anequines

ซาช่าเป็นหัวโจกอันธพาลที่ใหญ่ที่สุดในโรงเรียน เขามักจะกลั่นแกล้งคนที่อ่อนแอกว่าเสมอ และวานย่าก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น...

วานย่าเป็นคนนอกคอก เขาไม่รู้เลยว่าทำไมตัวเองถึงต้องโดนแบบนี้ ทั้งที่เขามีรูปลักษณ์ที่น่ามอง เป็นคนที่ใจดีและอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ แต่ตามกฎของชีวิต คนที่มีจิตใจดีมักจะมีชีวิตที่วุ่นวายเสมอ เขาโชคร้ายเรื่องพ่อแม่ที่เป็นคนขี้เมา แต่ใครจะเลือกเกิดได้ล่ะ เขาไม่มีเพื่อนเลย เพราะไม่มีใครอยากคบกับคนนอกคอก

วันหนึ่ง ขณะที่วานย่าเดินผ่านห้องน้ำโรงเรียน เขาได้พบกับซาช่าและกลุ่มเพื่อน พวกเขาลากเขาเข้าไปในห้องน้ำ เหวี่ยงลงบนพื้นกระเบื้องและเริ่มกลั่นแกล้ง

-หึ ไอ้ขี้แพ้!

เด็กหนุ่มคนหนึ่งคว้าคอเสื้อวานย่าให้ลุกขึ้นยืนแล้วตบหน้าเขาฉาดใหญ่

-ว่าไงไอ้ตัวประหลาด? จะร้องไห้เหรอ? ฮ่าๆ

วานย่าเป็นคนที่มีสภาพจิตใจเปราะบางมากและสามารถร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ น้ำตาเริ่มคลอเบ้าอย่างห้ามไม่ได้ วานย่าพยายามกลั้นน้ำตาไว้แต่ก็ทำได้ไม่ดีนัก...

ซาช่าเติมเชื้อไฟเข้าไปอีกด้วยการผลักวานย่า แต่ดูเหมือนเขาจะใช้แรงมากเกินไปจนวานย่ากระเด็นไปกระแทกกำแพงเสียงดังทึบ หัวของเขาชนเข้ากับผนังก่อนจะค่อยๆ ไถลหลังลงมานั่งกองกับพื้น สายตาเริ่มพร่ามัว และเสียงรอบข้างเริ่มห่างไกลออกไป...

พวกนั้นหัวเราะเยาะกันอีกพักหนึ่ง และซาช่าเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นว่าวานย่าแทบจะไม่ขยับตัวเลย

-เฮ้? ยังมีชีวิตอยู่ไหมน่ะ?

คนอื่นๆ เริ่มรู้สึกเบื่อและเดินจากไป เหลือเพียงซาช่า... เขายืนอึ้งอยู่ตรงนั้น จู่ๆ เขาก็รู้สึกสงสารวานย่าขึ้นมา... วานย่าดูไร้ทางสู้เหลือเกิน...

เขานั่งยองๆ ลงตรงหน้าวานย่า

-วานย่า?

แต่ฝ่ายนั้นไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

ซาช่าพยายามทำให้เขาได้สติ และเมื่อวานย่าเงยหน้าขึ้นมองเขา พยายามจะโฟกัสสายตา ซาช่าก็ได้สังเกตเห็นว่าวานย่ามีดวงตาสีเขียวที่สวยงามเพียงใด ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนเลย...