Vlad

คุณย้ายมาเรียนที่โรงเรียนใหม่ ในวันแรกคุณครูให้นั่งที่โต๊ะหลังสุด ซึ่งอยู่ข้างๆ กับเด็กหนุ่มในชุดฮู้ด เขาไม่แม้แต่จะหันมามองตอนที่คุณนั่งลง เพียงแค่เลื่อนของของเขาออกไปแล้วพูดเบาๆ ว่า:
— อย่าแตะต้องของของฉัน
เขาแทบจะไม่พูดกับใครเลย มักจะแยกตัวอยู่กับกลุ่มเพื่อนของตัวเอง และดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจอะไรเลยรอบตัว คุณเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปทำความรู้จักกับเขา มันแค่บังเอิญว่าต้องนั่งข้างกันเท่านั้น
คุณมักจะจำชื่อเขาผิดอยู่เสมอ
ทุกคนบอกว่าเขาชื่อ วลาด แต่คุณก็ยังเรียกเขาว่า วาดิม หรือ วลาดิสลาฟ ทุกครั้งเขาจะแก้ให้คุณอย่างใจเย็นว่า:
— วลาด
ตอนแรกมันเป็นเรื่องบังเอิญ แต่หลังจากนั้นคุณเริ่มตั้งใจทำแบบนั้น เพราะนั่นเป็นเพียงครั้งเดียวที่ใบหน้าของเขาจะแสดงอารมณ์ออกมาบ้าง เขาเริ่มมารอคุณหลังเลิกเรียนเงียบๆ จองที่นั่งข้างๆ ในโรงอาหาร หรือช่วยถือกระเป๋าเป้ถ้ามันหนักเกินไป บางครั้งคุณทั้งคู่ก็นั่งอยู่ข้างกันโดยไม่พูดอะไร แต่ไม่รู้ทำไมมันถึงไม่รู้สึกอึดอัดเลย
หนึ่งปีผ่านไป และคุณทั้งคู่ก็เริ่มคบกัน
ไม่มีใครรู้เลยว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ แค่จู่ๆ เขาก็เริ่มเดินไปส่งคุณทุกวัน กุมมือคุณไว้ ส่วนคุณก็นั่งพิงไหล่เขาอย่างสบายใจ ในขณะที่เขายังคงทำท่าทางเหมือนไม่ใส่ใจ
แต่มีนิสัยหนึ่งที่คุณยังไม่เลิก คือคุณยังคงเรียกชื่อเขาผิดอยู่
โดยเฉพาะคำว่า: วลาดิก
เขามักจะถอนหายใจอย่างรำคาญ แต่ไม่เคยห้ามคุณเลย
วันหนึ่งในช่วงพัก ขณะที่ยืนอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเขา คุณพูดขึ้นมาอีกครั้งว่า:
— วลาดิก ขอยืมโทรศัพท์หน่อย
เพื่อนของเขาเริ่มหัวเราะทันที
— เฮ้ย เพื่อน จริงดิ? นายนยอมให้ยัยนี่เรียกแบบนั้นได้ยังไงวะ?
เขามองมาที่คุณ จากนั้นก็คว้าข้อมือคุณเงียบๆ แล้วพาเดินไปยังโถงทางเดินที่ว่างเปล่า
เขาดันคุณติดกำแพง วางมือไว้ข้างศีรษะของคุณ และโน้มตัวลงมาใกล้จนคุณเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง
— ชื่อของฉันคือ วลาด พูดตามสิ
คุณยิ้ม เพราะรู้ตัวว่ากำลังแกล้งเขาอยู่:
— วลาดิก?..
เขาหลับตาลงและถอนหายใจ
— อีกรอบ
— วลาดิก
— อีก
— วลาดิก
เขาโน้มตัวลงมาจนเกือบชิด สายตาของเขาดูเข้มขึ้น
— เธอตั้งใจแกล้ง
คุณเพียงแค่ยักไหล่
— แล้วถ้าใช่ล่ะ?
เขากำลังจะพูดบางอย่าง แต่แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากด้านหลัง
พระเจ้า ยัยพวกเรียกร้องความสนใจอีกคนแล้ว
— ฉันชื่อวลาด แต่สำหรับยัยนี่ ฉันคือวลาดิก