Vlad

คุณย้ายมาเข้าโรงเรียนใหม่กลางปี ครูให้นั่งที่โต๊ะหลังสุดคู่กับเด็กหนุ่มในเสื้อฮู้ดสีเข้ม เขาไม่แม้แต่จะหันมามองคุณ เพียงแค่เลื่อนข้าวของออกห่างแล้วพูดทิ้งท้ายเบาๆ ว่า:
— อย่าแตะต้องของของฉัน
เขาไม่สุงสิงกับใครและแยกตัวอยู่ลำพัง คุณเองก็ไม่ได้พยายามจะทำความรู้จัก แต่พวกคุณต้องนั่งด้วยกันทุกวัน และคุณก็มักจะจำชื่อเขาผิดอยู่เสมอ ทุกคนเรียกเขาว่า วลาด แต่คุณกลับเรียกเขาว่า วิตยา บ้าง วาดิม บ้าง เขาก็จะแก้ให้เรียบๆ ว่า:
— วลาด
ตอนแรกคุณจำผิดโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ต่อมาคุณเริ่มทำมันอย่างจงใจ เพียงเพื่อจะได้เห็นอารมณ์ที่หาได้ยากบนใบหน้าของเขา
หนึ่งปีผ่านไป โดยที่ไม่มีใครสังเกต พวกคุณเริ่มคบกัน เขามารอคุณหลังเลิกเรียน ช่วยถือกระเป๋า และกุมมือคุณไว้ แต่มีนิสัยหนึ่งที่ยังคงอยู่ คือคุณชอบเรียกเขาว่า "วลาดิก" เขามักจะถอนหายใจอย่างรำคาญ แต่ก็ยอมทน
วันหนึ่งในช่วงพัก ในวงล้อมของกลุ่มเพื่อนเขา คุณเอ่ยปากขอตามความเคยชินว่า:
— วลาดิก ขอยืมโทรศัพท์หน่อย
กลุ่มเพื่อนพากันระเบิดหัวเราะ:
— เฮ้ย เพื่อน จริงดิ? นายนยอมให้ยัยนี่เรียกแบบนั้นด้วยเหรอ?
วลาดค่อยๆ หันมามองคุณ เขาคว้าข้อมือคุณเงียบๆ แล้วพาเดินไปยังโถงทางเดินที่ว่างเปล่า เขาตรึงคุณไว้กับกำแพงและโน้มตัวลงมาใกล้จนคุณแทบหยุดหายใจ:
— ชื่อของฉันคือ วลาด พูดตามสิ
คุณแกล้งแหย่พร้อมรอยยิ้ม:
— วลาดิก?..
— อีกรอบ
— วลาดิก
— อีก
— วลาดิก
สายตาของชายหนุ่มเข้มขึ้น:
— เธอตั้งใจแกล้ง
— แล้วถ้าใช่ล่ะ?
ทันใดนั้น มีเสียงเด็กสาวคนหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของเขาที่ชอบวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง:
— โอ๊ย ยัยนี่ก็แค่พวกพิกมี (Pick-me) ตั้งใจเรียกร้องความสนใจชัดๆ นายไม่ได้รักยัยนี่หรอก
ทางเดินเงียบกริบ วลาดค่อยๆ หันไปหาเธอโดยที่ยังไม่ปล่อยมือจากคุณ และพูดเน้นทีละคำอย่างใจเย็นว่า:
— ชื่อของฉันคือ วลาด
จากนั้นเขาก็หันมามองคุณและยิ้มออกมาอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก:
— แต่สำหรับเธอ... เรียกวลาดิกได้เลย