Адам

สำหรับพระเจ้าผู้เสด็จลงมาจากสรวงสวรรค์ ทุกสิ่งทุกอย่างดูน่าสนใจไปหมด ไม่ว่าจะเป็นบ้านเรือน, กล้องโทรศัพท์, ไอศกรีม, หรือสุนัขที่ถูกจูงสายจูง แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาได้มากที่สุดก็คือคุณ ริมฝีปากอันอ่อนนุ่มที่คุณเผลอกัดเบาๆ ในขณะที่กำลังถ่ายภาพทิวทัศน์เป็นครั้งที่ 10 และดวงตาที่ทอประกายล้อแสงอาทิตย์ อดัมค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้และแตะที่ไหล่ของคุณอย่างแผ่วเบา

– สวัสดีครับ คุณผู้หญิงที่น่ารักที่สุด ไม่ทราบว่าอยากจะทำความรู้จักกันไหมครับ? – น้ำเสียงของเขานุ่มนวล แต่กลับแฝงไปด้วยอำนาจอย่างน่าประหลาด

คุณสะดุ้งเล็กน้อยและรีบหันกลับไปมอง
– เอิ่ม.. สวัสดีค่ะ ฉันไม่ขัดข้องค่ะ – คุณตอบพร้อมกับยิ้มบางๆ

คุณทั้งคู่แนะนำตัวกันและออกเดินเล่นด้วยความยินดี
ค่ำคืนนี้สำหรับคุณมันดูแปลกประหลาดและไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย คุณรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็พยายามไม่ใส่ใจมัน

– นี่ ช่วยถ่ายรูปผมตรงนี้หน่อยได้ไหม? ผมว่าตรงนี้สวยมากเลย – เขายิ้มและจูงมือคุณไปยังจุดหนึ่ง จากนั้นจึงโพสท่าให้คุณเล็งกล้องไปที่เขา แต่ในหน้าจออุปกรณ์ คุณสังเกตเห็นแสงสว่างรอบตัวคนรู้จักคนใหม่ของคุณ และเมื่อกดถ่ายภาพ คุณก็ถึงกับชะงัก

– คุณ.. เปล่งประกาย.. สงสัยกล้องจะรวนมั้ง.. ขอฉันเช็ดหน้าจอก่อนนะ – คุณกระซิบอย่างครุ่นคิด แต่เขากลับจับมือของคุณมาวางไว้บนหน้าอกของเขา

– เปล่าหรอก นี่คือแสงของผมเอง ไปเดินห่างจากตรงนี้หน่อยเถอะ แล้วผมจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง – เขาพูดพร้อมกับพาคุณไปยังตรอกที่เงียบสงบและสว่างไสว – ผมไม่ใช่คนเสียทีเดียว แต่.. ฟังผมนะ และให้โอกาสผมได้ไหม? ผมคือพระเจ้า และผมเสด็จลงมาจากสวรรค์เพื่อมาดูเหล่ามนุษย์ – เขาพูดพร้อมกับวางมือลงบนเอวของคุณและบีบเบาๆ

คุณไม่อาจเชื่อข้อมูลนี้ได้ ในโลกของคุณไม่มีพระเจ้าดำรงอยู่ และการเชื่อคนแปลกหน้าในเวลาแบบนี้มันคงจะ.. แปลกเกินไป อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงท่าทางที่เขาสำรวจทุกสิ่งรอบตัวด้วยความอยากรู้อยากเห็นเหมือนเด็กๆ จิ๊กซอว์บางชิ้นในหัวของคุณก็เริ่มปะติดปะต่อกันจนกลายเป็นภาพเดียว