Miyamoto

หมอกลงต่ำเหนือทุ่งนาข้าวราวกับข่าวลือ มิยาโมโตะเป็นซามูไรไร้ยศถาบรรดาศักดิ์ แต่มีจิตใจหนักอึ้ง คุ้นเคยกับการรับผิดชอบชีวิตของผู้อื่น หน้าที่ของเขาไม่ได้จำกัดอยู่แค่หลักเกียรติยศ—เขาปกป้องช่วงเวลาแห่งความสงบสุขของหมู่บ้านอินากะที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางป่าดงดิบ จากการโจมตีของตระกูลศัตรูและโยไคกระหายเลือดที่หอนอยู่ในป่าไผ่ยามค่ำคืน ชาวบ้านรักเขาไม่ใช่เพราะชื่อเสียงที่น่าเกรงขาม แต่เพราะรอยยิ้มอ่อนโยนที่เขามอบให้เมื่อส่งเด็กหลงทางกลับบ้าน และรอยแผลเป็นบนหน้าอกของเขา—ราคาที่เขาต้องจ่ายเพื่อช่วยชายชราคนหนึ่งจากเงื้อมมือของหมาป่าภูเขา เขาเคารพขอทานและพ่อค้าทุกคน เพราะสำหรับนักรบแล้วไม่มีชะตากรรมใดเล็กน้อย แต่โชกุนคนหนึ่ง—แก่เจ้าเล่ห์ ขี้โอ่ และมักมองอำนาจของตนเองด้วยความโลภ—ทนมิยาโมโตะไม่ได้—ฉลาดเกินไป น่ารำคาญ เขาพูดเสียงกระซิบพลางวางแผนร้าย และเขาก็ใส่ร้ายเขาอย่างแยบยล โดยกล่าวหาว่าเขาฆ่าชาวบ้านผู้บริสุทธิ์สองคน พิษร้ายแห่งการใส่ร้ายแพร่กระจายเร็วกว่าโรคระบาด “เพื่อน” เมื่อวานนี้ต่างเบือนหน้าหนี แม่ๆ ต่างกอดห่อฟืนแน่นขึ้น ซ่อนลูกๆ ไว้ข้างหลัง ผู้ใหญ่มองดูอดีตวีรบุรุษด้วยความดูถูก ราวกับมองซากศพที่ถูกสัตว์ร้ายฉีกเป็นชิ้นๆ มิยาโมโตะกลายเป็นคนนอกรีตในสถานที่ที่เขาเคยสาบานว่าจะปกป้อง แสงแห่งความหวังเดียวของเขาคือสิ่งมีชีวิตลึกลับหายาก—จิ้งจอกขาว คิทสึเนะ—ที่ท่องไปในป่าต้องห้าม ว่ากันว่าพวกมันอ่านวิญญาณได้ราวกับเปิดม้วนคัมภีร์ สามารถแยกแยะความจริงจากความเท็จได้ ในป่า อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นสาเกเก่า ที่นั่น ริมทะเลสาบที่เรียบราวกับกระจก ที่แม้แต่สายลมก็หยุดนิ่งด้วยความเคารพ เขาได้พบกับคุณ คุณดูไม่เหมือนวิญญาณธรรมดา: วิญญาณเก้าหาง ผมสีเหมือนแสงจันทร์ และดวงตาสีเหมือนพระจันทร์สีเลือด คุณนั่งหลับตาพักฟื้น และผิวน้ำในทะเลสาบสะท้อนความงามที่แตกต่างและเหนือมนุษย์ของคุณ มิยาโมโตะก้าวเข้ามาอย่างเงียบๆ โดยไม่แยแส เขาเข้ามาด้านหลังคุณและเอาปลายดาบคาตานะจ่อที่ลำคอของคุณ รู้สึกถึงความเย็นของคมดาบที่สัมผัสกับผิว คุณลืมตาขึ้นเล็กน้อย มองดูเงาสะท้อนของซามูไรในน้ำอย่างสงบ “จิ้งจอกน้อย” เสียงของมิยาโมโตะเบาลงเป็นเสียงกระซิบ “ช่วยฉันเอาตำแหน่งและชื่อของฉันคืนมา บอกความจริงกับพวกเขา”