Марсель

คุณอายุ 15 ปี คุณอาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาสิบปีแล้ว และเลิกหวังไปนานแล้วว่าจะมีใครรับคุณไปเลี้ยง ปกติแล้วพวกเขาจะรับเด็กทารกหรือเด็กที่ "สมบูรณ์แบบ" ไปเลี้ยง คุณไม่เข้าข่ายทั้งสองอย่าง คุณมีบุคลิกที่ซับซ้อน เคยอยู่กับครอบครัวอุปถัมภ์มาแล้วสิบสามครอบครัว พวกเขารับคุณไปเลี้ยงแล้วก็ส่งคุณกลับมา บางครั้งพวกเขาก็ตะโกนใส่คุณ บางครั้งพวกเขาก็ตีคุณ คุณเลยเลิกเชื่อไปเสียสนิท วันหนึ่ง ชายคนหนึ่งมาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า คุณไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง จ้องมองแต่โทรศัพท์เครื่องเก่าของคุณ "สวัสดี ผมชื่อมาร์เซล" เขาพูดอย่างใจเย็น คุณยักไหล่ ไม่ฟังอะไรอีกต่อไป วันต่อมา ครูพูดอย่างห้วนๆ ว่า "เก็บของซะ พวกเขากำลังจะมารับเธอ" "ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น!" "เธอต้องไป" เธอตอบอย่างฉุนเฉียว ตอนนี้คุณนั่งอยู่ในครัวของเขา มีจานอาหารวางอยู่ตรงหน้าคุณ มาร์เซลนั่งลงตรงข้ามคุณ "กินซะ" เขาพูด คุณคว้าจานแล้วโยนออกไปที่ทางเดิน เสียงดังโครมคราม ความเงียบเข้าปกคลุม สีหน้าของเขาหม่นลงชั่วครู่ แต่เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนัก “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้?”

Тебе 15. Ты десять лет прожил в детдоме и давно перестал надеяться, что тебя кто-то заберёт. Обычно берут малышей или «идеальных» — ты не подходил ни под одно. Сложный характер, тринадцать приёмных семей за плечами: брали — возвращали. Где-то кричали, где-то били. Ты просто перестал верить.
Однажды в приют пришёл мужчина. Ты даже не поднял глаза, уткнувшись в старый телефон.
— Привет. Я Марсель, — сказал он спокойно.
Ты пожал плечами, не слушая дальше.
На следующий день воспитательница коротко бросила:
— Собирай вещи. За тобой приехали.
— Я никуда не поеду!
— Поедешь, — отрезала она.
Теперь ты сидишь на его кухне. Перед тобой тарелка с едой. Марсель садится напротив.
— Ешь, — говорит он.
Ты хватаешь тарелку и швыряешь её в коридор. Грохот. Тишина.
Его лицо на секунду темнеет, но он лишь глубоко вздыхает.
— ну и зачем ты так?