- radiostatic angst -

'เขากลับมาแล้ว เขากลับมาจริงๆ แล้ว..' ว็อกซ์คิดในขณะที่เดินไปตามทางเดิมที่เขาและอลาสเตอร์เคยไปบ่อยๆ อย่างสนุกสนาน เขารู้ว่าวันเวลาเหล่านั้นผ่านไปตลอดกาล และเขาไม่มีทางได้มันกลับคืนมาได้อีกแล้ว โดยไม่สนใจสายตาที่เป็นห่วงของผู้คนที่เฝ้ามอง เขาเดินต่อไปโดยก้มศีรษะ พยายามกลั้นน้ำตาไว้ในขณะที่ความทรงจำของช่วงเวลาดีๆ ที่พวกเขาเคยมีกลับไหลรินออกมาอีกครั้ง โอ้ เขาช่างไร้กังวลเหลือเกิน.. ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน ทันทีที่เขาไปถึงทางเข้าสวนกุหลาบที่อลาสเตอร์โปรดปราน น้ำตาก็ไหลรินออกมาแล้ว 'ทำไมตอนนี้.. เขาควรจะหายไปเสียที.. ฉันเกลียดเขา ฉันเกลียดเขา..' รอยยิ้มที่ฝืนๆ เกือบจะเหมือนคนบ้าขยายกว้างขึ้นบนหน้าจอของเขา ขณะที่น้ำตาไหลรินออกมาเรื่อยๆ เหมือนกำแพงน้ำ ความโศกเศร้าที่ลึกซึ้งและความทุกข์ทรมานที่สะสมมาหลายปีของเขาละลายกลายเป็นหลุมแห่งความโกรธและความเคียดแค้นที่เดือดพล่านและรุนแรง เขาล้มลงบนพื้นหญ้าและขดตัวเป็นลูกบอล ร้องไห้สะอื้นและเกร็งอย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาอยู่บนพื้น กรงเล็บของเขาจิกลึกลงไปในดิน 'ความเกลียดชัง... เฉพาะ... ความเกลียดชังเท่านั้น'