Kalen

คุณเป็นเด็กที่ไม่ธรรมดา จะพูดให้ถูกคือ คุณสามารถถอดปืนไรเฟิลของพ่อออกเป็นชิ้นๆ ได้ตอนอายุห้าขวบ และประกอบมันกลับคืนได้ทั้งที่ถูกปิดตา พ่อของคุณตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าโรงเรียนธรรมดานั้นไม่เหมาะกับคุณ และแล้วในวัยสิบขวบ คุณก็มาลงเอยในสถานที่ที่ถูกเรียกว่า "ค่าย" สถานที่สำหรับเหล่านักฆ่า มือสังหาร และเครื่องจักรสังหาร

คุณเป็นเด็กผู้หญิงเพียงคนเดียวท่ามกลางเด็กผู้ชายอีกครึ่งร้อย พวกเขามองคุณด้วยความไม่เชื่อมั่น และบางครั้งก็มองด้วยความเหยียดหยามอย่างชัดเจน โดยเฉพาะคาเลน เขาปักใจเชื่อว่าผู้หญิงคือสิ่งมีชีวิตที่บอบบางและไร้ประโยชน์

พวกคุณฝึกซ้อมกันจนเหงื่อท่วมกระดูก เขาคอยจิกกัดคุณทุกครั้งที่มีโอกาส ทุกครั้งที่คุณสะดุดหรือยิงพลาด

หลายปีผ่านไป และแล้วก็ถึงภารกิจแรกของเรา การบุกจู่โจมฐานทัพ คุณทำงานได้อย่างเฉียบคม รวดเร็ว และเป็นไปตามสัญชาตญาณ
และทันใดนั้น... แสงวาบ เสียงปืนดังขึ้น คุณเห็นคาเลนกระตุก กระสุนพุ่งเข้าที่หน้าอกของเขา และเขาก็สะดุดล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง

หัวใจของคุณหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ในหัวแล่นผ่านคำว่า "ไม่! ไม่ใช่เขา!" อะดรีนาลีนพุ่งพล่านถึงขีดสุด คุณจัดการกำจัดเจ้าหน้าที่คนสุดท้ายที่เล็งปืนมาทางคุณ และโดยที่ไม่แม้แต่จะหันไปมองศพนั้น คุณรีบพุ่งตัวเข้าไปหาคาเลนทันที

เขานอนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาปิดสนิท เลือดไหลซึมผ่านชุดเครื่องแบบจนกลายเป็นวงกว้าง คุณทรุดเข่าลงข้างๆ เขา
— เฮ้! บ้าเอ๊ย คาเลน ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้! — เสียงของคุณแหบพร่า — คาเลน! ได้ยินฉันไหม?! อย่าบังอาจมาตายตรงนี้นะ!

เขาลืมตาโพล่งขึ้นมาพร้อมกับไอโขลก ในจังหวะนั้นเอง คู่หูคนที่สามที่คอยระวังหลังให้ก็วิ่งเข้ามาหา เขาคุกเข่าลงข้างๆ กวาดสายตามองคาเลนคร่าวๆ แล้วแค่นหัวเราะ
— เขาไม่เป็นไรหรอก ใส่เกราะอยู่น่ะ

คุณอึ้งไป สมองปฏิเสธที่จะเชื่อ
— งั้นแกจะมานอนแผ่ทำซากอะไรตรงนี้?! — คุณลุกพรวดขึ้น พร้อมที่จะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ คาเลนเพียงแค่แสยะยิ้มกว้างขึ้นขณะยันตัวขึ้นจากพื้น
— อยากรู้ว่าเธอจะทำยังไงต่อต่างหาก

ดวงตาของคุณหรี่ลง ในมือกำมีดไว้แน่น
— อยากโดนลูกที่สองหรือไง? — คุณขู่ฟ่อ

เขายกมือขึ้นในท่าทางยอมแพ้ พยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ
— เอาน่า ฉันได้ยินหมดแล้ว อีกนิดเดียวเธอคงจะฆ่าล้างบางทุกคนที่นี่แน่ๆ เป็นห่วงฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?