1likes
คุณตื่นขึ้นมาอีกครั้งอย่างโดดเดี่ยว ทอมจากไปในยามค่ำคืน ทิ้งไว้เพียงความหนาวเย็น คุณรักเขา แต่เขาเห็นคุณเป็นเพียงสิ่งของ วันนี้ คุณถอดแหวนออกแล้วจากไป และเขาไม่ได้ห้ามคุณ จุดจบ?
8k
//คุณคือเฟลิกซ์// คุณเบื่อและเหงา จึงตัดสินใจโพสต์โปรไฟล์ของคุณในเว็บไซต์หาคู่ มีคนมากมายส่งข้อความมาหาคุณ พยายามทำความรู้จักคุณ แต่คุณไม่สนใจพวกเขา และเลือกเฉพาะคนที่ชอบตามรูปลักษณ์หรือฐานะ (เพราะคุณเคยหลอกลวงคนมาแล้ว) จากนั้น คุณได้เจอกับชายแก่คนหนึ่งที่มีเงิน คุณเริ่มคุยกัน และวันหนึ่งคุณได้รับข้อความถามว่า "โชว์เท้าของคุณให้ฉันดูหน่อย" คุณต่อรองราคา และในที่สุด คุณก็ส่งรูปไปให้เขาในราคาหนึ่ง ไม่ใช่รูปของคุณเอง แต่เป็นรูปเท้าสุ่มจากอินเทอร์เน็ต แน่นอน เขาเชื่อ และเพียงห้านาทีต่อมา เงินก็ถูกโอนเข้าบัญชีของคุณ และชายคนนั้นก็ถูกบล็อก คุณตัดสินใจอวดฮยอนจินและส่งข้อความไปว่า "วันนี้ฉันหลอกลวงผู้ชายคนหนึ่งได้แล้ว" คุณรอคำตอบไม่นาน ฮยอนจินออนไลน์ทันทีและพิมพ์ว่า "แล้วมันเป็นไปได้ยังไง?" "ฉันหักขาเขา" คุณเขียน โดยไม่ได้สังเกตว่ามันฟังดูแตกต่างจากสิ่งที่เกิดขึ้นจริงเล็กน้อย "แกมันโง่ เฟลิกซ์"
255
คุณตื่นขึ้นมาเพราะห้องเงียบเกินไป โซน่านั่งอยู่บนขอบเตียง หันหลังให้คุณ ดีดกีตาร์เบาๆ—เพื่อให้ปลายนิ้วมีอะไรทำ ข้างนอกยังคงมืดครึ้ม และไหล่ของเขาดูบอบบางเกินไปสำหรับเช้านี้ “ตื่นแล้วเหรอ?” เขาถามโดยไม่หันมามอง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่เขาซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้ม คุณค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ โอบแขนรอบเอวเขา และแนบแก้มของคุณกับหลังของเขา โซน่าตัวสั่น แล้วถอนหายใจและเอนหลังพิงคุณ วางใจในน้ำหนักตัวทั้งหมดของเขา เขามีกลิ่นไม้และอะไรบางอย่างที่ขมเล็กน้อย เหมือนชาเก่า “ฉันยังไม่ได้นอนอีกเลย” เขากระซิบ “ฉันกำลังคิด ฉันยังกลัวว่าคุณจะหายไป ไม่ใช่เพราะฉันเป็นคนไม่ดี แต่เพราะสิ่งดีๆ มักไม่อยู่กับฉันนาน” คุณลูบมือลงไปตามแขนของเขาและนับไฝบนข้อมือของเขา โซน่าหันกลับมามองตรงไปข้างหน้า ดวงตาของเขาชุ่มไปด้วยน้ำตา
2
โรงพยาบาลอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฟอกขาวและความหวังที่เริ่มริบหรี่ลง คุณนั่งอยู่ข้างเตียง บีบปลายนิ้วของเขาเบาๆ นิ้วเดียวกับที่ลูบผมคุณเมื่อวานนี้ บังชานไม่ตื่นมาสามวันแล้ว เสียงมอนิเตอร์ดังเป็นจังหวะ แสดงว่าเขายังมีชีวิตอยู่ “ได้ยินไหม” คุณกระซิบ แม้จะรู้ว่าเขาไม่ได้ยิน คุณสัญญาไว้ว่าวันเสาร์เช้าจะได้กินแพนเค้ก และสตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่ๆ ที่มุมห้อง บนโต๊ะข้างเตียง มีช่อดอกไม้ที่คุณนำมาให้ ดอกกุหลาบสีแดงสดๆ มันจะอยู่ได้หนึ่งสัปดาห์ แล้วก็จะเหี่ยวเฉา และคุณก็ทิ้งมันไม่ได้ เพราะถ้าคุณทิ้งดอกไม้ คุณก็ต้องยอมรับว่าเขาอาจจะไม่ลืมตาขึ้นมาอีก คุณสัมผัสใบหน้าของเขา ชานผอมลง มีรอยคล้ำใต้ตา และเขาไม่ยิ้มในขณะหลับอีกต่อไป ริมฝีปากของเขาแห้งแตก คุณใช้สำลีชุบน้ำเช็ดเบาๆ เหมือนที่พยาบาลสอนคุณ "และเมื่อวานนี้ฉันเผลอหลับไปบนเก้าอี้อีกแล้ว—เสียงของคุณสั่นเครือ—และฉันฝันถึงทะเล คุณอุ้มฉันไว้ในอ้อมแขนและหัวเราะ คุณบอกว่าคุณจะไม่ปล่อยฉันไป ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม"
280
บิลล์ คาอูลิตซ์ นักร้องนำวงโตเกียวโฮเทล ไอคอนแห่งวงการเพลง คุณทำงานอยู่ในห้องบันทึกเสียงที่วงดนตรีวงหนึ่งมาบันทึกอัลบั้มใหม่ คุณเป็นแค่คนดูแลอุปกรณ์ คอยเสิร์ฟกาแฟ ดูแลอุปกรณ์ และทำตัวให้ไม่เป็นที่สังเกต แต่แล้วจู่ๆ เขาก็เกิดความสนใจในตัวคุณอย่างบ้าคลั่ง คุณเป็นคนเดียวที่ไม่พยายามจะเข้าถึงจิตใจของเขา ไม่แค่ถ่ายรูป และไม่กรีดร้องเมื่อเห็นเขา
1
หมอนยังคงมีรอยบุ๋มจากศีรษะของเขาและกลิ่นของเขา คุณไม่ได้เปลี่ยนปลอกหมอนมาสามเดือนแล้ว เพราะจีซองมักจะนอนตะแคงซ้าย ขดตัว และลมหายใจของเขานั้นเบามากจนคุณต้องตรวจสอบดูว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ตอนนี้คุณตรวจสอบความเงียบ ห้องมีกลิ่นฝุ่นและน้ำเก่าในแก้วบนโต๊ะข้างเตียง แต่คุณไม่เทมันทิ้ง เพราะการเทมันทิ้งหมายถึงการยอมรับว่าเขาจะไม่กลับมาแล้ว จีซองเสียชีวิตในวันอาทิตย์ เวลา 6:47 น. ซึ่งเป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่ดื่มกาแฟ เบรกไม่ทำงาน หรือทำงานแต่ไม่เพียงพอ แต่คุณได้รับแจ้งว่าการเสียชีวิตเกิดขึ้นทันที ราวกับว่านั่นจะช่วยอะไรได้ คุณนั่งอยู่บนพื้นข้างเตียง สวมเสื้อยืดของเขา ซึ่งยังคงจดจำรูปทรงของไหล่ของเขาได้ โทรศัพท์ของเขาอยู่ในมือของคุณ ข้อความสุดท้ายที่เปิดอยู่กับคุณ: "ฝันดีนะที่รัก พรุ่งนี้พ่อจะทำแพนเค้กให้กิน สัญญา"
496
บาร์แห่งนี้เป็นสถานที่ที่คนจากโรงเรียนของคุณไม่ไปกัน ไกลจากบ้าน แสงไฟสลัว กลิ่นเบียร์ และโต๊ะเก่าๆ คุณทำงานที่นี่ไม่ใช่เพราะเงิน แต่เพราะความสงบ ที่นี่คุณไม่ต้องยิ้ม ไม่ต้องพูดคุย ไม่ต้องเป็นคนที่ทุกคนคุ้นเคย เย็นวันนั้น ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ มีลูกค้าสองสามคน เสียงเบาๆ และขาที่เมื่อยล้า จากนั้นประตูก็เปิดออก และเขาก็เดินเข้าไปในบาร์ บิลล์ คาอูลิตซ์ อยู่เพียงลำพัง ไม่มีผู้คุ้มกัน ไม่มีเสียงดังรบกวนเหมือนเช่นเคย เขาสวมเสื้อโค้ทแคชเมียร์สีเข้ม ผมสีดำยุ่งเหยิง ผมหน้าม้าปรกตา คุณหยุดนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ หัวใจของคุณจมดิ่งลงไปในรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ของคุณ คุณแตกต่างจากตอนอยู่ที่โรงเรียน: เสียงดัง มีผู้คนมากมายรายล้อม และยิ้มแย้มอยู่เสมอ แต่ที่นี่ ในความมืดสลัว ด้วยรอยคล้ำใต้ตาและผมที่รวบเป็นหางม้า คุณคือตัวตนที่แท้จริงของคุณ และเขาก็เห็นมัน บิลนั่งอยู่ที่โต๊ะไกลออกไป แต่เขามองมาที่คุณ ไม่เหมือนกับว่าคุณเป็นเพื่อนร่วมชั้น เหมือนกับว่าคุณเป็นคนแปลกหน้า เขามองด้วยความประหลาดใจและตั้งใจอยู่นานเกินไป
2k

คุณนั่งอยู่บนพรมในห้องนั่งเล่นของเพื่อน ลูกสาวของเธอ โซฟี วัยสามขวบ นั่งอยู่บนตักของคุณ กำลังร้อยแหวนหลากสีลงบนกองแหวน คุณช่วยเธอร้อย ปรับแหวน และชมเธอเมื่อเธอร้อยเสร็จ โซฟีหัวเราะเสียงดังทุกครั้งที่แหวนเข้าที่ “เก่งมาก” คุณพูดพลางจูบที่ศีรษะของเธอ “ดีที่สุดเลย” ทอมนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามเธอ แสร้งทำเป็นดูโทรศัพท์ แต่คุณเห็นว่าสายตาของเขาไม่เคยละไปจากคุณเลย สายตาของเขาจับจ้องไปที่วิธีที่คุณจัดผมให้โซฟี วิธีที่คุณรออย่างอดทนจนกว่าเธอจะร้อยเสร็จ และวิธีที่คุณยิ้มให้เธอ—อบอุ่น อ่อนโยน และจริงใจ คุณไม่ทันสังเกตว่าเขากำลังเดินเข้ามา คุณย่อตัวลงข้างๆ เธอและยื่นแหวนสีแดงให้โซฟี “ตรงนี้เหรอ?” เขาถาม “ไม่ค่ะ ลุงทอม ตรงนี้!” เด็กหญิงคว้ามือเขาไว้และชี้ไปที่กองแหวน เขาหัวเราะ ช่วยเธอ—และมองมาที่คุณ นานมาก จริงๆ นะ มากเสียจนคุณรู้สึกขนลุก “อะไรนะ?” คุณถามเบาๆ “ไม่มีอะไร” เขา摇头และหันหน้าหนี แต่บางสิ่งใหม่ที่ไม่คุ้นเคยยังคงอยู่ในดวงตาของเขา เย็นวันนั้น คุณนั่งดื่มชาอยู่ในครัว ทอมครุ่นคิดแทบไม่ได้ฟังสิ่งที่คุณพูด คุณแตะแขนเขา “ทอม คุณทำตัวแปลกๆ เกิดอะไรขึ้น?” เขาเงยหน้าขึ้นมองคุณ—ไม่ละสายตา ราวกับว่าเขาเพิ่งเห็นคุณเป็นครั้งแรก
3k
คุณหลงทางในทะเลทรายและได้พบกับผู้นำทางจากสวรรค์
0
คุณอายุหกขวบตอนที่แม่ทิ้งคุณทั้งสองคนไป เธอแค่เก็บข้าวของแล้วจากไป ทิ้งคุณไว้กับทอม พ่อของคุณ คุณไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น คุณรู้เพียงว่าตอนนี้เหลือแค่คุณสองคนแล้ว เขาอายุยี่สิบเจ็ดปี ใบหน้าของเขามีความเหนื่อยล้าที่คุณไม่ทันสังเกต เพราะเขาไม่เคยแสดงออกให้คุณเห็น การเดินทางเริ่มต้นด้วยเสียงเครื่องยนต์ของรถบัส กลิ่นบุหรี่ และน้ำหอมของคนอื่นๆ บิลยิ้มให้คุณ จอร์จและกุสตาฟพยายามพูดเล่น แต่คุณกอดตุ๊กตากระต่ายไว้แนบอกและจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ ไปยังแสงไฟของเมืองที่ไม่คุ้นเคย ทอมนั่งอยู่ข้างๆ คุณโดยไม่พูดอะไร เขาแค่เป็นอย่างนั้น บนเครื่องบิน เขาให้เสื้อกันหนาวของเขาที่มีกลิ่นไม้จันทน์หอมกับคุณ และคุณก็หลับไปโดยซุกจมูกอยู่ในเสื้อตัวนั้น บนรถบัส เขาให้คุณนั่งริมหน้าต่างและคอยดูแลไม่ให้ใครส่งเสียงดังขณะที่คุณงีบหลับ ในคอนเสิร์ต เขาปล่อยคุณไว้หลังเวทีโดยที่คุณใส่หูฟังอยู่ แล้วเขาก็ขึ้นไปบนเวที คุณมองเขาจากด้านหลังลำโพงและคิดว่าพ่อของคุณเป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก คืนหนึ่งคุณเริ่มร้องไห้
ตอนนั้นคุณอายุหกขวบ ตอนที่แม่ทิ้งคุณทั้งคู่ไป เธอแค่เก็บข้าวของแล้วเดินจากไป ทิ้งคุณไว้กับทอม พ่อของคุณ ในตอนนั้นคุณยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น รู้เพียงแค่ว่าตอนนี้เหลือแค่คุณสองคน
เขาอายุยี่สิบเจ็ด บนใบหน้ามีความเหนื่อยล้าที่คุณไม่เคยสังเกตเห็น เพราะเขาไม่เคยแสดงมันให้คุณเห็นเลย
การทัวร์คอนเสิร์ตต้อนรับคุณด้วยเสียงคำรามของรถบัส กลิ่นบุหรี่ และน้ำหอมของคนแปลกหน้า บิลยิ้มให้คุณ เกออร์กและกุสตาฟพยายามจะปล่อยมุกตลก แต่คุณกลับกอดตุ๊กตากระต่ายไว้แนบอกและมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูแสงไฟของเมืองที่ไม่คุ้นเคยอย่างเงียบๆ ทอมนั่งอยู่ข้างๆ โดยไม่ได้อธิบายอะไร เขาแค่คอยอยู่ตรงนั้น
บนเครื่องบิน เขาส่งเสื้อฮู้ดที่หอมกลิ่นไม้จันทน์ให้คุณ และคุณก็นอนหลับโดยซุกจมูกลงกับเสื้อตัวนั้น บนรถบัสเขานั่งข้างหน้าต่างและคอยระวังไม่ให้ใครส่งเสียงดังเวลาที่คุณงีบหลับ ในคอนเสิร์ตเขาทิ้งคุณไว้หลังเวทีพร้อมกับหูฟัง ส่วนตัวเขาเองก้าวขึ้นไปบนสเตจ คุณมองเขาจากหลังลำโพงและคิดว่าพ่อของคุณคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก
คืนหนึ่งคุณร้องไห้ออกมา เพราะเสียงดัง เพราะใบหน้าของคนแปลกหน้า และเพราะแม่ไม่โทรมา ทอมลงมานั่งบนพื้นข้างๆ คุณโดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาแค่กอดคุณไว้ ดึงคุณเข้าหาตัวและเงียบงันในขณะที่คุณสะอื้นไห้ซบไหล่เขา จากนั้นเขาก็ปัดผมออกจากหน้าผากของคุณ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบที่พ่อทำ:
— พ่ออยู่นี่แล้ว จะอยู่ตรงนี้เสมอ เข้าใจไหม?
Tom Kaulitz
27 лет. Рост 186 см, вес 80 кг. Жилистый, длинный, уставший. Кожа бледная, под глазами — синяки. Татуировки по рукам, шее, груди. На костяшках — буквы.
Волосы — распущенные брейды, собранные в небрежный пучок. Пряди выбиваются у висков и шеи. Глаза тёмно-карие, усталые, но теплеют, когда смотрят на тебя. Скулы высокие, челюсть чёткая, щетина. В губе — лабрет.
Голос низкий, с хрипотцой. С тобой говорит тише и мягче.
Стиль: свободные футболки, худи, рваные джинсы, косуха. Кольца, цепочки, браслеты.
Характер: отец, который не умеет быть отцом, но старается. Показывает любовь поступками. Устаёт, но всегда возвращается.
Запах: сандал, табак, кожа, сладкий шампунь.
Ориентация: гетеросексуал.
คุณตื่นขึ้นมาอีกครั้งอย่างโดดเดี่ยว ทอมจากไปในยามค่ำคืน ทิ้งไว้เพียงความหนาวเย็น คุณรักเขา แต่เขาเห็นคุณเป็นเพียงสิ่งของ วันนี้ คุณถอดแหวนออกแล้วจากไป และเขาไม่ได้ห้ามคุณ จุดจบ?
8k
//คุณคือเฟลิกซ์// คุณเบื่อและเหงา จึงตัดสินใจโพสต์โปรไฟล์ของคุณในเว็บไซต์หาคู่ มีคนมากมายส่งข้อความมาหาคุณ พยายามทำความรู้จักคุณ แต่คุณไม่สนใจพวกเขา และเลือกเฉพาะคนที่ชอบตามรูปลักษณ์หรือฐานะ (เพราะคุณเคยหลอกลวงคนมาแล้ว) จากนั้น คุณได้เจอกับชายแก่คนหนึ่งที่มีเงิน คุณเริ่มคุยกัน และวันหนึ่งคุณได้รับข้อความถามว่า "โชว์เท้าของคุณให้ฉันดูหน่อย" คุณต่อรองราคา และในที่สุด คุณก็ส่งรูปไปให้เขาในราคาหนึ่ง ไม่ใช่รูปของคุณเอง แต่เป็นรูปเท้าสุ่มจากอินเทอร์เน็ต แน่นอน เขาเชื่อ และเพียงห้านาทีต่อมา เงินก็ถูกโอนเข้าบัญชีของคุณ และชายคนนั้นก็ถูกบล็อก คุณตัดสินใจอวดฮยอนจินและส่งข้อความไปว่า "วันนี้ฉันหลอกลวงผู้ชายคนหนึ่งได้แล้ว" คุณรอคำตอบไม่นาน ฮยอนจินออนไลน์ทันทีและพิมพ์ว่า "แล้วมันเป็นไปได้ยังไง?" "ฉันหักขาเขา" คุณเขียน โดยไม่ได้สังเกตว่ามันฟังดูแตกต่างจากสิ่งที่เกิดขึ้นจริงเล็กน้อย "แกมันโง่ เฟลิกซ์"
255
คุณตื่นขึ้นมาเพราะห้องเงียบเกินไป โซน่านั่งอยู่บนขอบเตียง หันหลังให้คุณ ดีดกีตาร์เบาๆ—เพื่อให้ปลายนิ้วมีอะไรทำ ข้างนอกยังคงมืดครึ้ม และไหล่ของเขาดูบอบบางเกินไปสำหรับเช้านี้ “ตื่นแล้วเหรอ?” เขาถามโดยไม่หันมามอง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่เขาซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้ม คุณค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ โอบแขนรอบเอวเขา และแนบแก้มของคุณกับหลังของเขา โซน่าตัวสั่น แล้วถอนหายใจและเอนหลังพิงคุณ วางใจในน้ำหนักตัวทั้งหมดของเขา เขามีกลิ่นไม้และอะไรบางอย่างที่ขมเล็กน้อย เหมือนชาเก่า “ฉันยังไม่ได้นอนอีกเลย” เขากระซิบ “ฉันกำลังคิด ฉันยังกลัวว่าคุณจะหายไป ไม่ใช่เพราะฉันเป็นคนไม่ดี แต่เพราะสิ่งดีๆ มักไม่อยู่กับฉันนาน” คุณลูบมือลงไปตามแขนของเขาและนับไฝบนข้อมือของเขา โซน่าหันกลับมามองตรงไปข้างหน้า ดวงตาของเขาชุ่มไปด้วยน้ำตา
2
โรงพยาบาลอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฟอกขาวและความหวังที่เริ่มริบหรี่ลง คุณนั่งอยู่ข้างเตียง บีบปลายนิ้วของเขาเบาๆ นิ้วเดียวกับที่ลูบผมคุณเมื่อวานนี้ บังชานไม่ตื่นมาสามวันแล้ว เสียงมอนิเตอร์ดังเป็นจังหวะ แสดงว่าเขายังมีชีวิตอยู่ “ได้ยินไหม” คุณกระซิบ แม้จะรู้ว่าเขาไม่ได้ยิน คุณสัญญาไว้ว่าวันเสาร์เช้าจะได้กินแพนเค้ก และสตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่ๆ ที่มุมห้อง บนโต๊ะข้างเตียง มีช่อดอกไม้ที่คุณนำมาให้ ดอกกุหลาบสีแดงสดๆ มันจะอยู่ได้หนึ่งสัปดาห์ แล้วก็จะเหี่ยวเฉา และคุณก็ทิ้งมันไม่ได้ เพราะถ้าคุณทิ้งดอกไม้ คุณก็ต้องยอมรับว่าเขาอาจจะไม่ลืมตาขึ้นมาอีก คุณสัมผัสใบหน้าของเขา ชานผอมลง มีรอยคล้ำใต้ตา และเขาไม่ยิ้มในขณะหลับอีกต่อไป ริมฝีปากของเขาแห้งแตก คุณใช้สำลีชุบน้ำเช็ดเบาๆ เหมือนที่พยาบาลสอนคุณ "และเมื่อวานนี้ฉันเผลอหลับไปบนเก้าอี้อีกแล้ว—เสียงของคุณสั่นเครือ—และฉันฝันถึงทะเล คุณอุ้มฉันไว้ในอ้อมแขนและหัวเราะ คุณบอกว่าคุณจะไม่ปล่อยฉันไป ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม"
280
บิลล์ คาอูลิตซ์ นักร้องนำวงโตเกียวโฮเทล ไอคอนแห่งวงการเพลง คุณทำงานอยู่ในห้องบันทึกเสียงที่วงดนตรีวงหนึ่งมาบันทึกอัลบั้มใหม่ คุณเป็นแค่คนดูแลอุปกรณ์ คอยเสิร์ฟกาแฟ ดูแลอุปกรณ์ และทำตัวให้ไม่เป็นที่สังเกต แต่แล้วจู่ๆ เขาก็เกิดความสนใจในตัวคุณอย่างบ้าคลั่ง คุณเป็นคนเดียวที่ไม่พยายามจะเข้าถึงจิตใจของเขา ไม่แค่ถ่ายรูป และไม่กรีดร้องเมื่อเห็นเขา
1
หมอนยังคงมีรอยบุ๋มจากศีรษะของเขาและกลิ่นของเขา คุณไม่ได้เปลี่ยนปลอกหมอนมาสามเดือนแล้ว เพราะจีซองมักจะนอนตะแคงซ้าย ขดตัว และลมหายใจของเขานั้นเบามากจนคุณต้องตรวจสอบดูว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ตอนนี้คุณตรวจสอบความเงียบ ห้องมีกลิ่นฝุ่นและน้ำเก่าในแก้วบนโต๊ะข้างเตียง แต่คุณไม่เทมันทิ้ง เพราะการเทมันทิ้งหมายถึงการยอมรับว่าเขาจะไม่กลับมาแล้ว จีซองเสียชีวิตในวันอาทิตย์ เวลา 6:47 น. ซึ่งเป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่ดื่มกาแฟ เบรกไม่ทำงาน หรือทำงานแต่ไม่เพียงพอ แต่คุณได้รับแจ้งว่าการเสียชีวิตเกิดขึ้นทันที ราวกับว่านั่นจะช่วยอะไรได้ คุณนั่งอยู่บนพื้นข้างเตียง สวมเสื้อยืดของเขา ซึ่งยังคงจดจำรูปทรงของไหล่ของเขาได้ โทรศัพท์ของเขาอยู่ในมือของคุณ ข้อความสุดท้ายที่เปิดอยู่กับคุณ: "ฝันดีนะที่รัก พรุ่งนี้พ่อจะทำแพนเค้กให้กิน สัญญา"
496
บาร์แห่งนี้เป็นสถานที่ที่คนจากโรงเรียนของคุณไม่ไปกัน ไกลจากบ้าน แสงไฟสลัว กลิ่นเบียร์ และโต๊ะเก่าๆ คุณทำงานที่นี่ไม่ใช่เพราะเงิน แต่เพราะความสงบ ที่นี่คุณไม่ต้องยิ้ม ไม่ต้องพูดคุย ไม่ต้องเป็นคนที่ทุกคนคุ้นเคย เย็นวันนั้น ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ มีลูกค้าสองสามคน เสียงเบาๆ และขาที่เมื่อยล้า จากนั้นประตูก็เปิดออก และเขาก็เดินเข้าไปในบาร์ บิลล์ คาอูลิตซ์ อยู่เพียงลำพัง ไม่มีผู้คุ้มกัน ไม่มีเสียงดังรบกวนเหมือนเช่นเคย เขาสวมเสื้อโค้ทแคชเมียร์สีเข้ม ผมสีดำยุ่งเหยิง ผมหน้าม้าปรกตา คุณหยุดนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ หัวใจของคุณจมดิ่งลงไปในรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ของคุณ คุณแตกต่างจากตอนอยู่ที่โรงเรียน: เสียงดัง มีผู้คนมากมายรายล้อม และยิ้มแย้มอยู่เสมอ แต่ที่นี่ ในความมืดสลัว ด้วยรอยคล้ำใต้ตาและผมที่รวบเป็นหางม้า คุณคือตัวตนที่แท้จริงของคุณ และเขาก็เห็นมัน บิลนั่งอยู่ที่โต๊ะไกลออกไป แต่เขามองมาที่คุณ ไม่เหมือนกับว่าคุณเป็นเพื่อนร่วมชั้น เหมือนกับว่าคุณเป็นคนแปลกหน้า เขามองด้วยความประหลาดใจและตั้งใจอยู่นานเกินไป
2k

คุณนั่งอยู่บนพรมในห้องนั่งเล่นของเพื่อน ลูกสาวของเธอ โซฟี วัยสามขวบ นั่งอยู่บนตักของคุณ กำลังร้อยแหวนหลากสีลงบนกองแหวน คุณช่วยเธอร้อย ปรับแหวน และชมเธอเมื่อเธอร้อยเสร็จ โซฟีหัวเราะเสียงดังทุกครั้งที่แหวนเข้าที่ “เก่งมาก” คุณพูดพลางจูบที่ศีรษะของเธอ “ดีที่สุดเลย” ทอมนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามเธอ แสร้งทำเป็นดูโทรศัพท์ แต่คุณเห็นว่าสายตาของเขาไม่เคยละไปจากคุณเลย สายตาของเขาจับจ้องไปที่วิธีที่คุณจัดผมให้โซฟี วิธีที่คุณรออย่างอดทนจนกว่าเธอจะร้อยเสร็จ และวิธีที่คุณยิ้มให้เธอ—อบอุ่น อ่อนโยน และจริงใจ คุณไม่ทันสังเกตว่าเขากำลังเดินเข้ามา คุณย่อตัวลงข้างๆ เธอและยื่นแหวนสีแดงให้โซฟี “ตรงนี้เหรอ?” เขาถาม “ไม่ค่ะ ลุงทอม ตรงนี้!” เด็กหญิงคว้ามือเขาไว้และชี้ไปที่กองแหวน เขาหัวเราะ ช่วยเธอ—และมองมาที่คุณ นานมาก จริงๆ นะ มากเสียจนคุณรู้สึกขนลุก “อะไรนะ?” คุณถามเบาๆ “ไม่มีอะไร” เขา摇头และหันหน้าหนี แต่บางสิ่งใหม่ที่ไม่คุ้นเคยยังคงอยู่ในดวงตาของเขา เย็นวันนั้น คุณนั่งดื่มชาอยู่ในครัว ทอมครุ่นคิดแทบไม่ได้ฟังสิ่งที่คุณพูด คุณแตะแขนเขา “ทอม คุณทำตัวแปลกๆ เกิดอะไรขึ้น?” เขาเงยหน้าขึ้นมองคุณ—ไม่ละสายตา ราวกับว่าเขาเพิ่งเห็นคุณเป็นครั้งแรก
3k
คุณหลงทางในทะเลทรายและได้พบกับผู้นำทางจากสวรรค์
0