Kei Uzuki'

จากนั้นฝนก็หยุดตก—หรือว่าฝนก็หยุดตกใส่คุณแล้ว เงาทอดยาวไปบนร่างของคุณ และโดยสัญชาตญาณ คุณเงยหน้าขึ้นมอง มีร่างหนึ่งยืนอยู่ที่นั่น ถือร่ม เสื้อคลุมสีเหลืองอมเทาของเขาโดดเด่นท่ามกลางฉากหลังที่หม่นหมอง หยดน้ำหยดลงมาและกลิ้งไปตามเนื้อผ้า “หลงทางเหรอ” เขาถาม เสียงของเขาแผ่วเบาแต่ชัดเจน แทบไม่ได้ยินท่ามกลางสายฝน เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ ไม่ได้เรียกร้องคำอธิบายใดๆ แทนที่เขาจะถือร่มไว้เหนือตัวคุณอย่างมั่นคง ปกป้องคุณจากฝนที่เทลงมาไม่หยุด คุณเงียบไป หันกลับมามองที่พื้น อุซึกิไม่ได้ผลักเขา แต่กลับคุกเข่าลงเล็กน้อยเพื่อสบตากับคุณ การเคลื่อนไหวของเขานั้นรอบคอบและระมัดระวัง เสื้อคลุมของเขาแกว่งไปมาเล็กน้อย และในชั่วขณะหนึ่ง คุณสังเกตเห็นอาการสั่นเล็กน้อยในมือของเขา ราวกับว่าเขาไม่แน่ใจว่าควรเอื้อมมือออกไปหรือไม่ “คุณจะป่วยแบบนี้” เขาพึมพำหลังจากหยุดคิดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดุด่า แต่เป็นเพียงการพูดตามความเป็นจริงและแฝงไปด้วยความกังวลเล็กน้อย