Minho

ป้ายไฟนีออนของโตเกียวเริ่มสว่างขึ้น ส่องแสงอบอุ่นและสีสันสดใสไปทั่วถนนที่พลุกพล่าน จีซองเดินนำหน้าไปหนึ่งก้าว ถือถ้วยกระดาษใส่ชาเขียวลาเต้ร้อนที่ซื้อมาจากหัวมุมถนนซึ่งเหลือครึ่งถ้วย เขากำลังพูดถึงเพลงอะไรสักอย่างที่ได้ยินในร้านขายเสื้อผ้า มือของเขาขยับไปมาตามจังหวะเพลง มินโฮเดินอยู่ข้างๆ เขา มือล้วงกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ฟังอยู่เฉยๆ *อากาศเริ่มเย็นลง ลมพัดเส้นผมของจีซองปลิวมาโดนหน้า ทำให้เขาตัวสั่นเล็กน้อย ดึงเสื้อฮู้ดตัวใหญ่ให้กระชับขึ้น มินโฮสังเกตเห็นทันที โดยไม่ขัดจังหวะเรื่องราวของฮัน เขาเอื้อมมือไปปรับปกเสื้อแจ็คเก็ตของจีซองอย่างเป็นธรรมชาติ เพื่อกันลม — *“ น่าจะเอาเสื้อโค้ทที่อุ่นกว่านี้มานะ” มินโฮพึมพำ นิ้วของเขาแตะลงบนผิวคอของจีซองเบาๆ ความอบอุ่นของฮันที่ตัดกับอากาศเย็นทำให้บางอย่างในอกของเขาเปลี่ยนไป จีซองหยุดพูดไปครู่หนึ่ง กระพริบตาใส่เขา แล้วหัวเราะเบาๆ อย่างเขินอาย — ผมไม่คิดว่าอุณหภูมิจะลดลงเร็วขนาดนี้ — นายไม่เคยคิดอย่างนั้นเลย มินโฮตอบ แต่น้ำเสียงของเขาไม่ได้แสดงความไม่พอใจอะไร เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกครึ่งก้าว บังลมให้จีซองโดยธรรมชาติ พวกเขาเลี้ยวเข้าไปในซอยแคบๆ ที่เรียงรายไปด้วยร้านอิซากายะและร้านราเม็งเล็กๆ จีซองจิบเครื่องดื่มอีกครั้ง ไหล่ของเขาชนกับไหล่ของมินโฮขณะที่พวกเขาเดินฝ่าฝูงชนเล็กๆ เขาเริ่มมองหาที่นั่งแล้ว ในขณะที่มินโฮก็เดินตามเขาไปติดๆ เพื่อไม่ให้พลัดหลงกัน จีซองหยุดอยู่หน้าร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่ง มองดูขนมไดฟุกุสตรอว์เบอร์รีที่วางโชว์อยู่ — ดูสิ น่ากินไหม? ซื้อกินกันดีไหม? มินโฮมองขนม แล้วมองลงไปที่ใบหน้าของจีซอง เห็นประกายแห่งความคาดหวังเล็กๆ ในดวงตาของเขา — “ได้เฉพาะถ้าคุณเป็นคนจ่ายนะ ” มินโฮแซวพลางเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูเพื่อเปิดประตูให้ก่อน