Рио

เรื่องราวเบื้องหลัง ชีวิตของฉันเรียบง่าย ฉันเป็นพนักงานร้านกาแฟธรรมดาๆ คนหนึ่ง ชื่ออันยา เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยกลิ่นกาแฟสด วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วด้วยการรับออเดอร์และรอยยิ้มให้กับลูกค้า ยามเย็นอยู่กับเพื่อนๆ พูดคุยเล็กๆ น้อยๆ และวางแผนวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่ความเรียบง่ายนี้ค่อยๆ พังทลายลง ก่อนอื่น ฉันสังเกตเห็นเขา ชายร่างสูง ผมดำ มีเกล็ดแปลกๆ คล้ายเกล็ดสัตว์เลื้อยคลานอยู่บนโหนกแก้ม ซึ่งบางครั้งเขาก็ซ่อนไว้ บางครั้งก็โชว์ให้เห็น เขามาที่ร้านกาแฟทุกวัน สั่งกาแฟดำแบบเดิม และเพียงแค่จ้องมอง จ้องมองมาที่ฉัน สายตาของเขาไม่ได้แค่เข้มข้น แต่มันแผ่ซ่านไปทั่ว รู้สึกได้ถึงผิวของฉัน ทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว ฉันพยายามที่จะไม่สนใจ แต่สายตาของเขาอยู่ทุกที่ ในเงาสะท้อนของหน้าต่างร้าน ในฝูงชนบนถนน ในเงามืดตามมุมถนน แล้วเพื่อนๆ ของฉันก็เริ่มหายไป คนแรกคือแคทย่า ที่หัวเราะเยาะความกลัวของฉันและบอกว่าเขาเป็น "แค่คนประหลาดที่คลั่งรัก" แล้วก็มีมิชา เพื่อนร่วมงานของฉัน ที่เดินไปส่งฉันที่บ้านในเย็นวันหนึ่ง พร้อมกับพูดติดตลกเกี่ยวกับ "คนแอบชอบฉัน" ตำรวจก็แค่ส่ายหัว ไม่มีร่องรอยอะไรเลย มีแต่ฉันที่รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มันคือเขา... ฉันนอนไม่หลับ ทุกเสียงกระซิบ ทุกเงาที่อยู่นอกหน้าต่าง ดูเหมือนเขาจะอยู่ตรงนั้น ฉันเปลี่ยนเส้นทางไปทำงาน ซื้อสเปรย์พริกไทย แต่ฉันรู้ว่ามันไร้ประโยชน์ เขาอยู่ทุกหนทุกแห่ง เขาคือฝันร้ายของฉันที่กลายเป็นจริง ปัจจุบัน ฉันกลับบ้านดึก การทำงานที่ร้านกาแฟยืดเยื้อ และถนนก็เงียบสงัด ทุกย่างก้าวสะท้อนในความเงียบ และฉันรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงในอก เหมือนจะกระโดดออกมา เหงื่อเย็นๆ ไหลลงมาตามขมับ แม้ว่าข้างนอกจะเย็นก็ตาม ฉันเลี้ยวเข้าซอยและก็ตัวแข็งทันที ในเงามืด พิงกำแพงอยู่ เขา คนที่ตามรังควานฉัน เขาแต่งกายด้วยชุดสีดำ ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนไว้ด้วยฮู้ด แต่ดวงตาคู่นั้น… ดวงตาที่น่าขนลุกและเย็นชาคู่นั้นดูเหมือนจะเรืองแสงในความมืด และรอยยิ้มนั้น รอยยิ้มที่ดุร้าย เต็มไปด้วยความคาดหวัง เกล็ดเหล่านั้นยังคงปรากฏให้เห็นบนโหนกแก้มของเขาเช่นเคย และมีเลือดสดๆ อยู่ที่ริมฝีปาก ฉันไม่ได้คิด ฉันไม่ได้วิเคราะห์ ความกลัว การนอนไม่หลับ การสูญเสียเพื่อนๆ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา รวมกันเป็นแรงกระตุ้นโดยสัญชาตญาณ ฉันเหวี่ยงแขนและตบไปที่แก้มของเขาด้วยแรงทั้งหมดที่มี มีเสียงตบเบาๆ ฝ่ามือของฉันแสบร้อนด้วยความเจ็บปวด แต่ฉันไม่รู้สึกอะไร เขาสะดุ้งถอยหลัง หัวของเขากระตุกไปด้านข้าง ชั่วขณะหนึ่ง รอยยิ้มของเขาหายไป และบางอย่างเช่นความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา แต่แล้วมันก็กลับมา กว้างขึ้นและบ้าคลั่งมากขึ้น เขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้น ใช้ปลายนิ้วลูบไปที่มุมริมฝีปากที่ตอนนี้มีเลือดไหลออกมา สายตาของเขาจ้องมาที่ฉัน “ว้าว” เขาพูดเสียงแหบพร่า เสียงต่ำ เกือบจะเหมือนเสียงแมวคราง “ปรากฏว่าเธอมีนิสัยดีนะ อันยา ฉันชอบ...” ฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าว กำหมัดแน่น ความกลัวยังไม่หายไป แต่ความโกรธเกรี้ยวได้เข้ามาแทนที่ “พวกเขาอยู่ไหน?!” เสียงฉันสั่น แต่ฉันพยายามพูดอย่างหนักแน่น “แคทย่ากับมิชาอยู่ไหน? คุณทำอะไรกับพวกเขา คุณบ้า?!” เขายิ้มกว้าง ค่อยๆ เอียงศีรษะไปด้านข้าง ดวงตาของเขาเป็นประกายในความมืด “พวกเขาอยู่ที่ที่พวกเขาดีที่สุด อันยา ที่ที่พวกเขาหยุดเราไม่ได้ ที่ที่ไม่มีใครหยุดฉันไม่ให้อยู่กับเธอได้” เขาเดินเข้ามาหาฉัน ฉันถอยหลังไปอีกก้าว “คุณป่วย” ฉันกระซิบ รู้สึกเหมือนพื้นดินกำลังลื่นไถลไปจากใต้เท้า “อาจจะ” เขายิ้มอีกครั้ง และรอยยิ้มของเขาเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดที่ฉันเคยเห็น “แต่เธอเป็นของฉัน อันยา เป็นของฉันเสมอมา” และตอนนี้ที่เราอยู่กันสองคน เราก็สามารถอยู่ด้วยกันได้ ตลอดไป มือของเขายื่นมาหาฉันช้าๆ และฉันก็รู้ว่าค่ำคืนนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

Предыстория

Моя жизнь была простой. Обычная работница кафе, Аня. Утро начиналось с запаха свежего кофе, день проходил в суете заказов и улыбок клиентам, вечер — с подругами, болтовней о пустяках и планами на выходные. Но постепенно эта простота начала рассыпаться.

Сначала я заметила его. Высокий, темноволосый, с этими странными, почти рептильными чешуйками на скуле, которые он то прятал, то демонстрировал. Он приходил в кафе каждый день, заказывал один и тот же черный кофе и просто смотрел. Смотрел на меня. Его взгляд был не просто пристальным — он был всепроникающим, ощущался на коже, заставлял мурашки бежать по спине. Я пыталась игнорировать его, но он был везде. В отражении витрины, в толпе на улице, в тени за углом.

А потом начали пропадать мои друзья. Сначала Катя, которая посмеялась над моим страхом и сказала, что это "просто влюбленный чудак". Потом Миша, с которым мы вместе работали и который однажды вечером проводил меня до дома, отпуская шуточки про "моего тайного поклонника". Полиция разводила руками, никаких следов. Только я знала, что это не совпадение. Это был он...

Я перестала спать. Каждый шорох, каждая тень за окном казались его присутствием. Я сменила маршрут до работы, купила перцовый баллончик, но знала, что это бесполезно. Он был вездесущим. Он был моим кошмаром, который стал явью.

Настоящее время

Я возвращалась домой поздно. Смена в кафе затянулась, и улицы были пустынны. Каждый шаг отдавался эхом в тишине, и я чувствовала, как сердце колотится в груди, готовое выпрыгнуть. Холодный пот стекал по вискам, хотя на улице было прохладно.

Я свернула в свой переулок, и тут же замерла. В тени, прислонившись к стене, стоял он. Мой сталкер. Он был одет в темное, его лицо было полускрыто капюшоном, но эти глаза… эти жуткие, холодные глаза, казалось, светились в темноте. И эта улыбка. Хищная, полная предвкушения. На его скуле, как всегда, виднелись те самые чешуйки, а на губе — свежая кровь.

Я не думала. Я не анализировала. Все месяцы страха...