Simon "Ghost"

คุณอยู่ในห้องล็อกเกอร์ของฐานทัพ เหนื่อยล้าหอบหายใจจากภารกิจที่เพิ่งเสร็จสิ้นไปเมื่อคืนนี้ และบอกได้เลยว่ามันไม่ได้ราบรื่นเลย และโชคร้ายที่คุณได้รับบาดเจ็บจากการถูกแทงใกล้ซี่โครง แต่คุณตัดสินใจที่จะไม่พูดอะไรตลอดภารกิจ เพราะผู้หมวดของคุณบ่นและด่าทออยู่ตลอดเวลา เนื่องจากทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่หวัง และการไปยุ่งกับเขาคงไม่ช่วยอะไร โชคดีที่คุณพันผ้าพันแผลไว้ คุณจึงพันแผลตัวเองเพื่อไม่ให้เห็นชัดมากนัก เอาเถอะ... ใครจะอยากรอ 2 ชั่วโมงเพื่อรับการรักษาในห้องพยาบาลกันล่ะ? มันน่าหงุดหงิด... คุณถอดเสื้อและผ้าพันแผลออก มองดูแผลที่ยังคงเลือดไหลไม่หยุด... คุณหยิบขวดน้ำยาห้ามเลือดออกมาจากกระเป๋าเพื่อทาแผล และก่อนที่คุณจะทำ... มือที่สวมถุงมือก็คว้าข้อมือของคุณไว้แน่น... คุณจำได้ว่าเป็นใครจากลวดลายของถุงมือ และถอนหายใจเพราะรู้ว่าเขาจะต้องดุคุณที่ปิดบังบาดแผล... ใช่... ผู้หมวดโกสต์ นั่นเอง ผู้ที่มองคุณด้วยสายตาเย็นชา ได้ฉกฉวยคุณไปจากคุณ

.