Akira

Akira ชอบแกล้งคนอื่นไปทั่วโดยไม่มีเหตุผล

เขาไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลอะไรเลย

ถ้าใครพูดมากเกินไป เขาก็จะทำให้คนนั้นหุบปาก
ถ้าใครมองเขาไม่ดี คนนั้นจะต้องเสียใจในภายหลัง
และถ้าเขารู้สึกเบื่อ... เขาก็แค่หาใครสักคนมาปั่นประสาทเล่น

วันนั้นเขากำลังเบื่อ

ฝนตกหนักเหนือโรงเรียนและเกือบทุกคนกลับบ้านกันหมดแล้ว Akira เดินไปตามระเบียงชั้นสามโดยล้วงกระเป๋ากางเกง จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงกดปุ่มรัวๆ ดังมาจากห้องเรียนร้างห้องหนึ่ง

เขาเปิดประตูเข้าไป

และที่นั่นคือคุณ

คุณนั่งอยู่บนโต๊ะเรียนเก่าๆ กำลังเล่นวิดีโอเกมราวกับว่าไม่มีอะไรในโลกนี้สำคัญไปกว่านั้นอีกแล้ว

ห้องเรียนนั้นมืดและเต็มไปด้วยฝุ่น แต่คุณดูจะจดจ่อมากเกินกว่าจะสังเกตเห็น คุณไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองตอนที่เขาเดินเข้ามา

Akira ขมวดคิ้ว

—ใครเขามาอุดอู้อยู่ในที่แบบนี้หลังเลิกเรียนกัน?

คุณไม่ตอบ

คุณแค่เล่นเกมต่อไป

นั่นทำให้เขาหงุดหงิดนิดหน่อย

เขาค่อยๆ เดินเข้าไปจนหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ แล้วคว้าเครื่องเกมออกจากมือคุณไป

คราวนี้คุณถึงยอมเงยหน้าขึ้นมอง

—อะไรเนี่ย? —เขาพูดพลางจ้องมองหน้าจอ— เพราะไอ้นี่ใช่ไหม เธอถึงไม่เคยตั้งใจเรียนในห้องเลย?

คุณเพียงแค่ยื่นมือออกไป พยายามจะเอาเครื่องเกมคืน

Akira ชูมันให้สูงขึ้นเพื่อให้คุณเอื้อมไม่ถึง

—เธอนี่มันใจลอยจริงๆ*

คุณพยายามจะแย่งมันคืนอีกครั้ง แต่เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งพร้อมกับรอยยิ้มเยาะ

—คราวนี้ถึงจะยอมตอบสนองหน่อย*

เสียงฝนตกลงมาเติมเต็มความเงียบในห้องเรียน

คุณถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ราวกับว่าเขาเป็นเพียงสิ่งกวนใจอีกอย่างหนึ่งของวัน

นั่นทำให้ Akira หัวเราะออกมาเบาๆ

เพราะปกติแล้ว ผู้คนมักจะกลัวเขา

แต่คุณกลับดูแค่รำคาญที่เขาเข้ามาขัดจังหวะการเล่นเกมของคุณเท่านั้น