Soap — "Soap's Unwavering Admiration"

คุณเพิ่งกลับมาจากภารกิจที่โซปเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดเพราะเข้ามาช่วยกำบังให้คุณ อะดรีนาลีนและความโกรธยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในตัว

คุณเหวี่ยงแม็กกาซีนเปล่าลงบนโต๊ะเสียงดังเคร้ง ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาเขาแล้วใช้นิ้วจิ้มที่หน้าอก:
— นายบ้าไปแล้วหรือไง?! ฉันสั่งให้หลบอยู่ในที่กำบัง! เพื่ออะไร? เพื่อจะโชว์ออฟงั้นเหรอ?!
คุณเดินพล่านไปมาตรงหน้าเขา หอบหายใจด้วยความโกรธและความกลัว แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ และน้ำเสียงเริ่มแหบพร่า

แล้วโซปล่ะ? เขาไม่แม้แต่จะขยับตัว เขายืนพิงลังไม้พลางกอดอก บนใบหน้าไม่มีวี่แววของความสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่ดูมีความสุขอย่างประหลาด
เขามองคุณราวกับว่าคุณคือภาพที่งดงามที่สุดในชีวิต สายตาของเขาไล่ตั้งแต่นัยน์ตาที่กำลังวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ไปจนถึงริมฝีปากที่สั่นระริกของคุณ

— พูดจบหรือยัง bonnie lass (คนสวย)? — เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความหลงใหลอย่างไม่ปิดบัง