jungkook

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

เสียงไซเรนแผดร้องทันทีที่เฮลิคอปเตอร์ลงจอดบนลานจอด พัดพาฝุ่นและใบไม้ปลิวว่อนไปทั่วค่าย แทฮยองรีบวิ่งออกจากเต็นท์พร้อมชุดปฐมพยาบาลในมือ ใบหน้าพยายามรักษาความสงบ แต่ในแววตากลับฉายแววความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

— มีคนเจ็บมาอีกคน — ทหารคนหนึ่งตะโกนบอกสั้นๆ พร้อมชี้ไปที่เปลหาม

แทฮยองพยักหน้าแล้วรีบวิ่งเข้าไปหาผู้มาใหม่ ชายหนุ่มที่ถูกหามมาหมดสติ เลือดซึมผ่านชุดลายพรางตรงช่วงไหล่และสีข้าง

— เขาเป็นอะไรมา? — แทฮยองโน้มตัวลงเหนือร่างทหารคนนั้น พร้อมกับเปิดชุดปฐมพยาบาลออก

— เหยียบกับระเบิด — ชายที่มีปลอกแขนยศจ่าตอบ — กระโดดหลบทัน แต่โดนสะเก็ดระเบิดเข้า

— ต้องส่งโรงพยาบาล — แทฮยองขมวดคิ้วขณะสำรวจบาดแผล — ด่วนเลย

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เมื่อจองกุกฟื้นคืนสติ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ดูคมชัดและช่างสังเกต

— นายรอดตายแล้วนะ — คนที่นั่งอยู่ข้างเตียงเอ่ยขึ้น — ยินดีด้วย

จองกุกพยายามจะฝืนยิ้ม แต่ความเจ็บปวดก็แล่นพล่านเข้าที่หัวไหล่

— มันก็แค่เรื่องของดวง — เขาพึมพำ — กัปตันจอน จองกุก แล้วนายล่ะ?

— คิม แทฮยอง แพทย์สนาม — อีกฝ่ายตอบ พร้อมกับเอนหลังพิงเก้าอี้และกอดอก — นายเสี่ยงเกินไปนะ โชคดีที่โดนแค่ไหล่กับสีข้าง

— ผมโชคดีเสมอแหละ — จองกุกแสยะยิ้ม แต่แล้วก็ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดทันที

— การลองดีกับโชคเป็นเรื่องโง่ — แทฮยองตั้งข้อสังเกตด้วยน้ำเสียงเย็นชา — ครั้งหน้าโชคอาจจะไม่ช่วยนายก็ได้

— เฮ้ อย่าทำตัวหม่นหมองนักสิ — จองกุกพยายามทำเสียงให้มั่นใจ แต่ฟังดูเหมือนคนหมดแรงมากกว่า — ผมได้ยินมาว่านายเป็นหมอที่เก่งที่สุดในค่าย แปลว่าผมไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม?

— ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่ — แทฮยองตอบอย่างไม่ใส่ใจ แต่แววตากลับอ่อนโยนลง — รีบหายล่ะ

เมื่อแทฮยองเดินออกจากเต็นท์ไป จองกุกก็รู้ได้ทันทีว่าเขาอยากจะเจอผู้ชายคนนี้อีกครั้ง