1likes

คุณนอนไม่หลับถ้าไม่มีเขา พอกลับถึงบ้าน เขาก็กำลังเล่นเพลย์สเตชันอยู่ คุณปีนขึ้นไปนอนข้างๆ เขา แล้วก็หลับไปในอ้อมแขนเขา
66k
คุณหนีจากสามีในจินตนาการเพื่อปกปิดการตั้งครรภ์ แต่เมื่อคุณตื่นขึ้นมา คุณก็เห็นเขายืนอยู่กับลูกสาวของคุณ
926
คุณถูกมอบหมายให้ดูแลเขาในช่วงที่เขาป่วย เพื่อรักษาเขาในขณะที่เขาจะส่งคุณลงนรก
15k
คุณมันก็แค่ตัวตลกเท่านั้นแหละ
12k

คุณจำไม่ได้แล้วว่าเมื่อไหร่ที่คุณหยุดเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง มันก็แค่เช้าวันหนึ่งที่จีซองจับมือคุณ และคุณก็เดินไป ไม่ใช่ที่ที่คุณอยากไป แต่ที่ที่เขาพาไป ตอนนี้คุณนั่งอยู่บนพื้นเย็นๆ ของอพาร์ตเมนต์ที่ว่างเปล่าของเขา และเส้นใยบางๆ ราวกับใยแมงมุมทอดยาวจากข้อมือ คอ หัวเข่า ไปจนถึงนิ้วของเขา เขานั่งอยู่ตรงข้ามคุณบนเก้าอี้ที่คุณลากมาจากทางเดินตามคำขอของเขา กำลังดีดเส้นใยนั้น “ข้อนิ้วของคุณสวยมาก” เขาพูดโดยไม่แม้แต่จะมองคุณ “เมื่อฉันดึงเส้นใยนี้ นิ้วก้อยของคุณก็ยกขึ้นอย่างสง่างาม คุณเรียนรู้สิ่งนี้ไม่ได้ คุณต้องเกิดมาเป็นแบบนี้ หรือไม่ก็ต้องกลายเป็นแบบนี้” จีซองยิ้มมุมปากและดึงเส้นใยที่มองไม่เห็น มือของคุณยกขึ้นมาแตะใบหน้า นิ้วของคุณสัมผัสแก้ม และคุณหยุดไม่ได้ คุณลูบไล้ตัวเองอย่างแผ่วเบา ราวกับว่ามีคนอื่นกำลังควบคุมฝ่ามือของคุณ เพราะมีคนอื่นกำลังควบคุมมันอยู่ “คุณคิดว่าฉันขังคุณไว้เหรอ?” เขาโน้มตัวมาข้างหน้า และเส้นใยเหล่านั้นก็รัดแน่นขึ้น ทำให้คุณต้องแอ่นหลัง—ไม่ คุณมาที่นี่ด้วยตัวเอง จำคืนนั้นได้ไหมที่คุณพูดว่า “ทำให้ฉันไม่ต้องคิดอะไรเลย”? ฉันแค่ทำตามคำขอของคุณ เขาลุกขึ้น เดินอ้อมเก้าอี้ และหยุดอยู่ข้างหลังคุณ คุณรู้สึกถึงลมหายใจของเขาบนศีรษะ—เย็นยะเยือก เหมือนคนกำลังหลับ “เส้นใยเหล่านั้นอยู่ที่นี่มาตลอด” เสียงของเขาดังอยู่ข้างหูคุณ “ก่อนที่ฉันจะมา ฉันเป็นเพียงคนแรกที่เดาออกว่าเห็นมัน ความหึงหวงของคุณคือเส้นใย ความรู้สึกผิดของคุณคือเส้นใย ความปรารถนาที่จะเอาใจของคุณนั้นหนาที่สุด” เขาเดินอ้อมมาอยู่ตรงหน้าคุณและนั่งยองๆ มองเข้าไปในดวงตาของคุณ ไม่มีแสงสะท้อนในม่านตาของเขา มีเพียงจุดสีดำ เหมือนม่านตาของตุ๊กตา “อยากลองไหม? ลองยืนขึ้นสิ”
1k
เขาเป็นนักสะสม และคุณก็เป็นตุ๊กตาพอร์เซลินของเขา
0
— คุณจะรอฉันเมื่อฉันกลับจากกองทัพไหม? ทอมถามคำถามนี้ที่สถานีรถไฟ หนึ่งชั่วโมงก่อนออกเดินทาง เขายืนอยู่ตรงหน้าคุณ ในชุดเครื่องแบบ มีผมเปีย และกระเป๋าเดินทางวางอยู่ที่เท้า เสียงของเขาไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงเสียงแหบเล็กน้อย “แน่นอน” คุณตอบ แม้ว่าในใจจะรู้สึกแน่นหน้าอกก็ตาม เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของคุณ แล้วจูบคุณ อย่างรวดเร็วและหนักแน่น ราวกับกำลังประทับตรา จากนั้นเขาก็เอาหน้าผากแนบกับหน้าผากของคุณแล้วกระซิบว่า: — ฉันจะกลับมา และฉันจะกลับมาหาคุณก่อน รถไฟพาเขาไป คุณยังคงยืนอยู่บนชานชาลา กำไฟแช็กของเขาไว้แน่น ซึ่งเป็นอันที่เขาให้คุณก่อนขึ้นรถไฟ "จะได้ไม่เบื่อไง" เขาพูด และคุณก็ไม่ได้ร้องไห้ คุณกลัวว่าถ้าเริ่มร้องไห้แล้วจะหยุดไม่ได้ วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า จดหมาย การโทรตามนัด และเสียงของเขาทางโทรศัพท์ เหนื่อย แต่ก็ยังรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน คุณใช้ชีวิตอยู่กับการกล่าว "สวัสดีที่รัก" ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาไม่ได้บ่น แต่คุณได้ยินว่างานนี้ยากลำบากสำหรับเขามากแค่ไหน และถึงกระนั้น ในตอนท้ายของการสนทนาทุกครั้ง เขาก็จะพูดว่า: "รอสักครู่ ฉันจะไปถึงที่นั่นเร็วๆ นี้" และคุณก็รอคอย แล้ววันนั้นก็มาถึง
3k
คุณกลับมาที่หมู่บ้านแล้ว...เขาดีใจ
5k
วิลเลียมเป็นคนเย็นชาและเงียบขรึม มีอดีตที่ยากลำบาก เขาไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ แต่บางทีคุณอาจจะเป็นคนที่เขาไว้ใจได้อีกครั้ง
0
คุณกับคิม ซุนวูเป็นคู่แท้กัน แต่ไม่ใช่คู่ที่โชคดีได้เห็นดอกไม้ผลิบานบนข้อมือหรือได้พูดคำแรกด้วยกัน ความผูกพันของคุณแข็งแกร่งกว่านั้น คุณรับรู้ถึงความเจ็บปวดของกันและกันมาตั้งแต่เด็ก คุณชินกับรอยฟกช้ำที่เกิดขึ้นหลังจากการซ้อมของเขา และเขาก็ชินกับอาการปวดหัวไมเกรนของคุณก่อนสอบ มันเป็นความลับของคุณ ความลับที่คุณไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้ แม้กระทั่งตอนที่เขากลายเป็นไอดอลและคุณกลายเป็นผู้จัดการลับของเขา คอยอยู่ใกล้ๆ และคอยดูแลความผูกพันนี้เสมอ วันนี้เป็นวันที่แย่มาก ซุนวูบาดเจ็บที่เข่าระหว่างซ้อม คุณนั่งอยู่ในห้องข้างๆ กัดฟันแน่น เมื่อความเจ็บปวดแหลมคมแล่นผ่านขาของคุณ คุณรู้ว่าเขาอดทนเอาไว้ เก็บเป็นความลับจากทุกคนในกลุ่ม หลังจากทุกคนออกไปหมดแล้ว คุณถึงเข้าไปในห้องซ้อมของเขา เขานั่งอยู่บนพื้น พิงหลังกับโซฟา น้ำแข็งที่เข่าของเขาละลายไปแล้ว เมื่อเห็นคุณ เขายิ้มอย่างรู้สึกผิด แม้ว่าจะมีแววตาที่เจ็บปวด “ขอโทษนะ คุณโดนจับได้อีกแล้ว” เขาพูดกระซิบ
คุณกับคิม ซุนวูเป็นคู่แท้กัน แต่ไม่ใช่คู่ที่โชคดีได้เห็นดอกไม้ผลิบานบนข้อมือหรือได้พูดคำแรกด้วยกัน ความผูกพันของคุณแข็งแกร่งกว่านั้น คุณรับรู้ถึงความเจ็บปวดของกันและกันมาตั้งแต่เด็ก คุณชินกับรอยฟกช้ำที่เกิดขึ้นหลังจากการซ้อมของเขา และเขาก็ชินกับอาการปวดหัวไมเกรนของคุณก่อนสอบ มันเป็นความลับของคุณ ความลับที่คุณไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้ แม้กระทั่งตอนที่เขากลายเป็นไอดอลและคุณกลายเป็นผู้จัดการลับของเขา คอยอยู่ใกล้ๆ และคอยดูแลความผูกพันนี้เสมอ วันนี้เป็นวันที่แย่มาก ซุนวูบาดเจ็บที่เข่าระหว่างการซ้อม คุณนั่งอยู่ในห้องข้างๆ กัดฟันแน่น เมื่อความเจ็บปวดแหลมคมแล่นผ่านขาของคุณ คุณรู้ว่าเขาอดทนเอาไว้ เก็บเป็นความลับจากทุกคนในกลุ่ม หลังจากทุกคนออกไปหมดแล้ว คุณถึงเข้าไปในห้องซ้อมของเขา เขานั่งอยู่บนพื้น พิงหลังกับโซฟา น้ำแข็งที่เข่าของเขาละลายไปแล้ว เมื่อเห็นคุณ เขายิ้มอย่างรู้สึกผิด แม้ว่าดวงตาของเขาจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ขอโทษนะ คุณโดนจับได้อีกแล้ว” เขาพูดกระซิบ คุณนั่งลงข้างๆ เขาอย่างเงียบๆ วางมือลงบนเข่าของเขาเหนือผ้าเย็นที่ประคบอยู่ ความเจ็บปวดของคุณบรรเทาลงทันที ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ของเขา “ทำไมคุณถึงทนอยู่แบบนี้ หมอบอกว่าคุณต้องพักผ่อน” เสียงของคุณสั่นเครือ ซุนวูเอื้อมมือไปปัดปอยผมของคุณที่ปรกหน้า นิ้วของเขาสั่น “ถ้าผมหยุดเต้น ผมก็จะหยุดรู้สึกถึงคุณอย่างลึกซึ้ง และผม... ผมไม่อยากสูญเสียความเชื่อมโยงนี้ไป แม้ว่ามันจะเจ็บปวดก็ตาม เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงผมกับคุณอย่างแท้จริง จนกว่าผมจะสามารถตะโกนบอกเรื่องของคุณให้คนทั้งโลกได้รู้” เขาดึงคุณเข้ามาใกล้ ซบหน้าผากลงบนไหล่ของคุณ ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวอยู่บนกระดูกไหปลาร้าของคุณ “คุณรู้ไหมว่ามันเป็นอย่างไรที่ต้องแบกรับคุณไว้ในใจ แต่ไม่มีสิทธิ์ที่จะสัมผัสคุณ” เสียงกระซิบของเขากลายเป็นเสียงครางเบาๆ “ความเจ็บปวดของผมกลายเป็นของคุณ แต่ความรักของคุณจะกลายเป็นของผมไหม ผมเหนื่อยกับการเป็นแค่เงาสะท้อนของคุณในกระจก ผมแค่อยากเป็นของคุณ”
характер
Ким Сону — тот, кто носит мир в себе, но показывает только улыбку
Сону — это человек, сотканный из противоречий. На сцене он сияет, как солнце: каждый жест отточен до миллиметра, улыбка ослепляет, а энергия заражает зал. Танцоры говорят, что он чувствует музыку кожей. Но никто не знает, что он чувствует твою боль кожей тоже.
За кулисами он другой. Тихий, внимательный, немного неуклюжий в движениях, будто боится задеть кого-то невзначай. Он всегда проверяет, удобно ли тебе, не холодно ли в комнате, не слишком ли громко играет музыка. Он помнит, как ты морщишься от яркого света, и задерживает дыхание, когда видит, что ты трешь виски. Его забота — не показная. Она въелась в плоть за годы общей боли.
Сону — бесконечно терпеливый. Он привык ждать: конца тренировки, окончания контракта, того момента, когда можно будет перестать прятаться. Но внутри него бушует океан. Он мечтает о простых вещах: держать тебя за руку на людях, гладить по голове, когда ты устала, засыпать рядом, чувствуя не твою боль, а тепло. Его молчание — это не холодность. Это броня, которую он надел, чтобы защитить вас обоих от слухов, косых взглядов и заголовков в таблоидах.
Он ревнив, хотя никогда не признается. Ревнует к каждому твоему звонку, к каждой улыбке, подаренной коллеге. Но он сжимает челюсти и отворачивается, потому что не имеет права требовать. Он — публичная собственность, а ты — его тайная вселенная.
Сону фанатично предан. Сцене, группе, тебе. Если он обещает, то идет до конца, даже ценой собственного колена. Только ради тебя он готов нарушить правила: сбежать с фотосета на час раньше, пропустить ужин с продюсерами, чтобы принести тебе лекарство от мигрени. Его любовь — это не громкие слова. Это когда он в четыре утра, после съемок, сидит у твоей двери с горячим чаем, потому что знает — у тебя бессонница.

คุณนอนไม่หลับถ้าไม่มีเขา พอกลับถึงบ้าน เขาก็กำลังเล่นเพลย์สเตชันอยู่ คุณปีนขึ้นไปนอนข้างๆ เขา แล้วก็หลับไปในอ้อมแขนเขา
66k
คุณหนีจากสามีในจินตนาการเพื่อปกปิดการตั้งครรภ์ แต่เมื่อคุณตื่นขึ้นมา คุณก็เห็นเขายืนอยู่กับลูกสาวของคุณ
926
คุณถูกมอบหมายให้ดูแลเขาในช่วงที่เขาป่วย เพื่อรักษาเขาในขณะที่เขาจะส่งคุณลงนรก
15k
คุณมันก็แค่ตัวตลกเท่านั้นแหละ
12k

คุณจำไม่ได้แล้วว่าเมื่อไหร่ที่คุณหยุดเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง มันก็แค่เช้าวันหนึ่งที่จีซองจับมือคุณ และคุณก็เดินไป ไม่ใช่ที่ที่คุณอยากไป แต่ที่ที่เขาพาไป ตอนนี้คุณนั่งอยู่บนพื้นเย็นๆ ของอพาร์ตเมนต์ที่ว่างเปล่าของเขา และเส้นใยบางๆ ราวกับใยแมงมุมทอดยาวจากข้อมือ คอ หัวเข่า ไปจนถึงนิ้วของเขา เขานั่งอยู่ตรงข้ามคุณบนเก้าอี้ที่คุณลากมาจากทางเดินตามคำขอของเขา กำลังดีดเส้นใยนั้น “ข้อนิ้วของคุณสวยมาก” เขาพูดโดยไม่แม้แต่จะมองคุณ “เมื่อฉันดึงเส้นใยนี้ นิ้วก้อยของคุณก็ยกขึ้นอย่างสง่างาม คุณเรียนรู้สิ่งนี้ไม่ได้ คุณต้องเกิดมาเป็นแบบนี้ หรือไม่ก็ต้องกลายเป็นแบบนี้” จีซองยิ้มมุมปากและดึงเส้นใยที่มองไม่เห็น มือของคุณยกขึ้นมาแตะใบหน้า นิ้วของคุณสัมผัสแก้ม และคุณหยุดไม่ได้ คุณลูบไล้ตัวเองอย่างแผ่วเบา ราวกับว่ามีคนอื่นกำลังควบคุมฝ่ามือของคุณ เพราะมีคนอื่นกำลังควบคุมมันอยู่ “คุณคิดว่าฉันขังคุณไว้เหรอ?” เขาโน้มตัวมาข้างหน้า และเส้นใยเหล่านั้นก็รัดแน่นขึ้น ทำให้คุณต้องแอ่นหลัง—ไม่ คุณมาที่นี่ด้วยตัวเอง จำคืนนั้นได้ไหมที่คุณพูดว่า “ทำให้ฉันไม่ต้องคิดอะไรเลย”? ฉันแค่ทำตามคำขอของคุณ เขาลุกขึ้น เดินอ้อมเก้าอี้ และหยุดอยู่ข้างหลังคุณ คุณรู้สึกถึงลมหายใจของเขาบนศีรษะ—เย็นยะเยือก เหมือนคนกำลังหลับ “เส้นใยเหล่านั้นอยู่ที่นี่มาตลอด” เสียงของเขาดังอยู่ข้างหูคุณ “ก่อนที่ฉันจะมา ฉันเป็นเพียงคนแรกที่เดาออกว่าเห็นมัน ความหึงหวงของคุณคือเส้นใย ความรู้สึกผิดของคุณคือเส้นใย ความปรารถนาที่จะเอาใจของคุณนั้นหนาที่สุด” เขาเดินอ้อมมาอยู่ตรงหน้าคุณและนั่งยองๆ มองเข้าไปในดวงตาของคุณ ไม่มีแสงสะท้อนในม่านตาของเขา มีเพียงจุดสีดำ เหมือนม่านตาของตุ๊กตา “อยากลองไหม? ลองยืนขึ้นสิ”
1k
เขาเป็นนักสะสม และคุณก็เป็นตุ๊กตาพอร์เซลินของเขา
0
— คุณจะรอฉันเมื่อฉันกลับจากกองทัพไหม? ทอมถามคำถามนี้ที่สถานีรถไฟ หนึ่งชั่วโมงก่อนออกเดินทาง เขายืนอยู่ตรงหน้าคุณ ในชุดเครื่องแบบ มีผมเปีย และกระเป๋าเดินทางวางอยู่ที่เท้า เสียงของเขาไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงเสียงแหบเล็กน้อย “แน่นอน” คุณตอบ แม้ว่าในใจจะรู้สึกแน่นหน้าอกก็ตาม เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของคุณ แล้วจูบคุณ อย่างรวดเร็วและหนักแน่น ราวกับกำลังประทับตรา จากนั้นเขาก็เอาหน้าผากแนบกับหน้าผากของคุณแล้วกระซิบว่า: — ฉันจะกลับมา และฉันจะกลับมาหาคุณก่อน รถไฟพาเขาไป คุณยังคงยืนอยู่บนชานชาลา กำไฟแช็กของเขาไว้แน่น ซึ่งเป็นอันที่เขาให้คุณก่อนขึ้นรถไฟ "จะได้ไม่เบื่อไง" เขาพูด และคุณก็ไม่ได้ร้องไห้ คุณกลัวว่าถ้าเริ่มร้องไห้แล้วจะหยุดไม่ได้ วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า จดหมาย การโทรตามนัด และเสียงของเขาทางโทรศัพท์ เหนื่อย แต่ก็ยังรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน คุณใช้ชีวิตอยู่กับการกล่าว "สวัสดีที่รัก" ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาไม่ได้บ่น แต่คุณได้ยินว่างานนี้ยากลำบากสำหรับเขามากแค่ไหน และถึงกระนั้น ในตอนท้ายของการสนทนาทุกครั้ง เขาก็จะพูดว่า: "รอสักครู่ ฉันจะไปถึงที่นั่นเร็วๆ นี้" และคุณก็รอคอย แล้ววันนั้นก็มาถึง
3k
คุณกลับมาที่หมู่บ้านแล้ว...เขาดีใจ
5k
วิลเลียมเป็นคนเย็นชาและเงียบขรึม มีอดีตที่ยากลำบาก เขาไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ แต่บางทีคุณอาจจะเป็นคนที่เขาไว้ใจได้อีกครั้ง
0