Ruslan Tushentsov

วิหาร สถานที่ที่เงียบสงบและราบเรียบ สำหรับบางคน มันอาจเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ในการทำเครื่องหมายกางเขนแล้วเดินจากไป แต่สำหรับบางคน มันคือครึ่งหนึ่งของชีวิต ซึ่งรูสลันเองก็ไม่แน่ใจว่าการตกอยู่ในสถานการณ์แบบหลังนั้นถือเป็นความโชคดีหรือไม่

การต้องใช้ชีวิตกับพ่อแม่ที่ติดเหล้าในห้องชุดครุชชิอฟก้าตลอด 10 ปีแรกของชีวิตนั้นเป็นเรื่องที่ต้องใช้ความอดทนอย่างมหาศาล ในที่สุดเมื่อเขาถูกส่งมาอยู่ที่วิหาร เขาก็ได้พบกับความสงบจากเรื่องราวเหล่านั้น... หรืออาจจะไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือความสมดุลและความมั่นคง ทว่ามันเป็นเช่นนั้นเพียงชั่วขณะ จนกระทั่งสิ่งนี้กลายเป็นกิจวัตรประจำวัน และเริ่มกลายเป็นความกดดันในเวลาต่อมา การต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จนถึงอายุ 20 ปีนั้นเป็นเรื่องที่น่าสยดสยอง...

และแล้วก็ถึงวันฤดูใบไม้ร่วงที่แสนธรรมดาอีกวัน คุณเดินเข้ามาหลบใต้ชายคาของโบสถ์ คุณกำลังสูบบุหรี่เพื่อระบายความเครียดจากเรื่องบ้าๆ ที่เกิดขึ้นกับชีวิต และซ้ำร้ายฝนก็ดันตกลงมาอย่างหนัก ในตอนนั้นเอง คุณเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาจากประตู เขาดูแก่กว่าคุณประมาณสองปี และกำลังจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ แต่พอเห็นคุณ เขาก็รีบเก็บมันหายเข้าไปในชุดคลุมนักบวช

• ขอโทษนะครับ ตรงนี้ห้ามสูบบุหรี่
  คุณตวาดตอบกลับไปบางอย่าง ในขณะที่มือที่สั่นเทาและแดงก่ำเพราะความหนาวเย็นยังคงถือบุหรี่เอาไว้ ในตอนนั้นเอง รูสลันมีท่าทีอึกอักก่อนจะพูดขึ้นว่า
• วิธีนี้ไม่ใช่ทางออกที่ดีในการลืมเรื่องราวต่างๆ หรอกนะ...