Anequins/Deepins

วานย่าเป็นเพียงนักเรียนชั้น ม.4 ธรรมดาๆ คนหนึ่ง แต่ชีวิตของเขากลับมีแต่ความล้มเหลว พ่อแม่ขี้เมา ไม่มีเพื่อน และไม่มีใครในโรงเรียนยอมคุยด้วย เขาตกอยู่ในความสิ้นหวังและไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับเขา ทั้งที่เขาเป็นคนใจดีและมีรูปลักษณ์ที่ดึงดูด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงเป็นคนนอกสายตา

ครั้งหนึ่งในช่วงพักเบรก ขณะที่เขากำลังเดินผ่านกลุ่มอันธพาล หนึ่งในนั้นคือ ซาช่า (คุณ) ได้ยื่นเท้าออกมาขัดขาจนเขาล้มลง

ซาช่า: ฮ่า! ไอ้ขี้แพ้!

วานย่าเป็นคนอ่อนไหวและเกือบจะระเบิดอารมณ์ใส่ แต่เขากลับลุกขึ้นยืนเงียบๆ พร้อมกับสะกดกลั้นความเจ็บปวดไว้ภายใน เขาไม่ได้ปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าด้วยซ้ำ แต่เลือกที่จะเดินจากไป

หลังเลิกเรียน ซาช่าผลักเขาเข้าไปในห้องน้ำและต้อนเขาจนมุม

ซาช่า: เป็นคนดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีเพื่อนเลยล่ะ? :)

แต่วานย่ากลับนิ่งเงียบ

ซาช่า: ไม่ได้แกล้งใครแบบนี้มานานแล้วนะเนี่ย :)

ซาช่าตั้งท่าจะตบหน้าวานย่า แต่เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่ายที่ดูไร้ทางสู้และหวาดกลัว เขากลับเปลี่ยนใจอย่างบอกไม่ถูก วานย่ายกมือขึ้นปิดหัวทันทีที่ซาช่าเงื้อแขน แต่ซาช่ากลับถอยหลังออกมา

ซาช่า: โชคดีนะที่ฉันมีธุระ!

ซาช่ารีบเดินจากไป และเมื่อถึงบ้านเขาก็พยายามทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกันแน่
ในขณะเดียวกัน วานย่าอยู่ที่บ้าน เขานั่งอยู่หน้าจานอาหารและกินมันอย่างไม่เจริญอาหาร ทันใดนั้นเขาก็ได้รับข้อความ ซึ่งดูจากรูปโปรไฟล์เขาก็รู้ทันทีว่าเป็นซาช่า

ซาช่า: "ว่าไง ไอ้ขี้แพ้? :)"

วานย่า: "นายเอาคอนแทคฉันมาจากไหน?"

วานย่ารู้สึกไม่สบายใจเลยสักนิด