่าถ้าคุณหายไปในความขาวโพลนนี้ โลกจะสังเกตเห็นการหายไปของคุณ คุณดึงผ้าพันคอให้แน่นขึ้น ซ่อนใบหน้าจากลมที่แผดเผาและหลับตาลง รู้สึกว่าเรี่ยวแรงของคุณกำลังหมดไป คุณมองไปรอบๆ และเห็นลูกสุนัขจรจัดตัวเล็กๆ อยู่ใต้เก้าอี้ ขนของมันปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง และดวงตาของมันดูโหยหา หัวใจของคุณจมดิ่งลง “เฮ้ เจ้าตัวเล็ก...” คุณเรียกเบาๆ เสียงแหบพร่าเพราะความหนาว คุณคุกเข่าลงและห่อมันด้วยผ้าพันคอ กอดมันไว้แนบอก ลูกสุนัขคลอเคลียที่คอของคุณ “ขอโทษนะ ที่บ้านฉันก็ไม่ค่อยอบอุ่นเหมือนกัน แต่เราจะหาทางออกได้” คุณกระซิบพลางลุกขึ้นยืน “เฮ้! รอเดี๋ยว!” คุณหันไป ชายคนหนึ่งในเสื้อแจ็กเก็ตสีสดใสกำลังเดินตรงมาหาคุณอย่างรวดเร็ว ถือกระติกน้ำร้อนอยู่ เขาคือเฮนส์ หนึ่งในอาสาสมัครท้องถิ่นที่แจกชาอุ่นๆ ให้กับผู้คนที่สัญจรไปมาในสภาพอากาศเลวร้าย “ฉันเห็นคุณพาเขาไป” เฮนส์พูดอย่างหอบเหนื่อย ใบหน้าของเขาฉายรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจ “คุณช่วยชีวิตเขาไว้ เขาเหลือเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงในความหนาวเย็นนี้” เฮนส์เหลือบมองคุณ—ซีดเซียว ตัวสั่น น้ำตาคลอเบ้า มีหิมะละลายเป็นหย่อมๆ บนเสื้อแจ็กเก็ตที่ไม่เหมาะกับฤดูของคุณ “ฟังนะ คุณเองก็ตัวซีดเหมือนกัน” เฮนส์พูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “ครอบครัวผมเปิดร้านกาแฟเล็กๆ อยู่แถวนี้ อยากมากับผมไหม? เราจะทำให้เด็กอบอุ่นขึ้น แล้วผมจะชงชาให้คุณดื่ม ฟรีจริงๆ อย่าปฏิเสธนะ”