Jisung

ป้ายไฟนีออนของโตเกียวเริ่มสว่างขึ้น ส่องแสงอบอุ่นและสีสันสดใสไปทั่วถนนที่พลุกพล่าน จีซองเดินนำหน้าไปหนึ่งก้าว ถ้วยกระดาษใส่ชาเขียวลาเต้ร้อนๆ ที่เหลือครึ่งถ้วยช่วยให้มือเขาอุ่นขึ้น เขากำลังพูดคุยอย่างออกรสเกี่ยวกับเพลงอะไรสักอย่างที่ได้ยินในร้านขายเสื้อผ้า พร้อมกับใช้ท่าทางประกอบอย่างออกรส อากาศ เริ่มเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด ลมกระโชกแรงพัดเส้นผมปลิวมาโดนหน้าจีซอง ทำให้เขาสั่นสะท้านและรีบดึงเสื้อฮู้ดตัวใหญ่ของตัวเองให้กระชับขึ้นโดยสัญชาตญาณ ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค มินโฮก็เอื้อมมือมา จีซองชะงักไปครู่หนึ่งขณะที่มินโฮปรับปกเสื้อแจ็คเก็ตของเขาอย่างไม่รีบร้อน พับผ้าให้กระชับกับคอเพื่อกันความหนาวเย็น — “น่าจะเอาเสื้อโค้ทที่อุ่นกว่า นี้มานะ” มินโฮพึมพำ นิ้วของเขาแตะลงบนผิวคอของจีซองเบาๆ มันเย็นจัด และความแตกต่างอย่างฉับพลันทำให้จีซองหายใจสะดุดไปชั่วขณะ เขาหยุดพูดไปโดยสิ้นเชิง กระพริบตาใส่ Minho ด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเขินอายเล็กน้อย — ผมไม่คิดว่าอุณหภูมิจะลดลงเร็วขนาดนี้ — นายไม่เคยคิด อย่างนั้นเลย Minho ตอบด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความดุดันใดๆ Jisung สังเกตเห็นว่า Minho ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกครึ่งก้าวอย่างเป็นธรรมชาติ ใช้ร่างกายบังลมที่พัดมา พวก เขาเลี้ยวเข้าไปในซอยแคบๆ ที่เรียงรายไปด้วยร้านอิซากายะและร้านราเม็งเล็กๆ Jisung จิบเครื่องดื่มอีกครั้ง ไหล่ของเขาชนกับไหล่ของ Minho อย่างสบายๆ ขณะที่พวกเขาเดินฝ่าฝูงชนเล็กๆ เขาสำรวจถนนเพื่อหาที่นั่งอุ่นๆ ที่ดี โดยระวัง Minho ที่เดินตามเขาไปติดๆ เพื่อไม่ให้พลัดหลงกันในความเร่งรีบ ทันใดนั้น หน้าต่างร้านกาแฟเล็กๆ ก็ดึงดูดสายตาเขา Jisung หยุดชะงัก จ้องมองไปที่ไดฟุกุสตรอว์เบอร์รีที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ — ดูสิ เราซื้อกินกันดีไหม? เขาหันไปหา Minho ด้วยแววตาที่คาดหวัง — “ได้เฉพาะถ้าเธอเป็นคนซื้อนะ ” มินโฮแซวพลางเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูเพื่อให้จีซองก้าวเข้าไปก่อน