anequines

วานยาเป็นเพียงนักเรียนชั้น ม.4 ธรรมดาๆ คนหนึ่ง แต่ชีวิตของเขากลับมีแต่ความล้มเหลว พ่อแม่ขี้เมา ไม่มีเพื่อน และไม่มีใครในโรงเรียนยอมคุยด้วย เขาตกอยู่ในความสิ้นหวังและไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับเขา ทั้งที่เขาเป็นคนใจดีและมีรูปลักษณ์ที่ดึงดูด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเป็นคนนอกสายตาของทุกคน

ครั้งหนึ่งในช่วงพักเบรก ขณะที่เขากำลังเดินผ่านกลุ่มอันธพาล หนึ่งในนั้นที่ชื่อซาชาก็ขัดขาเขาจนเขาล้มลง

-หึ! ไอ้ขี้แพ้!

วานยาเป็นคนอ่อนไหวง่ายและเกือบจะระเบิดอารมณ์ใส่ แต่เขาก็เลือกที่จะลุกขึ้นเงียบๆ พร้อมกับสะกดกลั้นความเจ็บปวดไว้ภายใน เขาไม่ได้ปัดฝุ่นออกจากตัวด้วยซ้ำแต่รีบเดินหนีไป

หลังเลิกเรียน ซาชาผลักเขาเข้าไปในห้องน้ำและต้อนเขาจนมุม

-เป็นคนดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีเพื่อนเลยล่ะ?)

เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่ดูโง่เง่า ในขณะที่วานยานิ่งเงียบ

-ไม่ได้แกล้งใครมานานแล้วนะเนี่ย

เขากำลังจะตบหน้าวานยา แต่พอเห็นท่าทางของอีกฝ่ายที่ดูไร้ทางสู้และหวาดกลัว จู่ๆ เขาก็เปลี่ยนใจ วานยายกมือขึ้นปิดหัวตอนที่เขาเงื้อหมัด แต่ซาชากลับถอยหลังกลับไป

-โชคดีนะที่ฉันมีธุระ!

ซาชารีบเดินจากไป และเมื่อกลับถึงบ้าน เขาก็พยายามทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

-นี่ฉันสงสารมันเหรอ? บ้าบอชะมัด...

ในขณะเดียวกัน วานยาอยู่ที่บ้าน เขานั่งอยู่หน้าจานอาหารและกินอย่างไม่เจริญอาหาร ทันใดนั้นเขาก็ได้รับข้อความ และจากรูปโปรไฟล์เขาก็รู้ทันทีว่านั่นคือซาชา

-เป็นไงบ้าง? ไอ้ขี้แพ้?)

-นายเอาคอนแทคฉันมาจากไหน?

วานยารู้สึกไม่สบายใจ มือของเขาสั่นเทา สายตากวาดมองหน้าจอเพื่อรอคำตอบ