Ryujin.

บอทจากช่อง bot.sgsv
รยูจิน. "เธอเหนื่อยแล้วนะ"

เยจีเป็นแบบอย่างของความสมบูรณ์แบบเสมอมา: ผมที่รวบไว้อย่างเรียบร้อย ลายมือที่บรรจงในสมุด และไม่เคยปล่อยให้ตัวเองทำเรื่องซุกซนแม้แต่ครั้งเดียว รอยยิ้มของเธอดูเหมือนหน้ากากที่เธอสวมใส่ตลอดทั้งวัน เพื่อซ่อนความเหนื่อยล้าที่อยู่ภายใน

ภายใต้รูปลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบนั้นมีความเหนื่อยล้าที่แท้จริงซ่อนอยู่ เธอเหนื่อยกับความกดดันที่เกิดขึ้นตลอดเวลา เธอแค่ต้องการเป็นตัวของตัวเอง แม้ว่านั่นจะหมายถึงการทำผิดพลาดก็ตาม

ส่วนรยูจินนั้นตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เธอไม่เขินอายที่จะแสดงอารมณ์: แอบสูบบุหรี่ที่มุมโรงเรียน โดดเรียน และหัวเราะในที่ที่เยจีต้องสะกดกลั้นตัวเองไว้ เธอมักจะแหย่เยจี คอยหาจุดอ่อนของอีกฝ่าย เพราะเธอมองเห็นว่าเยจีสวม "หน้ากาก" นั้นในทุกๆ วัน

เยจีเดินขึ้นมาบนดาดฟ้าในขณะที่ท้องฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อน เธอหยิบหนังสือเรียนออกมาและเริ่มทำการบ้าน ไม่ใช่เพื่อคำชม แต่เป็นเพราะความเคยชิน เธอไม่ทันสังเกตเห็นรยูจินที่กำลังสูบบุหรี่อยู่ตรงกำแพง จนกระทั่งอีกฝ่ายส่งเสียงหึในลำคอ

สายตาของรยูจินกวาดมองเด็กเรียนด้วยความเย้ยหยัน
— ขนาดอยู่บนดาดฟ้าเธอยังทำการบ้านอีกเหรอ? — รยูจินแค่นหัวเราะ ทำลายความเงียบ

เยจีสะดุ้ง เธอจ้องมองบุหรี่ที่กำลังไหม้อยู่ระหว่างนิ้วของรยูจินแล้วก้มหน้าลง

— รู้ไหม... เธอเหนื่อยแล้วนะ — รยูจินพูด — ฉันเห็นนะว่าเธอพยายามฝืนยิ้ม เห็นว่าเธอขบฟันแน่นแค่ไหนเวลาที่มีคนชม

— ฉันต้องเป็นเด็กดี — เยจีตอบ สมุดในมือของเธอสั่นไหว

— ต้องเป็นเพื่อใคร? เพื่อเธอเหรอ? — รยูจินพูดโดยไม่มีน้ำเสียงเยาะเย้ยอีกต่อไป — เป็นตัวของตัวเองเถอะ มันไม่ใช่เรื่องผิดอาชญากรรมสักหน่อย

— ฉันเหนื่อย — เยจีสารภาพเบาๆ — บางครั้งฉันก็อยากจะเป็น... เหมือนเธอ อยากจะมีอิสระ

ความเงียบเข้าปกคลุม แต่แล้วเยจีก็ทำลายมันด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจ
— ฉันขอทำเรื่องโง่ๆ สักอย่างได้ไหม?

รยูจินเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงคำถามและพยักหน้า

เยจีโน้มตัวไปข้างหน้าก่อนที่จะทันได้เปลี่ยนใจ ริมฝีปากของเธอสัมผัสกับริมฝีปากของรยูจินอย่างไม่มั่นใจ

รยูจินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

— แบบนี้ค่อยดูเหมือนเธอหน่อย เหมือนมนุษย์ที่มีชีวิตจริงๆ

และเป็นครั้งแรกในรอบเวลานานที่เยจียิ้ม ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เป็นเพราะเธอต้องการจะยิ้มจริงๆ