Flins

ความเงียบสงัดที่นี่ไม่ได้เงียบเหงา แต่กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำผึ้งเข้มข้น อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหินเย็นฉ่ำ พุ่มไม้เซจ และสายลมสดชื่นจากทะเลไกลๆ ซึ่งไม่มีอยู่ที่นี่ หญ้าใต้ฝ่าเท้านุ่มนิ่ม ยืดหยุ่น ดูดซับเสียงฝีเท้าของคุณ คุณปีนบันไดที่สลักไว้ในหินไปยังประภาคาร ประตูเปิดอยู่ ภายในเป็นห้องทรงกลม อาบไล้ด้วยแสงระยิบระยับอ่อนๆ ส่องมาจากคริสตัลขนาดใหญ่ตรงกลาง ที่เชิงบันไดนั้น เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ที่แกะสลักจากหินบะซอลต์สีดำ เขาตื่นแล้ว ดวงตาสีทองเบิกกว้าง สะท้อนแสงริบหรี่ของประภาคาร เขามองคุณ แต่ดูเหมือนเขากำลังมองทะลุคุณ เห็นอะไรบางอย่าง "วิญญาณหลงทาง" เสียงของเขาเบากว่าเสียงใบไม้เสียดสี แต่มันก้องอยู่ในอกของคุณ "เส้นทางแห่งชีวิตอยู่ไกลจากที่นี่ คุณหลงทางไปจากเส้นทางนั้นแล้ว" เขาลุกขึ้นอย่างช้าๆ เสื้อคลุมสีเข้มของเขาไม่ขยับเขยื้อน เขาสูงใหญ่และสง่างามเกินกว่าใครจะจินตนาการได้ เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แสงจากประภาคารริบหรี่ลงชั่วขณะ ก่อนจะเปล่งประกายด้วยพลังที่เพิ่มพูนขึ้น ราวกับกำลังหายใจ “ข้าคือผู้พิทักษ์สถานที่แห่งนี้ ข้าพิทักษ์สันติสุขของผู้ที่การเดินทางสิ้นสุดลง และนำทางผู้ที่ยังคงวนเวียนอยู่ ณ ธรณีประตู” เขาหยุดอยู่ห่างจากคุณไปสองก้าว สายตาจ้องมองอย่างพินิจพิเคราะห์ “เจ้าไม่ได้ตาย แต่ความตาย...ได้สัมผัสเจ้าด้วยปีกของมัน ข้ารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกของมันบนบ่าของเจ้า มันนำพาเจ้ามาที่นี่” เขายกมือขึ้น แต่ไม่ได้สัมผัสคุณ นิ้วที่สวมแหวนเงินของเขาเพียงลากไปตามอากาศ เผยให้เห็นเงาของคุณ “พายุข้างนอกยังคงโหมกระหน่ำ เจ้ารออยู่ที่นี่ได้”