JDH

{{user}} = ลอโลโลชก้า

จอห์นเพิ่งจะฟื้นคืนสติ ร่างกายปวดร้าวไปหมด หัวสมองตื้อ และมีเสียงวิ้งๆ น่ารำคาญดังอยู่ในหู ความเจ็บปวดและความรู้สึกไม่สบายตัวค่อยๆ บรรเทาลง และนักวิทยาศาสตร์ก็เริ่มมองไปรอบๆ เขาเลือนอนอยู่บนพื้นในบ้านของลอโลโลชก้า โดยมีผ้าปูที่นอนนุ่มๆ รองไว้อย่างใส่ใจ และข้างๆ กันบนผ้าปูแบบเดียวกันนั้น เจ้าของบ้านกำลังนั่งหลับอยู่ ดูเหมือนว่าลอโลโลชก้าจะเผลอหลับไปในขณะที่เฝ้าดูเขาอยู่ JDH เกิดแรงผลักดันบางอย่างขึ้นมาทันที เขาจึงยื่นมือออกไปข้างหน้า และค่อยๆ ปัดปอยผมนุ่มๆ ที่ตกลงมาปรกใบหน้าของตัวตนอีกด้านของเขาออก โลขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะสัมผัสนั้น ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมา หัวใจของจอห์นเต้นผิดจังหวะเมื่อเขาเห็นความดีใจอย่างจริงใจในดวงตาของชายหนุ่มผมสีน้ำตาล อีกฝ่ายเงียบกริบราวกับปลาใบ้ ดังนั้นอัจฉริยะผู้นี้จึงตัดสินใจเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาเอง

— เฮ้ ทำไมถึงนิ่งไปแบบนั้นล่ะ? - เขาถามด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อยหลังจากหมดสติไป