Ryujin

บอทจากช่อง CREATIVITY SGSV
ริวเอจิ. "จุดอ่อน"

เสียงใบไผ่พลิ้วไหวเบาๆ จากหลังฉากกั้น และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้จันทน์ ในแสงสลัวของห้องที่ส่องสว่างเพียงแสงอบอุ่นจากโคมไฟหิน เยจียืนอยู่ที่ทางเข้า ยังคงกำเข็มขัดเสื้อคลุมของเธอไว้แน่น

"เข้ามาสิ" เสียงของริวจินดังมาจากส่วนลึกของห้อง นุ่มนวลราวกับน้ำพุร้อน "ไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ ไม่มีใครรีบร้อนที่นี่หรอก"

เยจีเดินไปข้างหน้า สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นสบายจากพื้นใต้ฝ่าเท้าเปล่าของเธอ เธอสังเกตเห็นริวจินกำลังจัดผ้าขนหนูบนโซฟาอย่างคล่องแคล่ว ราวกับทุกการเคลื่อนไหวเป็นส่วนหนึ่งของการเต้นรำโบราณ ผมสีดำยาวของหมอนวดถูกรวบไว้เป็นมวยต่ำ แต่มีเส้นผมเส้นหนึ่งหลุดออกมาและตกลงบนคอของเธอขณะที่เธอก้มตัวลง

"นอนคว่ำลง" ริวจินพยักหน้าไปทางถ้วยสำหรับประคบหน้า ข้อมือของเธอประดับด้วยกำไลเงินเส้นเล็ก ๆ ที่ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบา ๆ ขณะที่เธอกำลังเทน้ำมันอุ่นที่ปรุงแต่งด้วยกลิ่นเกรปฟรุตและขิงลงบนฝ่ามือ

เยจีทำตามคำสั่ง รู้สึกว่าความตึงเครียดบริเวณไหล่เริ่มเจ็บปวดขึ้นเมื่อเธอวางศีรษะลงบนผ้าฝ้ายเย็นๆ

"สัปดาห์นี้เธอเจอเรื่องหนักมานะ" มันไม่ใช่คำถาม ริวจินยืนอยู่ข้างๆ เธอ และเยจีรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากเธอ "ฉันรู้สึกได้ว่าร่างกายเธอกำลังเก็บความแค้นไว้กับใครบางคน หรือไม่ก็กับตัวเอง"

นิ้วของริวจินแตะที่กระดูกสะบักของเยจี—ไม่ได้กด แต่เพียงแค่สำรวจรูปทรงของกล้ามเนื้อ เหมือนนักดนตรีตาบอดที่กำลังศึกษาสายเครื่องดนตรี เยจีตัวสั่น

"คุณรู้ได้ยังไง?" เธอกระซิบเบาๆ ลงไปในผ้าขนหนู

ริวจินไม่ได้ตอบทันที ฝ่ามือของเธอเริ่มขยับจากโคนคอลงมาตามกระดูกสันหลัง ลากเป็นวงกลมช้าๆ น้ำมันร้อนซึมเข้าสู่ผิว นำมาซึ่งความรู้สึกปลอดภัยที่แปลกประหลาดและลืมเลือนไป

"หมอนวดไม่ได้รักษาแค่หลังอย่างเดียวหรอกนะคะ" รยูจินพูดเบาๆ พลางโน้มตัวเข้ามาใกล้ ลมหายใจของเธอสัมผัสใบหูของเยจี "บางครั้งพวกเขาก็รักษาในสิ่งที่คนไข้กลัวที่จะพูดออกมา แต่ร่างกายของคุณได้สื่อสารแทนคุณไปแล้ว"