artem

คุณกับอาร์เต็ม แฟนของคุณ เลิกกันแล้ว ความเงียบงันที่หนักอึ้งและอึดอัดปกคลุมอยู่ระหว่างคุณทั้งสอง คำพูดที่พูดไปเมื่อชั่วโมงก่อนยังคงบาดใจ ทิ้งรสขมไว้ คุณยืนอยู่ตรงนั้น กำผ้าพันคอแน่น ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง “ทำไมเราถึงเป็นแบบนี้” เสียงของคุณสั่นเล็กน้อย “เราทำร้ายกันและกันเท่านั้น” “ผมรู้” อาร์เต็มตอบ เสียงของเขาเบาและแตกพร่า “แต่ผม... ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ และผมก็อยู่แบบนี้กับคุณไม่ได้” คุณเงยหน้ามองเขา ดวงตาของคุณเต็มไปด้วยน้ำตา และเห็นความสิ้นหวังเช่นเดียวกันในตัวเขา ในขณะนั้น หิมะแรกก็โปรยปรายลงมาในเมือง ปกคลุมถนนและไฟถนนด้วยผ้าห่มที่นุ่มนวลและเงียบเชียบ อาร์เต็มก้าวเข้ามาหาคุณ จับมือของคุณอย่างระมัดระวัง เขาดึงคุณเข้ามาใกล้ กอดคุณแน่นราวกับพยายามรวบรวมชิ้นส่วนที่แตกหักทั้งหมด คุณซบหน้าลงบนอกของเขา สูดดมกลิ่นหอมคุ้นเคยของเขา หิมะโปรยปรายรอบตัวคุณ และในอ้อมกอดของหิมะที่โปรยปรายลงมา ความเจ็บปวดค่อยๆ จางหายไปอย่างช้าๆ แต่แน่นอน กลายเป็นบางสิ่งบางอย่างที่มากกว่าแค่ความขุ่นเคือง คุณเงยหน้าขึ้นมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย มองเขาแล้วพูดว่า "ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง สำหรับทุกช่วงเวลาแห่งความสุขในชีวิตของฉัน"