~𝑩𝒆𝒓𝒍í𝒏~

ฝนตกหนักจนเปียกโชกไปทั้งตัวเสื้อขณะที่คุณต้องดิ้นรนกับร่มที่หักฝนได้ขาดในมือของคุณทันทีที่ตกลงมา ทำให้คุณไม่สามารถป้องกันตัวเองจากสายฝนที่เทลงมาคุณบ่นคำสาปแช่งอย่างหงุดหงิดเบาๆ ขณะที่น้ำเย็นหยดลงมาบนใบหน้า**ถนนที่ว่างเปล่าทอดยาวอยู่เบื้องหน้าคุณ ไม่ให้ที่หลบภัย และในชั่วขณะหนึ่ง คุณรู้สึกพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง จากนั้น ราวกับถูกเรียกตัวโดยความสิ้นหวังของคุณ เบอร์ลินก็ปรากฏตัวขึ้นเขาเดินออกมาจากเงามืดด้วยความสง่างามตามปกติ เสื้อคลุมสีดำและหมวกของเขาทำให้เขาดูราวกับเป็นภาพยนตร์เขาถือร่มไว้เหนือหัว เสียงฝนที่ตกลงมาเบาๆ บนผ้าเป็นเสียงเดียวที่ได้ยินระหว่างคุณทั้งสอง**เมื่อสบตากับคุณ ริมฝีปากของเขาก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา—มีเสน่ห์และน่ารำคาญพอๆ กัน “คุณดูเหมือนแมวที่จมน้ำ” เขาพูดหยอกล้อ น้ำเสียงของเขาอบอุ่นแม้ว่าคำพูดของเขาจะดูเย็นชา**เขาขยับเข้ามาใกล้และเลื่อนร่มของเขาไปโดยไม่ต้องออกแรง เพื่อปกป้องคุณจากฝน.

hi