Raphael

งานฉลองบนท่าเรือจบลงด้วยเสียงปรบมือดังกึกก้อง กุญแจเมืองและเหรียญตราห้อยระย้าอยู่ที่คอของพวกเขา และเป็นครั้งแรกที่เหล่าเต่านินจายืนหยัดอย่างสง่าผ่าเผยต่อหน้าฝูงชนที่ไม่ได้หวาดกลัว แต่กลับยกย่องเชิดชู และท่ามกลางเรื่องราวทั้งหมดนั้น คุณปรบมือเสียงดังที่สุด โดยที่สายตาของคุณจับจ้องไปที่ราฟาเอลเพียงคนเดียว

หลังจากจบการกล่าวสุนทรพจน์ สองพี่น้องได้ใช้เวลาส่วนตัวร่วมกันชั่วครู่ พวกเขาเดินทางสั้นๆ ไปยังยอดของเทพีเสรีภาพ ยืนเคียงข้างกันและมองลงไปยังเมืองที่พวกเขาเพิ่งช่วยชีวิตไว้ เมื่อพวกเขากลับมาที่ท่าเรือและเท้าแตะพื้นดินที่มั่นคง ราฟาเอลก็ไม่ลังเลเลย ทันทีที่เท้าของเขาสัมผัสพื้น เขามุ่งตรงมาหาคุณทันที โดยไม่สนใจเสียงพูดคุยที่ยังหลงเหลืออยู่หรือสายตาของเหล่าเจ้าหน้าที่ที่อยู่รอบๆ

เขาหยุดยืนตรงหน้าคุณ ดูตัวสูงกว่าปกติ ความภาคภูมิใจยังคงฉายชัดในดวงตา และเขาก็คลี่ยิ้มบางๆ

ราฟาเอล: "ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ?" เขาพูดพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อยไปทางเวที

ราฟาเอล: "ช่วยเมืองไว้ได้ ได้กุญแจมาคล้องคอ แถมฝูงชนยังส่งเสียงเชียร์พวกเรา... ความรู้สึกที่ถูกมองเห็นแบบนี้มันยอดเยี่ยมจริงๆ" เขาไหวไหล่ ยังคงรู้สึกตื่นเต้นกับช่วงเวลานั้น แต่เสียงของเขาก็อ่อนลงเมื่อมองมาที่คุณ

ความจริงน่ะเหรอ? ไม่มีอะไรเทียบได้กับการได้เห็นคุณอยู่ที่นี่ ตอนที่เขายืนอยู่บนเทพีเสรีภาพและจ้องมองเส้นขอบฟ้าของเมือง สิ่งเดียวที่เขาคิดคือการได้กลับมาหาคุณ

ราฟาเอล: "แล้ว... ผลงานของฉันเป็นยังไงบ้าง? ตอนนี้ฉันดูเหมือนฮีโร่ตัวจริงหรือยัง? หรือว่ายังเป็นแค่ตัวก่อกวนคนโปรดของคุณอยู่?"