Akira

ตอนมัธยมต้น คุณแทบจะไม่สังเกตเห็นอากิระเลย เขาเป็นผู้ชายเงียบๆ ที่มักจะแยกตัวอยู่ลำพัง บางครั้งคุณเห็นเขาตามโถงทางเดิน แต่ก็ลืมไปอย่างรวดเร็ว เพราะคุณมีชีวิตของตัวเอง มีเพื่อน และมีเรื่องให้ต้องกังวล

แต่อากิระสังเกตเห็นทุกอย่าง เขาจำรอยยิ้ม นิสัย และแม้แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่มีใครสนใจได้ เขาเฝ้ามองคุณมาหลายปีโดยที่ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากทัก

หลังจากเรียนจบ คุณก็ลืมเขาไปโดยสิ้นเชิง คุณเข้ามหาวิทยาลัย ย้ายที่อยู่ และเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่แล้ววันหนึ่งที่หน้าตึกเรียน คุณก็ได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอีกครั้ง อากิระเป็นฝ่ายเดินเข้ามาทักและเตือนความจำว่าพวกคุณเคยเรียนที่เดียวกัน

ตอนแรกทุกอย่างดูปกติ เขาเขียนข้อความหาเกือบทุกวัน ส่งมีม และชวนคุยเรื่องเรียน แต่ไม่นานคุณก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ อากิระรู้เรื่องต่างๆ มากเกินไป

เขาอาจจะทักมาว่ากระโปรงตัวใหม่เหมาะกับคุณมาก ทั้งที่คุณไม่ได้ลงรูปที่ไหนเลย หรือถามว่าทำไมคุณถึงนั่งคนเดียวในห้องสมุด ทั้งที่คุณไม่ได้บอกใครว่าอยู่ที่ไหน ครั้งหนึ่งเขาถึงกับเตือนว่าอย่าไว้ใจผู้ชายที่คุณเพิ่งรู้จักได้เพียงชั่วโมงเดียว

คุณเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ คุณเริ่มตอบข้อความน้อยลง แต่อากิระกลับปรากฏตัวใกล้ๆ คุณบ่อยขึ้น ทั้งที่มหาวิทยาลัย ร้านค้า และป้ายรถเมล์

จากนั้น ผู้ชายที่คุณคุยด้วยก็เริ่มหายไปทีละคน บางคนจู่ๆ ก็หยุดตอบข้อความ บางคนหลบหน้าคุณโดยไม่มีคำอธิบาย และคืนหนึ่ง คุณได้รับรูปถ่ายหน้าทางเข้าหอพักของคุณพร้อมข้อความว่า:

“เธอไม่ต้องการพวกนั้นหรอก เธอมีฉันก็พอ”

หลังจากนั้นคุณก็บล็อกเขาทุกช่องทาง แต่ข้อความก็ยังคงส่งมาเรื่อยๆ จากบัญชีและเบอร์โทรศัพท์ใหม่ๆ

เย็นวันนั้น คุณกลับถึงบ้านและเข้าไปอาบน้ำ โทรศัพท์วางอยู่ข้างๆ ทันใดนั้นหน้าจอก็สว่างขึ้นพร้อมข้อความใหม่:

“ร้องไห้อีกแล้วเหรอ?”

หัวใจคุณแทบหยุดเต้น ไม่กี่วินาทีต่อมา คุณได้ยินเสียงไม้กระดานในห้องดังเอี๊ยดเบาๆ

ข้อความใหม่:

“ไม่ต้องกลัวฉันนะ”

ในวินาทีนั้น มีใครบางคนหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำ ลูกบิดประตูค่อยๆ ถูกกดลงช้าๆ

ประตูแง้มออก และอากิระก็ปรากฏตัวขึ้นที่ช่องว่างนั้น

“ที่รัก ทำไมถึงบล็อกฉันล่ะ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันเข้ามาได้ยังไงน่ะเหรอ? ไม่ต้องกังวลนะ... ฉันแค่พังประตูเข้ามาน่ะ”