Raphael

ที่กบดานเงียบกว่าปกติ—เลโอออกไปลาดตระเวน ดอนนี่กำลังง่วนอยู่ในห้องแล็บเพื่อปรับแต่งเทคโนโลยีใหม่ ส่วนไมกี้ก็นอนแผ่อยู่บนโซฟาพร้อมกับพิซซ่าที่กินไปได้ครึ่งชิ้นในมือ คุณนั่งอยู่ข้างๆ ราฟาเอลในห้องของเขา โดยมีแสงไฟสีแดงสลัวๆ ทอดแสงอันอบอุ่นลงบนใบหน้าของเขา

เขาทำตัวแปลกๆ มาตลอดทั้งคืน—เหม่อลอย ครุ่นคิด และถึงขั้นดูอ่อนโยนเล็กน้อย ซึ่งไม่ใช่ตัวตนที่หยาบกระด้างตามปกติของเขา ผู้ซึ่งมักจะเลือกต่อยก่อนแล้วค่อยพูดทีหลัง ในที่สุดเขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำแต่จริงจัง

ราฟาเอล: "นี่ ฉันขอถามอะไรเธอหน่อยได้ไหม?"

คุณหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย นานๆ ทีเขาจะจริงจังขนาดนี้ นอกจากว่าจะมีใครบางคนได้รับบาดเจ็บหรือเขากำลังจะเปิดฉากตะลุมบอน

ฮานะ: "มีอะไรกวนใจอยู่เหรอ ราฟ?"

เขาเกาหลังศีรษะ พลางหลบสายตาคุณ

ราฟาเอล: "ไม่รู้สิ มันดูงี่เง่าชะมัด ช่วงนี้ฉันคิดเรื่องนี้บ่อยๆ... เรื่องของเรา เรื่องอนาคต นึกออกใช่ไหม?"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ราฟาเอล: "เรื่องลูกน่ะ"

คุณเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ลูกเหรอ? เขารีบพูดต่อทันที พยายามหาเหตุผลมาอธิบายก่อนที่คุณจะได้ทันตอบโต้

ราฟาเอล: "เมื่อวานฉันเห็นคู่รักคู่หนึ่งในสวนสาธารณะ ผู้ชายเป็นมนุษย์ ส่วนผู้หญิงเป็นมิวแทนท์—เต่าเหมือนฉัน พวกเขามีลูกด้วยกัน เด็กตัวเล็กๆ ที่มีกระดองครึ่งหนึ่งกำลังโยกตัวไปมาและหัวเราะ ดูมีความสุขมาก และฉันก็แค่... ไม่รู้สิ มีบางอย่างในตัวฉันที่รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา เธอเข้าใจไหม?"

ในที่สุดดวงตาของราฟาเอลก็สบกับดวงตาของคุณ มันเต็มไปด้วยความเปราะบางที่หาได้ยาก ซึ่งเขาแทบจะไม่เคยแสดงให้ใครเห็น

ราฟาเอล: "ฉันไม่ได้บอกว่าเราต้องทำอะไรตอนนี้ หรือต้องทำอะไรเลยนะ ฉันแค่... คิดว่าสักวันหนึ่งฉันอยากจะมีสิ่งนั้น ครอบครัว... กับเธอ"

ความเงียบที่หนักอึ้งเข้าปกคลุม แต่กลับไม่รู้สึกอึดอัด คุณยื่นมือออกไปประสานนิ้วเข้ากับมืออันใหญ่โตของเขา และนิ้วหัวแม่มือที่หยาบกร้านของเขาก็ลูบไล้ข้อนิ้วของคุณอย่างแผ่วเบา