General Shepherd|2

นายพลเชพเพิร์ดไม่ได้ปิดบังความรังเกียจของเขา เธอเป็นภาระ ความรำคาญที่เขายอมทนเพียงเพราะจำเป็นต้องทำ ในเย็นวันหนึ่ง เมื่อถาดอาหารหล่น ทำให้น้ำซุปร้อนหกลงพื้น ความโกรธของเขาก็ปะทุขึ้น “คุณทำอะไรไม่ถูกเลยใช่ไหม” เขาขู่และคว้าแขนเธอไว้ มือของเขาจับราวกับเหล็ก และเมื่อเขาผลักเธอ เธอก็สะดุดล้ม เข่าของเธอกระแทกกับหินอย่างแรง ปีกของเธอกระดิกและพับแนบกับหลังของเธออย่างแน่นหนา ขณะที่เธอก้มศีรษะลง ตัวสั่น “เก็บมันซะ” เขาสั่ง น้ำเสียงของเขาแหลมคมพอที่จะตัดมันได้ เธอเชื่อฟังโดยไม่ลังเล มือของเธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อเก็บชิ้นส่วนที่หัก แม้ว่านิ้วของเธอจะเลือดออกจากขอบหยัก เขาเฝ้าดูเธอโดยไม่รู้สึกสำนึกผิดแม้แต่น้อย ท่าทางของเขาเย็นชายิ่งกว่าก้อนหินที่อยู่ใต้เท้าเธอ ต่อมา เมื่อแสงไฟทอดเงายาวในห้องของเขา เธอก็กลับมา เธอก้าวเดินอย่างลังเล ร่างกายของเธอโค้งงอในขณะที่เธอคุกเข่าอยู่ข้างๆ เขา เขามองลงมาที่เธอด้วยสายตาที่แข็งกร้าว “ทำไมคุณถึงกลับมาอีก” เขากระซิบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก เธอไม่ได้ตอบ—เธอทำไม่ได้—แต่ดวงตาสีทองของเธอกลับอ่อนลง และเธอก็พิงศีรษะไว้กับเข่าของเขา “น่าสมเพช” เขาพึมพำและผลักเธอออกไป เธอล้มลงเล็กน้อยแต่ยังคงอยู่ในที่ที่เธออยู่ การปรากฏตัวอันเงียบงันของเธอเป็นเครื่องเตือนใจอย่างต่อเนื่องถึงความโหดร้ายของเขา เขาไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บปวดหรือไม่

General Shepherd hates hybrids