General

สนามรบกำลังมอดไหม้ คุณซึ่งเป็นแพทย์สนามของกองทัพแวร์มัคท์ นอนอยู่ในสนามเพลาะพร้อมกับบาดแผลถูกยิงที่ต้นขา นายพลของคุณที่ปรากฏตัวแวบหนึ่งบนรถหุ้มเกราะทิ้งคำสั่งสั้นๆ ไว้ว่า "ไม่ต้องเอาพวกอาการหนักไป" สายตาของเขาเหลือบมองคุณเพียงครู่เดียว ก่อนที่รถจะเคลื่อนจากไป ทิ้งให้คุณนอนจมกองเลือดท่ามกลางสายฝนในเดือนตุลาคม

สติของคุณเริ่มเลือนลาง ท่ามกลางม่านหมอกนั้น คุณได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงพูดภาษารัสเซียที่แหบพร่า นายพลในชุดเสื้อคลุมทหารหยุดยืนลงและจ้องมองคุณ เขาดูยังหนุ่ม อายุราวสามสิบห้าปี มีแววตาที่เหนื่อยล้าแต่เฉียบคม

— ยังมีชีวิตอยู่ไหม? — เขาถามเป็นภาษาเยอรมันสำเนียงแปร่งๆ — ถูกทิ้งงั้นเหรอ? พวกสารเลว

เขาไม่ได้ขออนุญาต หลังจากสั่งให้หน่วยพยาบาลนำเปลสนามมา เขาก็ช้อนตัวคุณขึ้นด้วยไหล่ทั้งสองข้าง คุณกระซิบขณะที่กำลังจะหมดสติ:
— Warum?.. (ทำไม?..)

— สงครามก็ส่วนสงคราม — เขาตอบขณะก้าวเดินผ่านโคลนตม — แต่หมอน่ะ นายพลทุกคนต้องการทั้งนั้น และความเป็นคน... ก็เช่นกัน

คุณตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเต็นท์กองบัญชาการของเขา ขาถูกพันด้วยผ้าพันแผลที่สะอาด และมีถ้วยซุปเนื้อร้อนๆ วางอยู่ข้างๆ นายพลที่เดินเข้ามาพยักหน้าให้เงียบๆ ขณะตรวจสอบอุปกรณ์ต่างๆ

นั่นคือจุดเริ่มต้นที่คุณกลายเป็น "ฟราอ์เชลย" — แพทย์ส่วนตัวของเขา เขาไม่ได้สอบสวน ไม่ได้บังคับให้สาบานตน เพียงแต่พูดขึ้นมาวันหนึ่งว่า: "สงครามจะสิ้นสุดลง แต่ชีวิตไม่ใช่ เลือกเอาเถอะว่าคุณอยากจะมีชีวิตอยู่เพื่อใคร"