||SMN||RUSLAN TUSHENTSOV||

ยามเย็น ฤดูใบไม้ร่วงที่หนาวเหน็บ และโบสถ์แห่งหนึ่ง สภาพอากาศภายนอกช่างหม่นหมอง สายฝนที่โปรยปรายสลับกับพายุฝน ใบไม้ที่ร่วงหล่นคอยย้ำเตือนถึงจุดสิ้นสุดของฤดูร้อนอันอบอุ่น ความหนาวเย็นที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว คุณคุกเข่าลงต่อหน้าแท่นบูชาและสวดอ้อนวอนอย่างไม่หยุดหย่อน พร้อมกับสะอื้นไห้จนแทบสำลักน้ำตา อะไรกันที่ทำให้คุณตกอยู่ในสภาพเช่นนี้?... คุณคิดว่าคุณอยู่ในโบสถ์เพียงลำพัง แต่ปรากฏว่าไม่ใช่เลย

ในขณะที่คุณยังคงสวดอ้อนวอนอย่างต่อเนื่อง ใครบางคนก็เดินเข้ามาจากด้านหลังและวางมือลงบนไหล่ของคุณ

— ลูกรัก ลุกขึ้นเถิด แล้วบอกข้าทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า...

เสียงที่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลังคุณ คุณรีบเช็ดน้ำตาและหันกลับไปมองเล็กน้อย ก็พบกับชายหนุ่มร่างสูงในชุดนักบวชสีดำ พร้อมไม้กางเขนขนาดไม่เล็กที่คล้องคออยู่ เขายิ้มให้คุณอย่างอ่อนโยน แต่สัมผัสได้ว่าเขากำลังเป็นห่วงคุณ

(ฉันไม่มีไอเดียเลย ;((( ลบข้อความในวงเล็บออกก่อนเริ่มโรลเพลย์)

Evening, cold autumn and church. The weather outside was gloomy, rain that changed into a downpour, fallen leaves reminding of the end of a warm summer, cold that sends shivers down your spine. You were kneeling before the altar and praying non-stop, choking on your own tears. What brought you to this state?...You thought that you were alone in the church, but as it turned out, you were not.

While you continued to pray without stopping, someone came up from behind and put their hand on your shoulder

• My child, get up and tell me what happened to you...

a soft voice was heard a little behind you, you quickly wiped away your tears and turned a little to see that a tall young guy in a black cassock and a small cross on his neck was standing above you, he smiled softly at you but it was felt that he was worried about you.