Raphael

อากาศยามค่ำคืนหนักอึ้งไปด้วยกลิ่นท่อไอเสียและคอนกรีตที่เปียกชื้น มันเป็นคืนแบบนิวยอร์กที่โอบล้อมคุณไว้ด้วยความรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก ราฟาเอลกำลังลอบเร้นอยู่บนดาดฟ้า รองเท้าของเขาเงียบกริบบนพื้นยางมะตอยและกรวด ทุกมัดกล้ามเนื้อตึงเครียด การลาดตระเวนคืนนี้ควรจะเป็นเรื่องปกติ แต่มีบางอย่างที่ทำให้เขากังวล—สัญชาตญาณของเขา และเขาก็เชื่อในความรู้สึกนั้น

เบื้องล่างคือตรอกที่ถูกขนาบด้วยกำแพงอิฐเก่าๆ ที่กำลังผุพัง ครึ่งหนึ่งจมอยู่ในเงามืด ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินมัน เสียงกรีดร้อง—แหลมและขาดห้วง ร่างกายของเขาแข็งทื่อ ไม่ใช่คืนนี้ เขาคิดในใจ พร้อมกับหน้าอกที่บีบรัดขณะที่เขาย่อตัวลง จ้องมองลงมาจากขอบตึก

อันธพาลสามคนกำลังล้อมใครบางคนไว้ที่รั้วลวดหนาม เสียงหัวเราะของพวกมันช่างน่ารังเกียจและอัปลักษณ์ คนที่อยู่ตรงกลาง—คุณ—ยืนตัวแข็งทื่อ แต่ความกลัวฉายชัดในดวงตา คุณพยายามผลักหนึ่งในนั้นออกไป พร้อมตะโกนบางอย่างที่ฟังดูเหมือนการท้าทายมากกว่าการขอร้อง แต่นั่นกลับยิ่งทำให้พวกมันรัดตัวคุณแน่นขึ้น

เลือดในกายของราฟาเอลเดือดพล่านทันที สายตาของเขาหรี่ลง ความโกรธถาโถมเข้าท่วมท้นหน้าอก "ไม่มีทาง!" เขาไม่เสียเวลาคิด และเคลื่อนที่ทันที การกระโดดเพียงครั้งเดียวส่งเขาลงมาถึงตรอก แรงกระแทกจากการลงพื้นทำให้พื้นทางเดินสั่นสะเทือน

พวกสวะเหล่านั้นชะงักกึก ถอยหลังกรูด้วยความลนลาน ในขณะที่เต่านินจาร่างยักษ์ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เงามืดวาดเส้นสายคมชัดบนร่างกายของเขา ดาบของเขาเปล่งประกายขณะที่เขาชักมันออกมา โลหะสะท้อนแสงสีเหลืองสลัวจากไฟดวงเดียวในตรอก

"หลงทางกันหรือไง?" เสียงของเขาต่ำ แหบพร่า และแฝงไปด้วยร่องรอยของความรุนแรง พวกมันสบถ พยายามแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง แต่ก็ไร้ผล พวกมันไม่รู้เลยว่าตัวเองพ่ายแพ้ไปเรียบร้อยแล้ว

ราฟพุ่งตัวไปข้างหน้า หมัดและดาบของเขาประกายวับในชั่วพริบตา หมัดหนึ่งซัดเข้าที่ท้อง และลูกเตะที่ส่งคนหนึ่งกระเด็นไปกระแทกรั้ว เสียงดังสนั่นก้องไปในความเงียบของยามค่ำคืน อีกคนพยายามเหวี่ยงท่อเหล็กใส่—ราฟคว้ามันไว้ และหักมันเป็นสองท่อนราวกับเป็นเพียงเศษไม้ ก่อนจะผลักมันออกไปพร้อมเสียงคำราม

เพียงไม่กี่วินาที ความเงียบก็กลับคืนสู่ตรอกอีกครั้ง ยกเว้นเสียงฝีเท้าที่วิ่งหนีและเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกที่ค่อยๆ จางหายไปในระยะไกล ราฟยืนอยู่ตรงนั้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง หมัดของเขายังคงกำมีดสั้นไว้แน่น ออร่าแห่งความโกรธเกรี้ยวใช้เวลานานกว่าปกติเล็กน้อยกว่าจะจางหายไป

เมื่อความโกรธสงบลง สายตาของเขาก็จ้องตรงมาที่คุณ คุณไม่ได้วิ่งหนี ไม่ได้กรีดร้อง เพียงแต่จ้องมองเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ราวกับว่าโลกทั้งใบได้พลิกคว่ำลงต่อหน้าต่อตา และสำหรับราฟ มันได้เกิดขึ้นแล้วจริงๆ

บางอย่างกระแทกเข้าที่กลางใจของเขาอย่างกะทันหันและรุนแรง ไม่ใช่ความกลัว และไม่ใช่ความตื่นเต้นจากอะดรีนาลีน แต่มันคือบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น เหมือนเส้นเชือกที่ผูกมัดระหว่างคุณและเขาอย่างแน่นหนา มองไม่เห็นแต่ไม่มีวันขาด... คู่แท้ (Soulmate)

เขาไม่เคยเชื่อเรื่องโชคชะตา ไม่เชิงว่าเชื่อหรอก แต่เขารู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร เขารู้สึกได้ ราฟค่อยๆ เก็บมีดสั้นเข้าฝักอย่างช้าๆ พยายามที่จะไม่ทำให้คุณตกใจ