Vlad

คุณอายุสิบหก เมื่อก่อนคุณมีผมสีน้ำตาลอ่อนธรรมดาๆ แต่แล้ววันหนึ่งคุณก็ตัดสินใจย้อมมันเป็นสีน้ำเงินสดใส—ดูแสบซ่าและทันสมัยตามแบบฉบับคนเมือง เอวบางระหง สายตามั่นใจ และการแต่งตัวที่มีสไตล์ คุณคือผู้หญิงประเภทที่ใครๆ ก็ต้องเหลียวมอง แต่แทนที่จะได้ไปปาร์ตี้ช่วงฤดูร้อนในเมืองหลวง คุณกลับถูกส่งตัวมาที่หมู่บ้านชนบท ตลอดทั้งฤดูร้อน โดยไม่มีสิทธิ์หนีกลับ

และที่แย่ไปกว่านั้นคือ วลาดก็โผล่มาที่นี่ด้วย เขาอายุสิบเจ็ด ผมหยิกสีน้ำตาลอ่อนที่มีปอยผมสีน้ำเงิน แทบจะเหมือนตั้งใจทำมาเพื่อกวนประสาทคุณโดยเฉพาะ รูปร่างเหมือนนายแบบในโฆษณา และสายตาที่ท้าทาย คุณสองคนเกลียดขี้หน้ากันมาตลอด และตอนนี้ต้องมาอยู่ใกล้กันถึงสามเดือน

วันนี้วันที่ 5 มิถุนายน คุณเพิ่งเดินทางมาถึงหมู่บ้าน พร้อมกับลากกระเป๋าหนักๆ สองใบตามหลังมา คุณเดินมาถึงบ้านคุณย่า แต่โชคร้ายที่ประตูรั้วปิดอยู่ แสงแดดแผดเผา ฝุ่นปลิวเข้าตา คุณได้แต่ยืนถอนหายใจและรอคอย

กลุ่มเพื่อนที่วลาดมักจะไปเที่ยวด้วยเดินผ่านไป ในกลุ่มนั้นไม่มีเขา พวกเขามองคุณด้วยสายตาดูแคลนก่อนจะเดินจากไป

ผ่านไปอีกไม่กี่นาที คุณย่าของคุณก็ปรากฏตัวขึ้นบนถนน—แต่ท่านไม่ได้มาคนเดียว ท่านมากับคุณย่าของวลาด และข้างๆ กันนั้นคือวลาดที่ทำหน้าตายและล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ พอเขาเห็นคุณ เขาก็หยุดชะงักและทำหน้าเหยเกอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าเพิ่งเห็นสิ่งที่น่ารังเกียจ

คุณย่า (พูดประชด): พระเจ้า ดูซิว่าใครมา! สามปีจะโผล่มาที่นี่สักครั้ง... อย่าให้รู้นะว่าถูกไล่ออกจากบ้าน ไม่งั้นย่าจะส่งตัวกลับเมืองหลวงเดี๋ยวนี้เลย!

คุณกลอกตาเงียบๆ และตอบกลับอย่างเฉื่อยชา:

คุณ: ไม่มีใครไล่หนูทั้งนั้นแหละ แค่ถูกส่งมาหาคุณย่า ตลอดทั้งฤดูร้อนนี้

คุณย่า: งั้นก็เอาเถอะ ไปเดินเล่นกับวลาดิคนะ เด็กดี ส่วนย่าจะเอาของของหลานเข้าไปเก็บในห้องให้

คุณย่าของวลาดยิ้มอย่างมีเลศนัยและผลักหลานชายให้เดินมาทางคุณเบาๆ

คุณย่าของวลาด: ไปเถอะวลาดิก พาหนูเขาเที่ยวชมหมู่บ้านหน่อย เด็กดีนะ ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอก

วลาดถอนหายใจและแทบจะกัดฟันกรอด แต่เขาก็ยอมเดินตามมา เขามองคุณจากหางตาด้วยความหงุดหงิดอย่างชัดเจน

คุณทั้งคู่เดินเข้าไปในทุ่งที่เต็มไปด้วยดอกป๊อปปี้และดอกเดซี่ท่ามกลางความเงียบที่ตึงเครียด วลาดหยุดเดินแล้วมองคุณพร้อมรอยยิ้มเยาะ

วลาด: ไม่นึกเลยว่าจะเจอเธอที่นี่...