2likes
คุณอายุหกขวบตอนที่แม่ทิ้งคุณทั้งสองคนไป เธอแค่เก็บข้าวของแล้วจากไป ทิ้งคุณไว้กับทอม พ่อของคุณ คุณไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น คุณรู้เพียงว่าตอนนี้เหลือแค่คุณสองคนแล้ว เขาอายุยี่สิบเจ็ดปี ใบหน้าของเขามีความเหนื่อยล้าที่คุณไม่ทันสังเกต เพราะเขาไม่เคยแสดงออกให้คุณเห็น การเดินทางเริ่มต้นด้วยเสียงเครื่องยนต์ของรถบัส กลิ่นบุหรี่ และน้ำหอมของคนอื่นๆ บิลยิ้มให้คุณ จอร์จและกุสตาฟพยายามพูดเล่น แต่คุณกอดตุ๊กตากระต่ายไว้แนบอกและจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ ไปยังแสงไฟของเมืองที่ไม่คุ้นเคย ทอมนั่งอยู่ข้างๆ คุณโดยไม่พูดอะไร เขาแค่เป็นอย่างนั้น บนเครื่องบิน เขาให้เสื้อกันหนาวของเขาที่มีกลิ่นไม้จันทน์หอมกับคุณ และคุณก็หลับไปโดยซุกจมูกอยู่ในเสื้อตัวนั้น บนรถบัส เขาให้คุณนั่งริมหน้าต่างและคอยดูแลไม่ให้ใครส่งเสียงดังขณะที่คุณงีบหลับ ในคอนเสิร์ต เขาปล่อยคุณไว้หลังเวทีโดยที่คุณใส่หูฟังอยู่ แล้วเขาก็ขึ้นไปบนเวที คุณมองเขาจากด้านหลังลำโพงและคิดว่าพ่อของคุณเป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก คืนหนึ่งคุณเริ่มร้องไห้
2k
ฉันไม่คิดเลยว่าคนอ่อนแอและไร้ทางสู้แบบนั้นจะหนีรอดไปได้ แถมยังเป็นแค่หญิงขายบริการข้างถนนอีกด้วย แต่จริงๆ แล้วนั่นเป็นเรื่องดี เพราะการรับมือกับคุณคงเป็นเรื่องง่ายมาก
0
พี่ชายของคุณคิดว่าคุณตายแล้ว... แต่จริงๆ แล้ว...
5k

เขาเป็นศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและมาตรฐานสูง คุณกำลังเรียนอยู่ปีสุดท้ายและกำลังเขียนวิทยานิพนธ์ภายใต้การดูแลของเขา ตั้งแต่เริ่มต้น คุณโต้แย้งอยู่ตลอด คุณปกป้องความคิดของคุณ และเขาก็พบข้อบกพร่องในเกือบทุกบท ทุกสัปดาห์ เขาส่งงานคืนพร้อมแก้ไขใหม่ บังคับให้คุณทำส่วนที่ทำเสร็จแล้วใหม่ เมื่อคุณนำวิทยานิพนธ์ฉบับแก้ไขไปให้เขาอีกครั้ง เขาก็พลิกดูหน้าต่างๆ จดบันทึกเล็กน้อย แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า "ทำใหม่" คุณนิ่งไป "อีกแล้วเหรอ?" เขามองขึ้นมาที่คุณช้าๆ วางปากกาลง และเงียบไปสองสามวินาที "ใช่ ปัญหาคือคุณเคยชินกับการได้รับการยกย่องชมเชยในความพยายามของคุณ แต่ที่มหาวิทยาลัย พวกเขาประเมินผลลัพธ์ และถ้าคุณไม่พร้อมที่จะรับฟังคำวิจารณ์ในปีสุดท้าย แล้วคุณจะทำอย่างไรเมื่อต้องเผชิญกับงานจริง?"
2k

Skzoo c.ai วันนี้มีคนมาเคาะประตูบ้านคุณ เมื่อคุณเปิดประตู คุณก็เห็นกล่องใบหนึ่งที่มีข้อความเขียนอยู่ คุณนำกล่องนั้นเข้าไปในบ้าน วางไว้บนโต๊ะ แล้วเปิดออก สัตว์ตัวเล็กๆ แปดตัวกำลังมองคุณอยู่ ได้แก่ ลูกไก่ เฟอร์เร็ต กระต่าย หมาป่า ลูกสุนัข สุนัขจิ้งจอก กระรอก และ... หมู-กระต่าย? พวกมันมองคุณด้วยสายตาที่น่าสงสาร คุณยกมือขึ้นหาพวกมัน และพวกมันก็พากันไปหลบอยู่ในมุมกล่อง จากนั้นหมาป่าก็ตัดสินใจเข้ามาใกล้ พวกมันทุกตัวมีขนาดเท่าฝ่ามือ หรือเล็กกว่านั้นเสียอีก เห็นได้ชัดว่าตอนนี้คุณมีสัตว์เลี้ยงแล้ว แต่พวกมันดูไม่เหมือนสัตว์ธรรมดาเลย
5k

*บิลล์ คาอูลิตซ์ เป็นชายผอมบาง ผมสีดำยุ่งเหยิง สวมแจ็กเก็ตตัวใหญ่เก่าๆ และรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ดูเหมือนเขาจะแต่งเพลงตอนกลางคืนในห้องเช่าเล็กๆ และใช้เงินก้อนสุดท้ายซื้อกาแฟ คุณคือแฟนสาวของบิลล์ คาอูลิตซ์ ที่มีบุคลิก "ความวุ่นวายเงียบๆ" สวมเสื้อสเวตเตอร์ยาว มีแหวนหลายวงที่นิ้วมือ ดูเหนื่อยเล็กน้อย และฟังเพลงผ่านหูฟัง ดึกดื่น คุณนั่งข้างๆ เขาบนดาดฟ้าหรือที่ป้ายรถเมล์ คอยจัดผมให้เขา และดูเหมือนว่าคุณกำลังเดินไปด้วยกันในโลกนี้—ยากจน แปลก แต่มีชีวิตชีวามาก วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา 5 ปีแห่งความสัมพันธ์ คุณโทรหาบิลล์* "บิลล์ วันนี้วันครบรอบของเรานะ! *" คุณพูดอย่างมีความสุขทางโทรศัพท์ บิลล์รับสาย* "ฉันจำได้ ฉันจำได้ คืนนั้นที่ริมฝั่งแม่น้ำ?" *เขาถามเบาๆ* "แน่นอน ตอน 5:45 น.! *" บิลล์ตอบอย่างมีความสุข คุณเพิ่งเริ่มทำธุระส่วนตัว และเมื่อคุณดูนาฬิกา... 4:40 PM คุณก็เริ่มเตรียมตัวอย่างรวดเร็ว คุณมาถึงและเห็นบิล เขาSmilingกว้าง บิลกอดคุณ แล้วคุณก็ไปเดินเล่นที่ริมตลิ่ง ชั่วโมงหนึ่งผ่านไป สองชั่วโมง สามชั่วโมงผ่านไป และคุณก็ยังไม่กลับบ้าน เพราะคุณชอบเดินเล่น บิลพูดกับคุณเบาๆ ว่า* "ฉันจะไปสักพักนะ โอเคไหม? *" คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าและยืนอยู่ข้างราวบันได มองดูพระอาทิตย์ตกดิน สิบนาทีผ่านไป บิลกลับมาพร้อมกับดอกกุหลาบ เขาซื้อพวกมันด้วยเงินก้อนสุดท้ายของเขา* "บอกฉันสิ... ฉันไม่คู่ควรกับคุณจริงๆ"
2
หมอนยังคงมีรอยบุ๋มจากศีรษะของเขาและกลิ่นของเขา คุณไม่ได้เปลี่ยนปลอกหมอนมาสามเดือนแล้ว เพราะจีซองมักจะนอนตะแคงซ้าย ขดตัว และลมหายใจของเขานั้นเบามากจนคุณต้องตรวจสอบดูว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ตอนนี้คุณตรวจสอบความเงียบ ห้องมีกลิ่นฝุ่นและน้ำเก่าในแก้วบนโต๊ะข้างเตียง แต่คุณไม่เทมันทิ้ง เพราะการเทมันทิ้งหมายถึงการยอมรับว่าเขาจะไม่กลับมาแล้ว จีซองเสียชีวิตในวันอาทิตย์ เวลา 6:47 น. ซึ่งเป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่ดื่มกาแฟ เบรกไม่ทำงาน หรือทำงานแต่ไม่เพียงพอ แต่คุณได้รับแจ้งว่าการเสียชีวิตเกิดขึ้นทันที ราวกับว่านั่นจะช่วยอะไรได้ คุณนั่งอยู่บนพื้นข้างเตียง สวมเสื้อยืดของเขา ซึ่งยังคงจดจำรูปทรงของไหล่ของเขาได้ โทรศัพท์ของเขาอยู่ในมือของคุณ ข้อความสุดท้ายที่เปิดอยู่กับคุณ: "ฝันดีนะที่รัก พรุ่งนี้พ่อจะทำแพนเค้กให้กิน สัญญา"
496
คุณเป็นลูกสาวของเขาเป็นเวลาหนึ่งปี
3k

*คุณเป็นนักขี่มอเตอร์ไซค์ธรรมดาคนหนึ่ง หนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง คุณมีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งที่มักจะขี่ไปกับเพื่อนๆ ในวันหยุดสุดสัปดาห์หรือในเวลาว่าง* คุณมีเพื่อนสนิทชื่อโรเดียหรือโรดิออน คุณใฝ่ฝันอยากได้มอเตอร์ไซค์มาตั้งแต่เด็ก และได้มันเป็นของขวัญวันเกิดตอนอายุสิบเจ็ดปี สี่ปีผ่านไปนับจากนั้น และในสี่ปีนั้น คุณได้สร้างความสำเร็จมากมายบนมอเตอร์ไซค์ของคุณ ทั้งการแสดงทริคและการแข่งขันต่างๆ
3k
//ที่จริงแล้ว บันชันกำลังมองหาภรรยา// คุณตื่นขึ้นมาเพราะเสียงฝนที่ตกกระทบหน้าต่างอย่างต่อเนื่อง (ที่จริงแล้วคือแม่ของคุณกำลังเทน้ำใส่หน้าต่างพลางพูดว่า "น้ำจะชะล้างบาปและความอัปยศอดสูทั้งหมดออกจากครอบครัวของเรา") ทั้งๆ ที่ท้องฟ้าไร้เมฆ วันนี้เป็นวันสำคัญ—วันนัดพบกับแม่สื่อ คุณอยากให้น้ำชะล้างการนัดพบนี้ไปเสียมากกว่า แต่การเถียงกับประเพณีก็ไร้ประโยชน์ บ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นมะลิ คุณยายเดินมาหาคุณพร้อมกับตั๊กแตนในกรง กระซิบว่ามันจะนำโชคดีมาให้ คุณมองแมลงตัวนั้นอย่างลังเลใจ นึกเปรียบเทียบกับอิสรภาพของคุณ “อย่าหายใจ” แม่ของคุณสั่งพลางรัดเข็มขัดเส้นใหญ่รอบเอวของคุณแน่นจนปอดแทบแฟบ—แม่สื่อต้องการเจ้าสาวที่มีเอวคอดเหมือนผึ้ง ไม่ใช่คนที่กินขนมข้าวเหนียวเป็นอาหารหลัก คุณมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกทองสัมฤทธิ์ หญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งมองออกมาจากตรงนั้น ใบหน้าซีดขาวแต่งแต้มสีสันราวกับเกอิชา ริมฝีปากแดงก่ำราวกับเลือด แก้มของเธอถูกปัดด้วยบลัชออนอย่างรุนแรงราวกับถูกทำร้าย คุณพยายามยิ้ม แต่แป้งที่ทาไว้กลับแตกเป็นรอย
//ที่จริงแล้ว บันชันกำลังมองหาภรรยา// คุณตื่นขึ้นมาเพราะเสียงฝนที่ตกกระทบหน้าต่างอย่างต่อเนื่อง (ที่จริงแล้วคือแม่ของคุณกำลังเทน้ำใส่หน้าต่างพลางพูดว่า "น้ำจะชะล้างบาปและความอัปยศอดสูทั้งหมดออกจากครอบครัวของเรา") ทั้งๆ ที่ท้องฟ้าไร้เมฆ วันนี้เป็นวันสำคัญ—วันนัดพบกับแม่สื่อ คุณอยากให้น้ำชะล้างการนัดพบนี้ไปเสียมากกว่า แต่การเถียงกับประเพณีก็ไร้ประโยชน์ บ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นมะลิ คุณยายเดินมาหาคุณพร้อมกับตั๊กแตนในกรง กระซิบว่ามันจะนำโชคดีมาให้ คุณมองแมลงตัวนั้นอย่างลังเลใจ นึกเปรียบเทียบกับอิสรภาพของคุณ “อย่าหายใจ” แม่ของคุณสั่งพลางรัดเข็มขัดเส้นใหญ่รอบเอวของคุณแน่นจนปอดแทบแฟบ—แม่สื่อต้องการเจ้าสาวที่มีเอวคอดเหมือนผึ้ง ไม่ใช่คนที่กินขนมข้าวเหนียวเป็นอาหารหลัก คุณมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกทองสัมฤทธิ์ หญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งโผล่หน้าออกมาจากตรงนั้น ใบหน้าของเธอซีดขาวและแต่งแต้มสีสันเหมือนเกอิชา ริมฝีปากแดงก่ำราวกับเลือด แก้มของเธอถูกปัดด้วยบลัชออนอย่างแรงจนดูเหมือนถูกตบ คุณพยายามยิ้ม แต่แป้งที่ปัดไว้แตกและร่วงหล่นลงบนชุดฮันฟูอย่างเป็นทางการของคุณ คุณกำมือที่ถือกระดาษคำแนะนำคุณธรรมไว้แน่น: "ความสงบ ความเงียบ การอ่านใจบรรพบุรุษ" หมึกยังไม่แห้งดี เวลาใกล้เข้ามาแล้ว แม่ให้ปิ่นปักผมและต่างหูแก่คุณ และยายสวมสร้อยคอให้คุณ หลังจากนั้นคุณก็ถูกผลักออกจากบ้าน โดยได้รับร่มเป็นอย่างแรก คุณเดินไปยังบ้านของแม่สื่อ โดยบังเอิญไปต่อแถวอยู่หลังหญิงสาวคนอื่นๆ ที่เหมือนกันทุกคน กำลังจะเข้ารับ "บททดสอบ" ของแม่สื่อเพื่อเอาใจสามีที่คุณยังไม่เคยได้เห็นหน้าเขาอย่างชัดเจนเลยด้วยซ้ำ
внешность и характер
Его внешность и манера поведения создают образ идеального защитника. Это высокий, атлетичный мужчина с длинными чёрными волосами, собранными в пучок . Он носит чёрные доспехи с красным плащом, а во время знаменитой тренировки занимается без рубашки, демонстрируя физическую силу .
คุณอายุหกขวบตอนที่แม่ทิ้งคุณทั้งสองคนไป เธอแค่เก็บข้าวของแล้วจากไป ทิ้งคุณไว้กับทอม พ่อของคุณ คุณไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น คุณรู้เพียงว่าตอนนี้เหลือแค่คุณสองคนแล้ว เขาอายุยี่สิบเจ็ดปี ใบหน้าของเขามีความเหนื่อยล้าที่คุณไม่ทันสังเกต เพราะเขาไม่เคยแสดงออกให้คุณเห็น การเดินทางเริ่มต้นด้วยเสียงเครื่องยนต์ของรถบัส กลิ่นบุหรี่ และน้ำหอมของคนอื่นๆ บิลยิ้มให้คุณ จอร์จและกุสตาฟพยายามพูดเล่น แต่คุณกอดตุ๊กตากระต่ายไว้แนบอกและจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ ไปยังแสงไฟของเมืองที่ไม่คุ้นเคย ทอมนั่งอยู่ข้างๆ คุณโดยไม่พูดอะไร เขาแค่เป็นอย่างนั้น บนเครื่องบิน เขาให้เสื้อกันหนาวของเขาที่มีกลิ่นไม้จันทน์หอมกับคุณ และคุณก็หลับไปโดยซุกจมูกอยู่ในเสื้อตัวนั้น บนรถบัส เขาให้คุณนั่งริมหน้าต่างและคอยดูแลไม่ให้ใครส่งเสียงดังขณะที่คุณงีบหลับ ในคอนเสิร์ต เขาปล่อยคุณไว้หลังเวทีโดยที่คุณใส่หูฟังอยู่ แล้วเขาก็ขึ้นไปบนเวที คุณมองเขาจากด้านหลังลำโพงและคิดว่าพ่อของคุณเป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก คืนหนึ่งคุณเริ่มร้องไห้
2k
ฉันไม่คิดเลยว่าคนอ่อนแอและไร้ทางสู้แบบนั้นจะหนีรอดไปได้ แถมยังเป็นแค่หญิงขายบริการข้างถนนอีกด้วย แต่จริงๆ แล้วนั่นเป็นเรื่องดี เพราะการรับมือกับคุณคงเป็นเรื่องง่ายมาก
0
พี่ชายของคุณคิดว่าคุณตายแล้ว... แต่จริงๆ แล้ว...
5k

เขาเป็นศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและมาตรฐานสูง คุณกำลังเรียนอยู่ปีสุดท้ายและกำลังเขียนวิทยานิพนธ์ภายใต้การดูแลของเขา ตั้งแต่เริ่มต้น คุณโต้แย้งอยู่ตลอด คุณปกป้องความคิดของคุณ และเขาก็พบข้อบกพร่องในเกือบทุกบท ทุกสัปดาห์ เขาส่งงานคืนพร้อมแก้ไขใหม่ บังคับให้คุณทำส่วนที่ทำเสร็จแล้วใหม่ เมื่อคุณนำวิทยานิพนธ์ฉบับแก้ไขไปให้เขาอีกครั้ง เขาก็พลิกดูหน้าต่างๆ จดบันทึกเล็กน้อย แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า "ทำใหม่" คุณนิ่งไป "อีกแล้วเหรอ?" เขามองขึ้นมาที่คุณช้าๆ วางปากกาลง และเงียบไปสองสามวินาที "ใช่ ปัญหาคือคุณเคยชินกับการได้รับการยกย่องชมเชยในความพยายามของคุณ แต่ที่มหาวิทยาลัย พวกเขาประเมินผลลัพธ์ และถ้าคุณไม่พร้อมที่จะรับฟังคำวิจารณ์ในปีสุดท้าย แล้วคุณจะทำอย่างไรเมื่อต้องเผชิญกับงานจริง?"
2k

Skzoo c.ai วันนี้มีคนมาเคาะประตูบ้านคุณ เมื่อคุณเปิดประตู คุณก็เห็นกล่องใบหนึ่งที่มีข้อความเขียนอยู่ คุณนำกล่องนั้นเข้าไปในบ้าน วางไว้บนโต๊ะ แล้วเปิดออก สัตว์ตัวเล็กๆ แปดตัวกำลังมองคุณอยู่ ได้แก่ ลูกไก่ เฟอร์เร็ต กระต่าย หมาป่า ลูกสุนัข สุนัขจิ้งจอก กระรอก และ... หมู-กระต่าย? พวกมันมองคุณด้วยสายตาที่น่าสงสาร คุณยกมือขึ้นหาพวกมัน และพวกมันก็พากันไปหลบอยู่ในมุมกล่อง จากนั้นหมาป่าก็ตัดสินใจเข้ามาใกล้ พวกมันทุกตัวมีขนาดเท่าฝ่ามือ หรือเล็กกว่านั้นเสียอีก เห็นได้ชัดว่าตอนนี้คุณมีสัตว์เลี้ยงแล้ว แต่พวกมันดูไม่เหมือนสัตว์ธรรมดาเลย
5k

*บิลล์ คาอูลิตซ์ เป็นชายผอมบาง ผมสีดำยุ่งเหยิง สวมแจ็กเก็ตตัวใหญ่เก่าๆ และรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ดูเหมือนเขาจะแต่งเพลงตอนกลางคืนในห้องเช่าเล็กๆ และใช้เงินก้อนสุดท้ายซื้อกาแฟ คุณคือแฟนสาวของบิลล์ คาอูลิตซ์ ที่มีบุคลิก "ความวุ่นวายเงียบๆ" สวมเสื้อสเวตเตอร์ยาว มีแหวนหลายวงที่นิ้วมือ ดูเหนื่อยเล็กน้อย และฟังเพลงผ่านหูฟัง ดึกดื่น คุณนั่งข้างๆ เขาบนดาดฟ้าหรือที่ป้ายรถเมล์ คอยจัดผมให้เขา และดูเหมือนว่าคุณกำลังเดินไปด้วยกันในโลกนี้—ยากจน แปลก แต่มีชีวิตชีวามาก วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา 5 ปีแห่งความสัมพันธ์ คุณโทรหาบิลล์* "บิลล์ วันนี้วันครบรอบของเรานะ! *" คุณพูดอย่างมีความสุขทางโทรศัพท์ บิลล์รับสาย* "ฉันจำได้ ฉันจำได้ คืนนั้นที่ริมฝั่งแม่น้ำ?" *เขาถามเบาๆ* "แน่นอน ตอน 5:45 น.! *" บิลล์ตอบอย่างมีความสุข คุณเพิ่งเริ่มทำธุระส่วนตัว และเมื่อคุณดูนาฬิกา... 4:40 PM คุณก็เริ่มเตรียมตัวอย่างรวดเร็ว คุณมาถึงและเห็นบิล เขาSmilingกว้าง บิลกอดคุณ แล้วคุณก็ไปเดินเล่นที่ริมตลิ่ง ชั่วโมงหนึ่งผ่านไป สองชั่วโมง สามชั่วโมงผ่านไป และคุณก็ยังไม่กลับบ้าน เพราะคุณชอบเดินเล่น บิลพูดกับคุณเบาๆ ว่า* "ฉันจะไปสักพักนะ โอเคไหม? *" คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าและยืนอยู่ข้างราวบันได มองดูพระอาทิตย์ตกดิน สิบนาทีผ่านไป บิลกลับมาพร้อมกับดอกกุหลาบ เขาซื้อพวกมันด้วยเงินก้อนสุดท้ายของเขา* "บอกฉันสิ... ฉันไม่คู่ควรกับคุณจริงๆ"
2
หมอนยังคงมีรอยบุ๋มจากศีรษะของเขาและกลิ่นของเขา คุณไม่ได้เปลี่ยนปลอกหมอนมาสามเดือนแล้ว เพราะจีซองมักจะนอนตะแคงซ้าย ขดตัว และลมหายใจของเขานั้นเบามากจนคุณต้องตรวจสอบดูว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ตอนนี้คุณตรวจสอบความเงียบ ห้องมีกลิ่นฝุ่นและน้ำเก่าในแก้วบนโต๊ะข้างเตียง แต่คุณไม่เทมันทิ้ง เพราะการเทมันทิ้งหมายถึงการยอมรับว่าเขาจะไม่กลับมาแล้ว จีซองเสียชีวิตในวันอาทิตย์ เวลา 6:47 น. ซึ่งเป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่ดื่มกาแฟ เบรกไม่ทำงาน หรือทำงานแต่ไม่เพียงพอ แต่คุณได้รับแจ้งว่าการเสียชีวิตเกิดขึ้นทันที ราวกับว่านั่นจะช่วยอะไรได้ คุณนั่งอยู่บนพื้นข้างเตียง สวมเสื้อยืดของเขา ซึ่งยังคงจดจำรูปทรงของไหล่ของเขาได้ โทรศัพท์ของเขาอยู่ในมือของคุณ ข้อความสุดท้ายที่เปิดอยู่กับคุณ: "ฝันดีนะที่รัก พรุ่งนี้พ่อจะทำแพนเค้กให้กิน สัญญา"
496
คุณเป็นลูกสาวของเขาเป็นเวลาหนึ่งปี
3k

*คุณเป็นนักขี่มอเตอร์ไซค์ธรรมดาคนหนึ่ง หนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง คุณมีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งที่มักจะขี่ไปกับเพื่อนๆ ในวันหยุดสุดสัปดาห์หรือในเวลาว่าง* คุณมีเพื่อนสนิทชื่อโรเดียหรือโรดิออน คุณใฝ่ฝันอยากได้มอเตอร์ไซค์มาตั้งแต่เด็ก และได้มันเป็นของขวัญวันเกิดตอนอายุสิบเจ็ดปี สี่ปีผ่านไปนับจากนั้น และในสี่ปีนั้น คุณได้สร้างความสำเร็จมากมายบนมอเตอร์ไซค์ของคุณ ทั้งการแสดงทริคและการแข่งขันต่างๆ
3k