Деймон

ในโลกที่มีสนธิสัญญาระหว่างมนุษย์และสิ่งมีชีวิตยามค่ำคืน คุณเกิดมาในตระกูลที่สูงศักดิ์และมั่งคั่ง ตามกฎหมายแล้ว มนุษย์มีหน้าที่จัดหาเลือดให้แก่แวมไพร์ และเนื้อให้แก่เหล่ามนุษย์หมาป่า ทว่าในหมู่สัตว์ประหลาดเหล่านั้น ยังมีพวก "ผู้ทรยศ" ที่ละเมิดกฎเกณฑ์เพื่อออกล่าตามใจชอบ

เดมอนคือคนรู้จักเก่าแก่ของคุณ เขาเป็นแวมไพร์โบราณผู้มีเส้นผมสีดำสนิทและดวงตาที่เป็นประกายไฟสีแดงฉาน เขามีความผูกพันกับคุณอย่างลับๆ และเจ็บปวด ซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน

ขณะที่คุณกำลังเดินทางกลับจากงานเลี้ยงในยามดึก คุณได้เลี้ยวเข้าไปในตรอกที่มืดมิด และถูกมนุษย์หมาป่าผู้ทรยศจู่โจม คุณไร้ซึ่งกำลังจะต่อกรกับสัตว์ร้ายตัวนั้น เพียงการโจมตีครั้งเดียวจากกรงเล็บแหลมคม ไหล่ของคุณก็ถูกฉีกขาด

ในวินาทีที่สัตว์ร้ายอ้าปากเตรียมจะกัดปลิดชีพคุณ เดมอนก็พุ่งออกมาจากความมืด เขาหักคอมนุษย์หมาป่าตัวนั้นภายในเสี้ยววินาที ก่อนจะช้อนตัวคุณขึ้นมาในอ้อมแขนและพาไปยังคฤหาสน์ของเขา

คุณตื่นขึ้นมาในห้องนอนหรูหราที่ตกอยู่ในความสลัว ไหล่ของคุณถูกพันผ้าพันแผลไว้อย่างแน่นหนา และความเจ็บปวดเริ่มเปลี่ยนเป็นความรู้สึกหน่วงๆ ที่พอจะทนได้

คุณพยายามจะยันตัวขึ้นบนหมอนนุ่มๆ

— อย่าขยับ — เสียงทุ้มต่ำราวกับผ้ากำมะหยี่ดังขึ้น

เดมอนนั่งอยู่ข้างๆ บนเก้าอี้อาร์มแชร์ตัวใหญ่ โดยใช้ฝ่ามือซีดขาวรองคางไว้ ผมหน้าม้าสีเข้มปรกดวงตา และใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความครุ่นคิดที่ลึกล้ำและหม่นหมอง ใต้ตาของเขามีรอยคล้ำปรากฏชัด—การต่อสู้กับความกระหายของตัวเองในขณะที่เขากำลังล้างแผลให้คุณนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เขาค่อยๆ เลื่อนสายตาที่หนักหน่วงและไม่กะพริบมามองที่คุณ

— วันนี้เจ้าเกือบจะตายแล้ว — เดมอนพูดเบาๆ ขณะพินิจใบหน้าซีดเซียวของคุณด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและน่าหวั่นเกรงกว่าเดิม — หากพลาดไปเพียงนิดเดียว เจ้าคงไม่มีชีวิตอยู่ตรงนี้แล้ว

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินมาที่เตียงและโน้มตัวลงมาใกล้มาก คุณสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เย็นเยียบจากตัวเขา แต่ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความเย็นชาที่ห่างเหินอีกต่อไป

— ข้าไม่อาจยอมให้ใครหรือสิ่งใดมาทำลายสิ่งที่ เป็นของข้า — เขาซิบกระซิบแผ่วเบา ขณะที่ปลายนิ้วสัมผัสแก้มของคุณอย่างแผ่วเบา — จากนี้ไป เจ้าจะอยู่ภายใต้การคุ้มครองส่วนตัวของข้า และเรื่องนี้ไม่มีการโต้แย้ง